11:01
19/3

«Destino»: Όταν ο Σαλβαντόρ Νταλί συνάντησε τον Γουόλτ Ντίσνεϊ

Περισσότερα από 70 χρόνια πριν, τα μεγάλα πνεύματα των Γουόλτ Ντίσνεϊ και Σαλβαντόρ Νταλί βρήκαν «προορισμό» σε μία μυθική συνεργασία.

Η ταινία αφηγείται την ιστορία του Chronos, προσωποποίηση της έννοιας του χρόνου, και της ανικανότητάς του να αντιληφθεί την αγάπη του για την θνητή Ντάλια. Οι σκηνές συνδυάζουν μια σειρά από σουρεαλιστικούς πίνακες του Σαλβαντόρ Νταλί με χορευτικές εικόνες και «κάδρα» μεταμορφώσεων. 

Οι συζητήσεις για την παραγωγή του «Destino» ξεκίνησαν το 1945, ενώ η ταινία ολοκληρώθηκε 58(!) χρόνια αργότερα. Οι Νταλί και Ντίσνεϊ συνεργάστηκαν για 8 μήνες από το 1945 μέχρι το 1946, με τον Νταλί να περιγράφεται από τους συνεργάτες ως «μια φιγούρα όμοια με φάντασμα που φαινόταν να ήξερε καλύτερα τα μυστικά του Ντίσνει». Η δουλειά του Νταλί ήταν να ετοιμάσει μια 6λεπτη σκηνή που θα συνδύαζε animation με ζωντανή παρουσία χορευτών κι ένα μείγμα από ειδικά εφέ στα πρότυπα της «Φαντασίας» που είχε επιμεληθεί ο Γουόλτ Ντίσνει το 1940.

Η πίεση που δέχθηκε ο Νταλί για να παραδώσει το σχέδιο φάνηκε στο οτι δεν μπορούσε να διαχειριστεί τον χρόνο της προετοιμασίας και τον σχεδιασμό του προσώπου του Δια, ενός κομβικού σημείου για την ταινία. Μέσω όμως των δυσκολιών, ο Νταλί ανακάλυψε μια καινούργια τεχνική κινουμένων σχεδίων, την λεγόμενη «παρανοϊκή κριτική», που στηρίχθηκε στη δουλειά του Φρόιντ σχετικά με το υποσυνείδητο και την ένταξη των κρυμμένων και των διπλών εικόνων. 

Ο Νταλί μιλώντας για την ταινία μετά την ολοκλήρωσή της έκανε λόγο «για τη διασκέδαση που μπορεί να υπερτονίσει την Τέχνη, η οποία με τη σειρά της σου δίνει απεριόριστες δυνατότητες», ενώ για την πλοκή διαφώνησε με τον Ντίσνεϊ. Ενώ ο ίδιος χαρακτήρισε το «Destino» ως «μια μαγική έκθεση του προβλήματος της ζωής μέσα στον λαβύρινθο του χρόνου», ο «μπαμπάς του Μίκι Μάους» την περιέγραψε ως μια «απλή ιστορία, όπου ένα νεαρό κορίτσι αναζητά την πραγματική αγάπη».

Τα συμπεράσματα δικά σας...