14:49
21/8

10 μεγάλοι (κι ανεκπλήρωτοι) κινηματογραφικοί έρωτες

«Manhattan» (1979) του Γούντι Άλεν

Αν και λάτρης του Γούντι και του περιστασιακά σπουδαίου σινεμά του (και κατά συρροήν απολαυστικού), δεν κατάφερα ποτέ να συνδεθώ με μια συγκινητική εκδοχή ρομάντσου στο έργο του. Εκτός από εδώ. Ο 40αρης χαρακτήρας του, φλύαρος, εξυπνάκιας, χιουμορίστας και καλοπροαίρετος παίζει με την 17χρονη ερωμένη του αποφασίζοντας γι' αυτήν το βάθος των αισθημάτων της μέχρι να έρθει η στιγμή που αναφέραμε πιο πάνω στην ταινία του Οφίλς, που θα αποκαλύψει τη δική του επιπολαιότητα και τη δική της ουσία. Στην τελική σκηνή, ο εμβρόντητος Άλεν είναι πιο πειστικός και συγκινητικός από ποτέ.

«Αβάνα» («Havana», 1990) του Σίντνει Πόλακ

Μιας και θα απουσιάσει η «Καζαμπλάνκα» από τη λίστα ας βάλω αυτήν που κατηγορήθηκε ως υποκατάστατό της. Περιφρονημένη στην κινηματογραφική μνήμη, η «Αβάνα» είναι το απόγειο του ρεντφορντικού ρομάντζου, η στιγμή που ο μάτσο αρσενικός βρίσκει τον δάσκαλό του, όχι από κάποια εξωτερική εκδικητική αιτία μα από το εσωτερικό καθρέφτισμα του ανδρισμού του, τον αυτοκαταστροφικό ιπποτισμό, την επικράτηση του ήθους επί του πάθους. Η «Καζαμπλάνκα» είναι τέλεια ταινία, όμως η «Αβάνα», είναι η πρωτεύουσα του περίλαμπρα γοητευτικού ελαττώματος.