15:47
19/3

Γκλεν Κλόουζ: Μια Μεγάλη Κυρία

Μπορεί να περνιέται μια εικόνα «ατυχούς» στο ευρύ κοινό, ατυχή είναι τα μυαλά εκείνων που τα γράφουν, αφού η 72χρονη σήμερα Κλόουζ, πέραν των 7 υποψηφιοτήτων, έχει βραβευθεί με τρία Τόνι και τρία Έμμι, είναι σχεδόν 40 χρόνια περιζήτητη, δεν επαναλήφθηκε ποτέ κι έχει μια γκάμα να περηφανεύεται που άλλες δεν θα φτάσουν ποτέ. Διαλέγουμε 10 ταινίες ενός ευρύτατου, περιπετειώδους ταλέντου.

Από τον Ηλία Δημόπουλο

«Η Μεγάλη Ανατριχίλα» («The Big Chill», 1983) του Λόρενς Κάσνταν

Οι μεγάλες ταινίες συχνά γίνονται τέτοιες αναπληρώνοντας το όποιο τους καλλιτεχνικό έλλειμμα με μια επικαιρότητα, μια ευαισθησία ενός έκθετου νεύρου, με μια τελικά σφυγμική σχέση με το θέμα τους. Αν είναι και τυχερές να έχουν την ιπποδύναμη μιας ωραίας γενιάς ηθοποιών, τότε παίρνεις την σπάνια περίπτωση μιας «Μεγάλης Ανατριχίλας». Η Κλόουζ παρότι μόλις 35άρα έχει ήδη το ύφος της παραπονεμένης μάνας, εδώ όμως διανθισμένο με μια λες άρτι ανακαλυφθείσα ερωτικότητα, μια χειραφετημένη μαγκιά, μια αυτάρκεια, όλα τους χαρακτηριστικά του ερμηνευτικού της εύρους.

«Ολέθρια Σχέση» («Fatal Attraction», 1987) του Έιντριαν Λάιν

Αθάνατη απόλαυση, τρομερά προβληματική, φοβική ταινία, αδιανόητο σήμερα να έπαιρνε πράσινο φως παρά μόνο αν συνέβαιναν βασικές αλλαγές στο ανδροκεντρικό σενάριο, κι όμως, η Κλόουζ προτού πάρει αμπάριζα κι αποτελέσει ότι τρομακτικότερο από την εποχή του Μάικλ Μάγιερς, αναβοσβήνοντας φώτα και μαγειρεύοντας κουνέλια, παίζει στα ίσα το ερωτικό δικαίωμα και την κατάθλιψη και φέρνει στην ξύπνια εμπορικά ταινία σημάνσεις (τρομακτικές όσο κι ευαίσθητες) που με άλλη ηθοποιό και αδιάβαστες θα έμεναν και μικρότερη επιτυχία το έργο θα είχε.

«Επικίνδυνες Σχέσεις» («Dangerous Liaisons», 1988) του Στίβεν Φρίαρς

Ό,τι και να λέμε, εδώ είναι το έργο της, εδώ είναι η μεγάλη της, αειθαλής στιγμή. Στην φυσιογνωμία της Κλόουζ πάντα δείχνει να ελλοχεύει κάτι σκοτεινά ανεξερεύνητο, μια ισχύς που δεν θα είναι για το καλό σου, μια ραδιουργία εξυφαινόμενη από τις αδυναμίες σου. Ή αν όλα αυτά δεν ισχύουν, εκείνη πάντως τα έβγαλε στον ρόλο της Μαρκησίας κάνοντας ευθέως την Μπάρμπαρα Χέρσεϊ να την μιμηθεί (επιτυχώς) στο «Πορτρέτο Μιας Κυρίας» της Κάμπιον έξι χρόνια μετά. Η διαφορά ήταν στην τελευταία σκηνή βέβαια. Όταν μαζί με τα εργαλεία της μυθοποίησης ξεβάφεται όλη η μουτσούνα αποκαλύπτοντας μια γυναίκα χωρίς δικό της πρόσωπο. Η απογοήτευση, η ερημιά του μάταιου ήταν εκεί σ’ ένα βλέμμα απύθμενης θλίψης δίχως βλεφάρισμα. Τώρα πώς το Όσκαρ πήγε στην Τζόντι Φόστερ, μη το πιάσουμε.