10:54
27/1

«Αγαπημένο μου Μπάσκετ»: Ο Κόμπι Μπράιαντ ήταν ένας θρύλος του μπάσκετ για (με) Όσκαρ

Ο Κόμπι Μπράιαντ, ο Black Mamba, ένας παίκτης θρύλος, σύμβολο ευγενής αθλητικής άμιλλας και βραβευμένος με Όσκαρ δημιουργός, σκοτώθηκε σε συντριβή του ιδιωτικού του ελικοπτέρου.

Από τον Πάνο Γκένα

Τον γύρο του κόσμου κάνει από χθες το βράδυ ο σοκαριστικός θάνατος του μπασκετμπολίστα των Λος Άντζελες Λέικερς Κόμπι Μπράιαντ, ενός από τους κορυφαίους παίκτες στην ιστορία του NBA που κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα και οχτώ βραβεία MVP (ένα σε Regular Season, δυο σε τελικούς NBA και πέντε σε All-Star Game). Ο Μπράιαντ σκοτώθηκε μαζί με την 13χρονη κόρη του, Τζιάνα, και εφτά ακόμη ανθρώπους σε συντριβή του ελικοπτέρου του. Οι πρώτες αναφορές κάνουν λόγω για προβλήματα ορατότητας από τις κακές καιρικές συνθήκες.

Κι αν οι περισσότεροι τον γνωρίζουν από την πορεία του στα γήπεδα, αξίζει να αναφέρουμε πως ο Μπράιαντ ήταν και ένας βραβευμένος με Όσκαρ δημιουργός, αφού το 2018 «έβαλε καλάθι» στην Ακαδημία με την ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους «Dear Basketball». Η ταινία βασιζόταν στο ποίημα που είχε γράψει ο Μπράιαντ όταν ανακοίνωσε την απόσυρσή του τον Νοέμβριο του 2015 με επιστολή που είχε δημοσιεύσει το The Player’s Tribune.

Σε σχέδια του βετεράνου εικονογράφου της Ντίσνεϊ, Τσακ Κιν, το μικρού μήκους «Dear Basketball» αποτύπωσε μέσα από τη λιτή, αέναη ροή των σκίτσων του την επιθυμία, την αγωνία και την αγάπη του Μπράιαντ για το άθλημα του μπάσκετ μέσα σε 4 λεπτά, χρησιμοποιώντας τον ίδιο ως αφηγητή.

Παράλληλα αποτέλεσε την πρώτη δουλειά του Κόμπι Μπράιαντ στον κινηματογράφο, κάτι που του έδωσε το έναυσμα μέσα από την εταιρεία παραγωγής του Believe Entertainment Group (μέλος της Kobe Inc.) να συνεχίσει με την αθλητική σειρά «Detail» (2018-2019) σε συνεργασία με το ESPN και θέμα την προετοιμασία των αθλητών πριν τους αγώνες τους.

Διαβάστε στη συνέχεια το ποίημα του Μπράιαντ «Dear Basketball» κα δείτε το απόσπασμά της βράβευσής του στην 90ή Τελετή Απονομής των βραβείων Όσκαρ, καθώς και την ομώνυμη μικρού μήκους.

«Αγαπημένο μου μπάσκετ,

Από τη στιγμή που φόρεσα τις κάλτσες του πατέρα μου και ξεκίνησα νοητά να εκτελώ νικητήρια σουτ στο θρυλικό Western Forum, ήξερα πως ένα πράγμα ήταν αληθινό. Σε ερωτεύθηκα. Σε αγάπησα τόσο, που σου έδωσα τα πάντα. Το μυαλό και το κορμί μου, το πνεύμα και την ψυχή μου. Ήμουν ένα εξάχρονο παιδί που σε αγάπησε έντονα. Δεν είδα ποτέ το τέλος του τούνελ. Είδα μόνο τον εαυτό μου να βγαίνει τρέχοντας από αυτό. Έτρεξα πάνω κάτω σε κάθε παρκέ για να κυνηγήσω κάθε μπαλιά. Μου ζήτησες να παλέψω και σου έδωσα την καρδιά μου γιατί μου προσέφερες πολλά περισσότερα.

Έπαιξα με ιδρώτα και με πόνο, όχι μόνο επειδή η πρόκληση με καλούσε, αλλά κι επειδή ΕΣΥ με φώναζες. Εκανα τα πάντα για ΕΣΕΝΑ, γιατί έτσι πρέπει να κάνεις όταν κάποιος σε κάνει να αισθάνεσαι τόσο ζωντανός, όσο εσύ με άφησες να νιώσω. Έδωσες σε ένα εξάχρονο παιδί το Laker Dream και για πάντα θα σε αγαπώ. Όμως, δεν μπορώ να σε αγαπώ τόσο αρρωστημένα για πολύ ακόμα. Αυτή τη χρονιά, είναι ό,τι μου έχει απομείνει για να σου δώσω. Η καρδιά μου μπορεί να αντέξει το σφυροκόπημα, το μυαλό μου θα το διαχειριστεί, όμως το σώμα μου ξέρει πως ήρθε η στιγμή να πω αντίο.

Και είμαι εντάξει. Είμαι έτοιμος να σε αφήσω να φύγεις. Θέλω να το γνωρίζεις τώρα, ώστε και οι δυο να αδράξουμε κάθε στιγμή που μας απόμεινε. Τα καλά και τα άσχημα. Δώσαμε ο ένας στον άλλο όσα είχαμε.

Γνωρίζουμε και οι δυο, πως ό,τι κι αν κάνω μετά, θα είμαι πάντα αυτό το παιδί με τις γυρισμένες κάλτσες, τον κάδο με τα σκουπίδια στη γωνία και τα πέντε δευτερόλεπτα. Η μπάλα είναι στα χέρια μου. 5... 4... 3... 2... 1

Πάντα θα σε αγαπώ,

Κόμπι»