11:27
1/4

Πρωταπριλιά! Οι συντάκτες του ΣΙΝΕΜΑ γράφουν για τις αγαπημένες τους κινηματογραφικές ανατροπές

Γιορτάζουμε την πρωταπριλιά με τις καλύτερες πλάκες που μας έκανε ο κινηματογράφος. Γιατί υπάρχουν φορές που μπαίνεις στην αίθουσα και βγαίνεις... γελασμένος! Με την καλή έννοια πάντα.

Από το cinemagazine.gr

«Το Καρναβάλι των Ψυχών» (Carnival of Souls, 1962) του Χερκ Χάρβεϊ 

Μια γυναίκα πέφτει θύμα ενός τροχαίου δυστυχήματος και η ζωή της αλλάζει ριζικά. Η μοναδική ταινία μυθοπλασίας του Χερκ Χάρβεϊ είναι γυρισμένη με αφάνταστα ταπεινό προϋπολογισμό, αγνοήθηκε στον καιρό της και ακόμα αγνοείται, όμως η αλλόκοσμη ατμόσφαιρα, το στοιχειωτικό score και το ψέμμα του φινάλε συστήνουν έναν καρναβαλικό Άδη κι έχουν υπόχρεους τον Λιντς, τον Ρομέρο και φυσικά ολόκληρη την καριέρα του Σιάμαλαν. Ηλίας Δημόπουλος

«Ο Πλανήτης των Πιθήκων» (Planet of the Apes, 1968) του Φράνκλιν Σάφνερ

Το κλασικό sci-fi του Φράνκλιν Σάφνερ είχε κάνει τους θεατές να πιστέψουν ότι η δράση εξελισσόταν σε κάποιον εξωτικό πλανήτη μακριά από τη Γη. Όλα αυτά μέχρι την τελική σκηνή όπου το μισοβυθισμένο Άγαλμα της Ελευθερίας εξηγεί τα πάντα, σε ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά plot twists της κινηματογραφικής ιστορίας. Νεκτάριος Σάκκας

«Η Παρακολούθηση» (Following, 1998) του Κρίστοφερ Νόλαν

Η υψηλή τέχνη της κινηματογραφικής εξαπάτησης μέσα σε μια σχεδόν ερασιτεχνική ταινία που φανέρωσε πρόωρα το μεγάλο ταλέντο του Νόλαν στη κατάτμηση (και κατάκτηση) του φιλμικού χρόνου, καθώς σχεδόν χωρίς budget διαχειρίστηκε δεξιοτεχνικά την απλή ιστορία του, παρασύροντας το κοινό στο ρόλο του θύματος. Τάσος Μελεμενίδης

«Οι Άλλοι» (The Others, 2001) του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ

Αρχικά η πρώτη ανατροπή είναι να βλέπεις την ίδια χρονιά τη Νικόλ Κίντμαν υπέρλαμπρη σαγηνευτική Σατίν (το «Moulin Rouge!» κυκλοφόρησε Ελλάδα 9 Νοεμβρίου 2001) και ένα μήνα μετά (στις 15 Δεκέμβρη για την ακρίβεια!) δεσποτική μητέρα στους «Άλλους». Στη συνέχεια οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη, και φυσικά κλιμακώνονται στο υποδειγματικό φινάλε. Κι αυτό γιατί ο Αλεχάντρο Αμενάμπαρ συγκεντρώνει όλα τα κλισέ του είδους και με εξαιρετική αυτοπεποίθηση τα προσφέρει ανεστραμμένα. Ώρα να φοβηθείτε την οικογένεια, το φως και τους ανθρώπους. Πάνος Γκένας