Ο Υποψήφιος

The Front Runner

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

2018
    ΠΑΡΑΓΩΓΗ: ΗΠΑ
    ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τζέισον Ράιτμαν
    ΣΕΝΑΡΙΟ: Ματ Μπάι, Τζέι Κάρσον, Τζέισον Ράιτμαν
    ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Χιου Τζάκμαν, Βέρα Φαρμίγκα, Τζ. Κ Σίμονς, Άλφρεντ Μολίνα
    ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Έρικ Στίλμπεργκ
    ΜΟΥΣΙΚΗ: Ρομπ Σίμονσεν
    ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 113'
    ΔΙΑΝΟΜΗ: Feelgood
    <ARTICLE TITLE/>
front runner still
front runner still

Διακριτική και άνευρη παρουσίαση του χρονικού της παραίτησης του υποψήφιου προέδρου των Δημοκρατικών, Γκάρι Χάρτ, το 1988, εξαιτίας ενός σκανδάλου που αφορούσε μια πιθανή εξωσυζυγική του σχέση. 

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Αντιμέτωπος συχνά με θέματα δημόσιας αντιπαράθεσης και επικαιρότητας, όχι μόνο για το θεαθήναι της παρουσίασης αλλά και για μια προσπάθεια να γίνει δηκτικός, ο Τζέισον Ράιτμαν στρέφει την κάμερά του για πρώτη φορά σε ένα υπαρκτό δημόσιο πρόσωπο. Η ταινία του ακολουθεί τον Γκάρι Χαρτ, ελπίδα της Αμερικής στα μέσα της δεκαετίας του 80 να ξεφύγει από τον συντηρητισμό του Ρίγκαν, χάρη στο σχετικά νεαρό (για υποψήφιο πρόεδρο) της ηλικίας του, τις φρέσκιες ιδέες και την προσήλωση σε στόχους που θα έκαναν τις ΗΠΑ πρώτη και μόνη δύναμη του κόσμου, καθώς η κατάρρευση της ΕΣΣΔ ήταν πολύ κοντά. 

Τι συνέβη στον Χαρτ; Δεν έφτασε ως την τελική αναμέτρηση καθώς 2 λαγωνικά από μια εφημερίδα του Μαϊάμι έπιασαν λαβράκι με την ανώνυμη πληροφορία που έλαβαν ότι διατηρεί εκεί εξωσυζυγική σχέση. Το θέμα πήρε μεγάλες διαστάσεις και ο ίδιος αποτραβήχτηκε γρήγορα, ως θιασώτης της άποψης ότι πολιτική και κρεβατοκάμαρα είναι δύο διαφορετικά πεδία, απέναντι σε αλαλάζοντες δημοσιογράφους που υποστήριζαν το αντίθετο, ότι δηλαδή αν ένας υποψήφιος πρόεδρος δε μπορεί να απαντήσει ευθέως για τα προσωπικά του, είναι αυτομάτως αναξιόπιστος. 

Ο Ράιτμαν τοποθετεί την ιστορία του ως σημείο καμπής του ολοκληρωτικού θριάμβου του κουτσομπολιού ενάντια στη διακριτικότητα, γεγονός με αρνητικές συνέπειες για τη χώρα καθώς, όπως λέει και κάποια στιγμή ο Χιου Τζάκμαν ως πρωταγωνιστής, ο θρίαμβος αυτός είναι ικανός να αποτρέψει τους πραγματικά άριστους αυτής της χώρας να βγουν μπροστά. Η ταινία πάντως μένει στα λόγια του Χαρτ και σε αρκετά ευφυολογήματα του περίγυρού του αλλά μοιάζει πραγματικά να μην παίρνει θέση. Βολεύεται πάνω στην λογική μιας απλοϊκής έκθεσης ιδεών που έχει μια συνηθισμένη ταινία των ΗΠΑ για τον ιδεαλισμό που προκρίνει η χώρα στον χώρο της πολιτικής και δεν μπαίνει σε χωράφια που πιθανώς να την έκαναν πιο ενδιαφέρουσα, δηλαδή τις δυνάμεις και τα συμφέροντας που κρύβονται πίσω από τέτοιες ιστορίες. 

Το αποτέλεσμα είναι ο «Υποψήφιος» να γίνεται μια πολιτική ταινία που δεν θέλει επί της ουσίας να προσβάλλει κανέναν και κάτι τέτοιο την συρρικνώνει ως μέγεθος. Ξεκινώντας από τον ίδιο τον Χαρτ (που ζει σήμερα, μαζί με τη σύζυγό του) ως τους πολιτικούς του αντιπάλους και τα media, αναλώνεται σε μια ανάλαφρη καταγραφή της αντιπαράθεσης, με ντοκιμαντερίστικο ύφος στην αφήγηση, ξεχνώντας όμως ότι το ντοκιμαντέρ συνεπάγεται με κάποιου είδους τεκμηρίωση μιας θέσης. Ποιας θέσης όμως; 

 

ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
  • front runner still
  • Ο Υποψήφιος