15:47
19/3

Γκλεν Κλόουζ: Μια Μεγάλη Κυρία

«Το Γύρισμα της Τύχης» («The Reversal of Fortune», 1990) του Μπάρμπετ Σρέντερ

Έξοχη διλημματική ταινία-δικαστικό θρίλερ διαδικασίας, με την Κλόουζ σε ρεσιτάλ οικονομίας στη μισή ταινία να βρίσκεται σε κώμα (αλλά με τι έκφραση) και στην άλλη μισή να είναι το πειστικότερο νευρωτικό κουρέλι της αριστοκρατίας, με τα καπρίτσια, τη γκρίνια και την θηλυκή νεύρωση της γοητείας που ξεγλιστρά από τα χέρια σαν το νερό. Αν υπάρχει ένα λόγος (ακόμα) να εκτιμάς την Κλόουζ τόσο, ιδίως σε αντίθεση με την Στριπ, είναι για την εξέχουσα τιμή της να παίζει τους δεύτερους ρόλους εξυπηρετικά και να σου μένουν στη μνήμη σαν πρώτοι χωρίς ποτέ να πηγαίνει να τους «κλέψει» από τους πρωταγωνιστές της. Ένα παράδειγμα εδώ.

«Άμλετ» (1990) του Φράνκο Τζεφιρέλι

Ωραίος νέος και ατυχής ο «Άμλετ» του Τζεφιρέλι, μια ακόμα από εκείνες τις αδειανές κι έξοχα κοστουμαρισμένες παραγωγές του με σωτηρία το μυθικό καστ  (Γκίμπσον, Μπέιτς, Σκόφιλντ, Χολμ, Μπόναμ-Κάρτερ) και φυσικά την Κλόουζ-Γερτρούδη, τέλειο μέρος ξανά ενός ensemble, να παίζει τις μετρημένες σκηνές της με το κύρος της ηθοποιού που εντάσσεται άψογα, εναρμονίζεται στο σκηνοθετικό και γραπτό ύφος, δεν υπερ-παίζει ποτέ κι όταν το κάνει θα είναι ελεύθερο από έναν επαναλαμβανόμενο οριζόντια στην φιλμογραφία της τρόπο.

«Συνάντηση με την Αφροδίτη» («Meeting Venus», 1991) του Ίστβαν Ζάμπο

Είναι η καλύτερη της εποχή αυτή στον κινηματογράφο της Κλόουζ, όλοι το ήξεραν. Κι εδώ το ήξερε και ο μεγάλος Ούγγρος, ο Ίστβαν Ζάμπο, το φόρεσε στην ωραία του αλληγορία πάνω στην τότε συνταρασσόμενη Ευρώπη, με τις ανακατατάξεις και τις ασυνεννοησίες της. Η Κλόουζ είναι η μεγάλη ντίβα της όπερας (η Κίρι ντε Κανάουα έχει την τραγουδιστική φωνή της), είναι στις πιο μεγάλες της ομορφιές, ηγέτιδα αυτή τη φορά ενός εξέχοντος συνόλου, σε μια δικαιολογημένα αλλά άδικα άγνωστη ταινία που οι φίλοι της Κλόουζ και οι φίλοι του Ζάμπο οφείλουν να ανακαλύψουν.

«Το Σπίτι των Πνευμάτων» («The House of Spirits», 1993) του Μπιλ Όγκαστ

Υπάρχει ένας λόγος που μια ταινία με Στριπ, Κλόουζ, Ράιντερ, Άϊρονς, βασισμένη σε διάσημο βιβλίο της Ιζαμπέλ Αλιέντε δεν είναι γνωστή σήμερα κι αυτός είναι πως δυστυχώς είναι νερόβραστη. Ωστόσο είναι η μόνη συνάντησή της με την Στριπ, κατά την γνώμη μου, αν και είναι ακόμα γερή εποχή της Στριπ αυτή, η Κλόουζ ξεπερνά με θυμηδία την Μέθοδο και τα τερτίπια της, φτάνοντας στην καρδιά ενός ρόλου που οφείλει να είναι ποτισμένος από έναν ηθοποιό που κρατά τον χαρακτήρα του μέσα στον ρόλο αντί να τον εξαφανίζει στο έλεος μιας μανιέρας. Ο Τσίμερ στο σάουντρακ επίσης κλέβει ανηλεώς Χατζιδάκι, αλλά αυτή είναι μια άλλη κουβέντα.