Advertisement
10:03
22/3

H αξιολάτρευτη μελαγχολία του Άντζελο Μπανταλαμέντι

82 ετών σήμερα ένας Ιταλοαμερικανός που βρήκε την δόξα του όψιμα αλλά με τις μουσικές συνθέσεις και τις παραγωγές του χάρισε νεορομαντική αίγλη και ατμοσφαιρικό λούστρο σε σινεμά, τηλεόραση και γενικώς καλλιτέχνες που σημαδεύονται από την αισθητική του.

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Νομίζω από την αρχή με γοήτευσε το όνομά του. Το...αγγελικό του μικρού ονόματος, η διαδοχή των άλφα, η λέξη λαμέντι (ο θρήνος) στο επώνυμο. Η τραγουδιστικότητα του να το ακούς ολόκληρο: Άντζελο Μπανταλαμέντι. Το παιδάκι που γεννήθηκε στο Μπρούκλιν, που μια περίοδο είχε κόψει εθνιστικά το όνομα σε Άντι Μπαντάλε (σαν εκτελεστής ή εστιάτορας της Κόζα Νόστρα, ας πούμε), που έβγαζε το ψωμί του σε ταινίες που δεν επέστρεφαν ένα ευχαριστώ ή έκανε ενορχηστρώσεις για την Σίρλεϊ Μπάσεϊ και άλλους καλλιτέχνες.

Για τον Μπανταλαμέντι που σπούδασε μουσική στην Νέα Υόρκη και γαλλικό κόρνο και πιάνο ειδικότερα - αμφότερα σε περίοπτη θέση στις συνθέσεις του - το κρούσμα της τύχης ήρθε λίγο πριν τα 50 του χρόνια. Από την μουσική των τίτλων του «Μπλε Βελούδου» ήξερες όχι μόνο πως η ταινία ευνοήθηκε από κάποιον συνθέτη που ήξερε ακριβώς τη ρίζα της σαρκαστικής της νοσταλγικότητας αλλά πως ο Μπανταλαμέντι μιλούσε μια ιδιωματική μουσική γλώσσα, νεορομαντικών ηχοτοπίων που για λίγο παραπάνω από δέκα χρόνια θα κοσμούσε έως και τις παρυφές του mainstream.

Κι εδώ ένα θέμα της ταινίας με το αγαπημένο του γαλλικό κόρνο:

Για τα επόμενα λίγα χρόνια νόμιζες πως θα κατρακυλούσε πίσω στην ανυπαρξία, δείγμα ίσως του πόσο ανέτοιμη ήταν η εποχή. Ακούστε όμως τι έφερνε σε ένα σίκουελ της σειράς:

Το 1990 είναι όμως σπουδαία χρονία και κηρύσσει την αρχή της αναγνώρισης. Από τη μια το ένδοξο score μιας απογοητευτικής ταινίας, των «Ξένων στη Βενετία» του Πολ Σρέιντερ, μ' ένα θέμα μπαρόκ έντασης, score ενίοτε ανατολίτικων αποχρώσεων και πάντα με την σφραγιστική, βαθιά ρομαντική του ενσυναίσθηση. Αν σας θυμίζει το soundtrack σχετικά πρόσφατης ελληνικής ταινίας μεγάλης επιτυχίας, εδώ η έμπνευση.

Αλλά φυσικά την ίδια χρονιά έρχεται και ο Ντέιβιντ Λιντς με την «Ατίθαση Καρδιά» του και στο ευλογημένο ρετρό του σάουντρακ, αλαφροπατάει τζαζ ρυθμικότητες συνοδεία των synthesized ατμοσφαιρών του. Αξέχαστα πράγματα.

Φυσικά, το 1990 κάνει και τους ακραιφνέστερους κινηματογραφικούς να στραφούν στο χαζοκούτι γιατί για μια αιθέρια σεζόν και κάτι, ξανά ο Λιντς φτιάχνει την σειρά που όρισε την εποχή της, όρισε και τους θεατές της. Το «Twin Peaks» χαρίζει στον Μπανταλάμέντι ακόμα και Γκράμι, αλλά τίποτα, μα τίποτα δεν έφτασε ποτέ για τους λάτρεις την χαρακτηριστικότητα του μουσικού θέματος της σειράς.

Στην οποία σειρά ακούγεται και η Τζούλι Κρουζ, που οφείλει στον Μπανταλαμέντι τον μουσικό αέρα που αναπνέει. Μαζί του θα κάνει τους δύο καλύτερους δίσκους της - κι εδώ ένα δείγμα της ξωτικής φωνής της όπως την κατάλαβε να την ενορχηστρώσει ο Άντζελο, σ' ένα τραγούδι από την συνεργασία τους του 1989 που ενσωματώθηκε στο soundtrack της σειράς: