Για Μια Νύχτα Μόνο

Υπάρχει κάτι αναμφίβολα ελκυστικό στη βασική ιδέα της ταινίας «Για Μια Νύχτα Μόνο». Σε μια δυστοπική Αμερικη, όχι πολύ μακρινή ιδεοληπτικά από αυτό που είναι τώρα, το προγαμιαίο σεξ έχει απαγορευτεί διά νόμου και επιτρέπεται για μόλις δώδεκα ώρες τον χρόνο. Κάτι σαν την «Κάθαρση» (The Purge) δηλαδή, μόνο που αντί για φόνους έχουμε ελεγχόμενη λίμπιντο, αντισύλληψη και μια ολόκληρη βιομηχανία έτοιμη να εξαργυρώσει τη μοναδική νύχτα ελεύθερου ή αγοραίου σεξ. Πρόκειται για κόνσεπτ που υπαγορεύει από μόνο του μια καυστική πολιτική σάτιρα και υπόσχεται τολμηρές συνευρέσεις, σωστά; Ε, ο σκηνοθέτης Γουίλ Γκλουκ ενδιαφέρεται τελικά για το αν δύο όμορφοι άνθρωποι θα ερωτευτούν μέχρι να ξημερώσει.

Οι δύο αυτοί άνθρωποι είναι η Μόνικα Μπαρμπάρο, που είχε αφήσει άριστες εντυπώσεις ως Τζόαν Μπαέζ στο «A Complete Unknown», και ο Κάλουμ Τέρνερ, πρώην μοντέλο και συνήθης ύποπτος για τον ρόλο του 007. Οι δυο τους συναντιούνται μέσα στο χάος μιας Νέας Υόρκης που έχει μετατραπεί σε θεματικό πάρκο ακατάλληλο για ανηλίκους (επιδερμικά), και, όπως απαιτεί το είδος της ρομαντικής κομεντί, περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας αναζητώντας κάτι που βρίσκεται εξαρχής μπροστά τους.

Για να ξεκινήσουμε με τα θετικά, οι Μπαρμπάρο και Τέρνερ είναι αρκετά γοητευτικοί ώστε να κάνουν τη διαδρομή προς το προβλέψιμο να μοιάζει πιο ενδιαφέρουσα απ’ όσο είναι γραμμένη. Η Μπαρμπάρο ειδικά διαθέτει κωμικό timing και φυσικότητα που κρατούν τον χαρακτήρα της μακριά από το στερεότυπο της «τραυματισμένης αλλά αξιαγάπητης» ηρωίδας μιας τυπικής rom-com και ο Τέρνερ λειτουργεί καλά δίπλα της. Η μεταξύ τους χημεία είναι ο βασικός λόγος που η ταινία εξακολουθεί να ερωτοτροπεί ακόμα κι όταν το σενάριο μηρυκάζει το ίδιο εύρημα.

Δεύτερο πλεονέκτημα είναι η Νέα Υόρκη, μία μητρόπολη σε υπερδιέγερση. Μετρό, δρόμοι, πινακίδες και νυχτερινά μαγαζιά οικοδομούν έναν κόσμο όπου ακόμη και η απελευθέρωση της επιθυμίας έχει χορηγό. Οι καλύτερες στιγμές της ταινίας βρίσκονται στις μικρές λεπτομέρειες ενός συστήματος που καταστέλλει το σεξ επί 364 ημέρες, ώστε να το εμπορευματοποιήσει οργασμικά την 365η.

Ως αιχμηρή σάτιρα με θέμα το σεξ μοιάζει περισσότερο με κάποιον που σκέφτηκε μια εξαιρετική ιδέα και φοβήθηκε να την αγγίξει

Το τεράστιο πρόβλημα, όμως, του «One Night Only» είναι πως μοιάζει αναπάντεχα απρόθυμο να αγκαλιάσει το κόνσεπτ του. Η κρατική επιτήρηση των σωμάτων, η σεξουαλική καταστολή, η πολιτική της αναπαραγωγής και η εταιρική εκμετάλλευση θα μπορούσαν να στηρίξουν θαυμάσια μια edgy κοινωνική κωμωδία. Αντί γι’ αυτό, στην ταινία όλα λειτουργούν ως ένα πολύχρωμο ντεκόρ για μια τυπική ιστορία αγάπης.

Όσο προχωρά το σενάριο, αποκαλύπτεται πως η σχέση της ταινίας με το ίδιο το «σεξ» δυστυχώς φλερτάρει περισσότερο με την καταστολή που θα όφειλε να σαρκάζει. Παρότι η κεντρική της ιδέα υπόσχεται μια αθυρόστομη σεξοκωμωδία, η ταινία αποδεικνύεται μάλλον συντηρητική. Δεν είναι πως περιμέναμε εξαρχής μία ‘80s αναβίωση του «Porky’s», αλλά σκεφτείτε πως ο Γκλουκ είχε σταθεί πιο «προκλητικός» στο «Εύκολη... κατΑ Λάθος» με την Έμα Στόουν το 2010. Εδώ οι χαρακτήρες που αντιμετωπίζουν τη νύχτα ως ευκαιρία για καθαρά περιστασιακό σεξ παρουσιάζονται σαν καρικατούρες, ενώ η συναισθηματική σύνδεση της Άλι και του Όουεν αποκτά σχεδόν ηθικό πλεονέκτημα. Ενδιαφέρουσα αντίφαση αν γινόταν μέρος της σάτιρας, αλλά η ταινία δεν φαίνεται ότι αντιλαμβάνεται πόσο παράδοξη είναι.

Και κάπως έτσι το «Για Μια Νύχτα Μόνο» καταλήγει πιο συμβατικό απ’ όσο θα περίμενε κανείς. Ως ρομαντική κομεντί έχει δύο πρωταγωνιστές που θέλεις να βλέπεις μαζί, ζωηρή αντίληψη του χώρου και νεανική ενέργεια για να περάσουν ευχάριστα δύο ώρες. Ως αιχμηρή σάτιρα, όμως, με θέμα το σεξ μοιάζει περισσότερο με κάποιον που σκέφτηκε μια εξαιρετική ιδέα και φοβήθηκε να την αγγίξει.