Η Μαίρη Πόπινς Επιστρέφει

Mary Poppins Returns

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

2018
    ΠΑΡΑΓΩΓΗ: ΗΠΑ
    ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:Ρομπ Μάρσαλ
    ΣΕΝΑΡΙΟ:Ντέιβιντ Μαγκί
    ΗΘΟΠΟΙΟΙ:Έμιλι Μπλαντ, Λιν-Μανουέλ Μιράντα, Κόλιν Φερθ
    ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ:Ντιόν Μπίμπι
    ΜΟΥΣΙΚΗ:Μαρκ Σάιμαν
    ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 130'
    ΔΙΑΝΟΜΗ:Feelgood Entertainment
    <ARTICLE TITLE/>

Πενήντα χρόνια μετά, αλλά πάντα νέα, η Μαίρη Πόπινς επιστρέφει με μία θαυμάσια Έμιλι Μπλαντ για μουσικοχορευτικά μαθήματα αφύπνισης φαντασίας.

Από τον Πάνο Γκένα

Η Μαίρη Πόπινς ξαναπιάνει την ομπρέλα της και πετά προς τη μεγάλη οθόνη πέντε δεκαετίες μετά την πρώτη μαγική της προσγείωση. Βασισμένη στη σειρά παιδικών βιβλίων της Π.Λ.Τράβερς, η κλασική ταινία του 1964 βρήκε την ιδανική ερμηνεύτρια στο πρόσωπο της πρωτοεμφανιζόμενης τότε στον κινηματογράφο Τζούλι Άντριους, έγινε άμεσα μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της Ντίσνεϊ και κέρδισε πέντε Όσκαρ, συμπεριλαμβανομένου του Α' γυναικείου. Ακόμα πιο σημαντικό είναι πως η «πρακτικά τέλεια με κάθε τρόπο» νταντά, και παρά τις διαφωνίες της Τράβερς για τις αλλαγές που υπέστη το έργο της, ανέδειξε έναν διαχρονικό κόσμο παραμυθένιας απόδρασης και σουρεάλ πνεύματος, πλημμυρισμένο από κλασικά τραγούδια που μιλούν μία απολύτως κατανοητή ακαταλαβίστικη γλώσσα και υμνούν την αμετανόητη αθωότητα των απλών στιγμών. Μαζί με το πέταγμα ενός χαρταετού, το παγκόσμιο κοινό αγάπησε παράφορα τη μαγική νταντά που έκανε να φτερουγίσει και η δική του καρδιά.

Πενήντα (και κάτι) χρόνια μετά, η Μαίρη Πόπινς επιστρέφει και το τεράστιο ρίσκο της σύγκρισης με την πρώτη ταινία του Ρόμπερτ Στίβενσον αναλαμβάνει ο Ρομπ Μάρσαλ και η δημιουργική του ομάδα. Και μπορεί ο κόσμος να είναι λίγο περισσότερο δύσπιστος, μπορεί το συγκεκριμένο πρότζεκτ να είχε εχέγγυο έτοιμων εισπράξεων και δεδομένου κοινού, μπορεί ο ρεαλισμός και η ένταση της ρουτίνας να «κλωτσάνε» σε ένα παλιομοδίτικο μιούζικαλ, αλλά αυτή η επιστροφή έχει τόσο μεράκι, σεβασμό, συναίσθημα και χάρη, που οι αντιστάσεις κάμπτονται μέχρι να πεις «supercalifragilisticexpialidocious».

Μεγάλο ατού, ενδεχομένως και μοναδική ευκαιρία για την κινηματογραφική επανεμφάνιση της νταντάς, η παρουσία της Έμιλι Μπλαντ.

Σαν να πρόκειται για ένα σύγχρονο σχόλιο στην επίκαιρη οικονομική κρίση, η πλοκή τοποθετείται στην Αγγλία της δεκαετίας του ‘30, με τον ενήλικα πλέον Μάικλ Μπανκς (Μπεν Γουίσο) και τα τρία παιδιά του να προσπαθούν να ξεπεράσουν μία σημαντική απώλεια. Ταυτόχρονα στο Λονδίνο της Οικονομικής Ύφεσης, η Παραγωγική Πιστωτική Τράπεζα απειλεί να πλειστηριάσει το σπίτι της οδού Κερασιάς. Υπάρχει τρόπος να χωρέσει λίγη ανεμελιά για να δώσει κίνητρο στην αλλαγή; Ένας χαρταετός θα πετάξει ξανά και θα συναντήσει τη Μαίρη Πόπινς. Η ουρανοκατέβατη νταντά θα εισβάλει ξανά στη ζωή της οικογένειας Μπανκς για να φροντίσει τα παιδιά. Μικρά και μεγάλα.

