Το Αυτό: Κεφάλαιο 2

It Chapter Two

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

2019
    ΠΑΡΑΓΩΓΗ: ΗΠΑ/Καναδάς
    ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Άντι Μουσκιέτι
    ΣΕΝΑΡΙΟ: Γκάρι Ντόμπερμαν
    ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Τζέσικα Τσαστέιν, Τζέιμς ΜακΑβόι, Μπιλ Χέιντερ
    ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Τσέκο Βαρέζε
    ΜΟΥΣΙΚΗ: Μπέντζαμιν Γουόλφις
    ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 169'
    ΔΙΑΝΟΜΗ: Tanweer
    <ARTICLE TITLE/>

Χορταστικό σε διάρκεια ρέκβιεμ για χαμένες ψυχές που παραλληλίζει την εφιαλτική παρουσία του Pennywise με ένα σύνολο από φόβους που αποτυπώνονται στη μνήμη παιδιών, φθείροντας σταδιακά την ενήλικη ζωή τους. 

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Στο Ντέρι του σήμερα, 27 χρόνια μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι φιλιέται δημοσίως (ένα από τα δύο μέλη του υποδύεται ο Ξαβιέ Ντολάν, εντελώς εκτός τόπου και χρονου) για να αντιμετωπίσει την οργή ντόπιας παρέας από bullies. Η σύγκρουσή τους φέρνει την επανεμφάνιση του Pennywise και το μήνυμα που παίρνουμε είναι σαφές, πως πριν τη μεταφυσική απειλή έχει υπάρξει μίσος και απόρριψη που δεν προέρχεται από κάποιον μπαμπούλα της pop κουλτούρας.

Ξεκινώντας με αυτό τον τρόπο, το δεύτερο κεφάλαιο του «Αυτού» επαναπρογραμματίζει μια προσπάθεια που έγινε στο πρώτο για την ύπαρξη παραλληλισμών (όπως για παράδειγμα των αδρανών γονιών με τους δολοφόνους) στην παρουσία του Κακού που συγκλονίζει τη μικρή πόλη. Εκεί, η ταινία παραδόθηκε από νωρίς στα jumpscares και την απόκοσμη γοητεία του τρομακτικού κλόουν, γεγονός που δούλεψε ευεργετικά στο box-office καθώς επανασυστήθηκε στο μεγάλο κοινό μια από τις πιο δημιουργικές εκφάνσεις της απειλής που περιέχει η βιβλιογραφία του Στίβεν Κινγκ. Με δεδομένη την αφοσίωση του Μπιλ Σκάρσγκαρντ στο ρόλο, ο σκηνοθέτης Άντι Μουσκιέτι προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, φτιάχνοντας μια συνέχεια σχεδόν 1 ώρα μεγαλύτερη σε διάρκεια από την πρώτη και αξιοποιώντας πολύ φιλμικό χρόνο στις προσωπικές ιστορίες κάθε χαρακτήρα του Losers Club με σκοπό να βρει τις απαρχές της μεταφυσικής απειλής σε μια αλληλουχία πραγματικών γεγονότων.

Είναι εντυπωσιακό πως από τα 170 λεπτά της ταινίας, μπορεί κάποιος να εξάγει από αυτήν περίπου ένα 90λεπτο στο οποίο δεν υπάρχει κανένας κλόουν και βλέποντάς το να διαλύεται στο τέλος από το συναίσθημα του φόβου. Σε αντιστοιχία με περιπτώσεις διασκευών του Κινγκ (που, παρεμπιπτόντως, κάνει και ένα αστείο πέρασμα από εδώ), όπως το «Στάσου Πλάι μου» και η «Τελευταία Έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ», η απουσία ελπίδας, η διαρκής τιμωρία που προκύπτει από νεανικές απερισκεψίες και κυρίως τα κομβικά, για την διάπλαση της μνήμης και της συνείδησης, παιδικά χρόνια παρουσιάζονται ως ένα συλλογικό θρίλερ της αληθινής ζωής, με την προφανή διαφοροποίηση πως χρησιμοποιούνται ως συστατικά για μια ταινία είδους, δίνοντας όμως μια εμφανώς δυναμική υπόσταση στο πρωτογενές υλικό του. 

Ο Μουσκιέτι καλύπτει το χρονικό κενό των 27 χρόνων δίνοντας λίγες πληροφορίες σε όσα συνέβησαν στα μέλη του Losers Club μετά τη φυγή τους από το Ντέρι, αλλά επαναφέρει στη μνήμη τους γεγονότα που δημιούργησαν συμπλέγματα που δεν εξαφανίζονται από μια μετακόμιση, αλλά συνυπάρχουν μαζί τους σχεδόν καθημερινά. Οι ιστορίες των ενήλικων ηρώων - ΜακΑβόι, Τσαστέιν, (υπέροχος) Χέιντερ, Μουστάφα, Ράιαν και Ράνσον, όλοι τους αφοσιωμένοι -  είναι ιστορίες χαμένων ψυχών με επιλεκτική μνήμη που απώθησε τις αιτίες των τωρινών προβλημάτων τους, σε σημείο που η επανεμφάνιση του Pennywise να έχει έναν χαρακτήρα ψυχολόγου που πιθανά να τους γιατρέψει. Ο τρόπος που περιγράφονται οι ζωές τους επισκιάζεται από ένα μόνιμο σύννεφο θλίψης, με φωτεινές (και στη φωτογραφία) στιγμιαίες καταστάσεις όπου η ελπίδα αχνοφαίνεται, ένα σύνολο σκηνών σε slow motion που «παγώνει» το χρόνο και λειτουργεί λυτρωτικά. 

Αυτή η συναισθηματική επένδυση της ταινίας τη διαφοροποιεί από τις περισσότερες διασκευές βιβλίων του Κινγκ, εμμονικά κρατημένες συνήθως σε ένα και μοναδικό επίπεδο ανάγνωσης, δραματοποιώντας, έστω και υπερβολικά σε στιγμές, την ένωση των δύο κόσμων - φυσικού και μεταφυσικού. Η υπερβολή άλλωστε είναι αναπόσπαστο κομμάτι της, από τη διάρκεια ως τον φορμαλισμό στους εφιάλτες, και συνεισφέρει κι αυτή στην παράδοση μιας χορταστικής, στο σύνολό της, δημιουργίας που ακροβατεί με αξιοθαύμαστη ισορροπία μεταξύ του δράματος και του τρόμου.

ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
  • Το Αυτό: Κεφάλαιο 2
  • Το Αυτό: Κεφάλαιο 2