Από τα πρώτα λεπτά, τον μουσικό πρόλογο του Λιν-Μανουέλ Μιράντα στο ρόλο του φανοκόρου Τζακ («Underneath the Lovely London Sky») και την ουβερτούρα με τα σκίτσα που συνοδεύουν τους τίτλους αρχής, είναι σαφές πως ο Μάρσαλ και ο σεναριογράφος Ντέιβιντ Μαγκί («Ψάχνοντας τη Χώρα του Ποτέ», «Η Ζωή του Πι») επιχειρούν να γεφυρώσουν το χάσμα των πέντε δεκαετιών με αίσθηση εντιμότητας και σινεφιλικής νοσταλγίας. Η επιστροφή της Μαίρη Πόπινς είναι ταυτόχρονα και μία επιστροφή στο μεγάλο, μουσικό θέαμα, αυτό που είχε διαμορφώσει τη Χρυσή Εποχή του Χόλιγουντ, ιχνηλατήσει με λαμπρότητα ο Βινσέντε Μινέλι, χορογραφήσει ευρηματικά ο Τζιν Κέλι. Τότε που το κοινό επέλεγε να πληρώσει εισιτήριο για να απολαύσει μία μεγάλη, «πλούσια  ταινία» στις σωστές της διαστάσεις και να μην την υπονομεύσει σε κλίμακα μερικών ιντσών. 

Μεγάλο ατού, ενδεχομένως και μοναδική ευκαιρία για την κινηματογραφική επανεμφάνιση της νταντάς, η παρουσία της Έμιλι Μπλαντ. Από το «Καλοκαίρι του Έρωτά μου» και το «Διάβολος Φοράει Πράντα», μέχρι τα «Looper», «Sicario» και το φετινό «Ένα Ήσυχο Μέρος», η Μπλαντ είναι μία ποιοτική σταθερά που αναβαθμίζει κάθε ταινία στην οποία συμμετέχει. Έχοντας αποδείξει πως φωνητικά μπορεί να υπηρετήσει μιούζικαλ («Τα Μυστικά του Δάσους»), ενδύεται τη Μαίρη Πόπινς με αυτοπεποίθηση, σκιαγραφεί τον χαρακτήρα πιο κοντά στις προθέσεις της Τράβερς (λίγο πιο αποστασιοποιημένη και αυστηρή σε σχέση με την πρώτη ταινία) και συμπληρώνει την εικόνα που έχει ορίσει η Τζούλι Άντριους. Γλυκιά και όχι γλυκερή, καθαρή φωνητικά με έμφαση στην υποκριτική που αναδεικνύει τον στίχο (για παράδειγμα στα «Can You Imagine That» και «The Royal Doulton Music Hall») και συγκινητική, όχι όμως μελοδραματική, στις «ήσυχες» στιγμές («The Place Where Lost Things Go»), η Μπλαντ είναι θαυμάσια στο ρόλο της Μαίρη Πόπινς.

Η Μαίρη Πόπινς έρχεται να χρωματίσει με ελπίδα το γκρίζο των καιρών μας.

Ο Λιν-Μανουέλ Μιράντα, ο ηθοποιός, συνθέτης, ράπερ από το Πουέρτο Ρίκο που έγραψε θεατρική ιστορία με το «Hamilton» στο Μπρόντγουεϊ, εδώ προσφέρει φως και αισιοδοξία στο ρόλο του φανοκόρου Τζακ, και οι Μέριλ Στριπ, Κόλιν Φερθ, Τζούλι Γουόλτερς, Έμιλι Μόρτιμερ και Μπεν Γουίσο συμπληρώνουν το εντυπωσιακό καστ σε ρόλους που έρχονται σε πλήρη αντιστοιχία με τους Μπερτ (ο 92χρονος Ντικ Βαν Ντάικ εμφανίζεται ακμαιότατος στο σίκουελ!), θείο Άλμπερτ, κύριο Ντοζ και Τζορτζ Μπανκς της πρώτης ταινίας. Αυτή η αναλογία και η εξαρτημένη σύνδεση με την ταινία του 1964 αποτελεί και το αντικειμενικά μελανό σημείο της «Επιστροφής», που αρκετές φορές βηματίζει πάνω στη δομή και τις ιδέες της ταινίας του Στίβενσον.

Ζεστό, χριστουγεννιάτικο υπερθέαμα, animation στο χέρι (κάτι που δεν είχαμε δει σε ταινία Ντίσνεϊ από τον «Γουίνι» του 2011), φόρος τιμής σε μία αγαπημένη κλασική ταινία, τραγούδια με την υπογραφή του βετεράνου Μαρκ Σάιμαν που θα σιγομουρμουρίσετε, καλλιτεχνική διεύθυνση και ευφάνταστα κοστούμια της Σάντι Πάουελ (πιθανότατα άλλο ένα Όσκαρ την περιμένει) περιβάλλουν την Μαίρη Πόπινς που έρχεται να χρωματίσει με ελπίδα το γκρίζο των καιρών μας. Αυτό είναι και το πιο αξιόλογο κομμάτι της ουράνιας, μαγικής της παρέμβασης σε μία περίοδο που η διάδραση δεν είναι κοινωνική, αλλά κυνική. Για να μην ξεχνιόμαστε: «super-sequel-fragilisticexpialidocious».

Δείτε που παίζεται η ταινία με υπότιτλους εδώ

ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
  • Η Μαίρη Πόπινς Επιστρέφει
  • Η Μαίρη Πόπινς Επιστρέφει