17:17
23/4

Από τον «Iron Man» μέχρι την «Τελευταία Πράξη»: Όλο το MCU στις σελίδες του ΣΙΝΕΜΑ

Οι «Εκδικητές» ετοιμάζονται για την επική «Τελευταία Πράξη» τους και στο ΣΙΝΕΜΑ βάζουμε κάτω τις 22 ταινίες του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel.

Από τον Πάνο Γκένα

Διαβάστε ακόμη:
Αποφασίσαμε να σας κάνουμε ένα δώρο που θα ζήλευε και ο... Thanos!
Το ΣΙΝΕΜΑ σας κάνει δώρο ένα συλλεκτικό πακέτο των ταινιών του Marvel Cinematic Universe!

«Iron Man» (2008) του Τζο Φαβρό

Εδώ ξεκίνησαν όλα.

Ο Τόνι Σταρκ, αθεράπευτος playboy, διαχειρίζεται την οικογενειακή βιομηχανία όπλων του μακαρίτη πατέρα του και βρίσκεται αιχμάλωτος στο Αφγανιστάν από ομάδα αυτονομιστών. Η αναγέννησή του μέσα στους σκοτεινούς διαδρόμους των σπηλαίων της Μέσης Ανατολής θα συστήσει έναν νέο, σχετικά απρόθυμο, σίγουρα ερειστικό και περίσσια γοητευτικό σούπερ ήρωα: τον Iron Man.

Η Marvel στην πρώτη αυτοχρηματοδοτούμενη παραγωγή της ρισκάρει με έναν «ξεχασμένο» σταρ και ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζ. αρπάζει την ευκαιρία. Θυμίζοντας το πόσο χαρισματικός είναι υπογράφει ένα σούπερ ηρωικό comeback δυναμίτη, «ατσάλινης» πυγμής και σαγήνης, την ώρα που ο Τζον Φαβρό προτάσσει την αισθητική αλληλουχία δράσης/χιούμορ του κινηματογραφικού σύμπαντος. Κανείς δεν περίμενε το τι θα ακολουθούσε ακριβώς, αλλά τα πρώτα, σιδερένια χνάρια του «Iron Man» έδειξαν άμεσα πως η πορεία του MCU θα ήταν συναρπαστική. Marvel ως λέξη ταιριάζει καλύτερα.

«Ο Απίθανος Hulk» (2008) του Λούις Λετεριέ

Μήπως ο χαρακτήρας του Χαλκ, παρά την υπερφυσική του δύναμη, δεν μπορεί να στηρίξει κινηματογραφική ταινία μόνος του; Η ταινία του Λετεριέ σε συνδυασμό με τις επόμενες εμφανίσεις συνόλου του χαρακτήρα και την παραγνωρισμένη μεταφορά του Ανγκ Λι (το 2003), δίνουν μάλλον καταφατική απάντηση.

Αντιήρωας που βασανίζεται από την αποτρόπαια εκδήλωση του ζωώδους ενστίκτου του, ο Μπρους Μπάνερ (με πρωταγωνιστή τον Έντουαρτ Νόρτον, ο Μαρκ Ράφαλο τον αντικατέστησε αργότερα) είναι ένας μοναχικός ήρωας κατα λάθος. Ο φασαριόζος Λετεριέ προσφέρει περισσότερη φαντασία, σε σχέση με τις πιο γειωμένες ιδέες του Ανγκ Λι, αλλά ο ψηφιακός ορυμαγδός των εφέ (ειδικά στο φινάλε) αποδεικνύεται εξοργιστικός τόσο για τον χαρακτήρα, όσο και για το κοινό. Παρότι επίσημο κομμάτι του MCU, είναι η ταινία που φαίνεται πως έχουν ξεχάσει οι περισσότεροι και δικαιολογημένα. Μεταλλαγμένο ήρωα ήθελαν, μεταλλαγμένη ταινία έλαβαν.

«Iron Man 2» (2010) του Τζο Φαβρό

Μετά την αποτυχία του Χαλκ, πίσω στην ασφάλεια του πρωτότοκου. Ο Iron Man επιστρέφει σίγουρος για την εμπορική του θέση και αυτή τη φορά καλείται να αντιμετωπίσει την αμερικανική κυβέρνηση, τον ανταγωνιστή Τζάστιν Χάμερ (Σαμ Ρόκγουελ) και τον Μίκι Ρουρκ που ζητά εκδίκηση για τις αμαρτίες του γονέα Σταρκ. Και σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, το MCU δείχνει τη διάθεση διεύρυνσής του και συμμαχεί με την ομάδα SHIELD του Νικ Φιούρι (Σάμιουελ Ελ Τζάκσον) και την πράκτορα Νατάσα Ρομανόφ. Enter Σκάρλετ Γιόχανσον!

Δράση, εφέ, χιούμορ και μάχες πρωτοστατούν, αλλά το «Iron Man 2» επιδεικνύει τις κακές ποιότητες κάθε σίκουελ. Το σενάριο υπηρετεί τρεις-τέσσερις διαφορετικές υποπλοκές και η Σκάρλετ Γιόχανσον δεν χρησιμοποιείται στο βαθμό που της αντιστοιχεί. Εκ των υστέρων γνωρίζουμε πως η Black Widow παίζει σημαντικό ρόλο στο σύμπαν, αλλά στο «Iron Man 2» είναι δορυφορική. Ουσιαστικά το δεύτερο μέρος γειώνει επικίνδυνα (και αρκετά νωρίς) το αφήγημα της Marvel, κάτι που κατάλαβαν και οι ίδιοι. Ώρα για απογείωση.

«Thor» (2011) του Κένεθ Μπράνα

Η κινηματογραφική πρωτιά των περιπετειών του Θορ φέρει την υπογραφή του σαιξπηρικού Κένεθ Μπράνα, την οσκαρική παρουσία της Νάταλι Πόρτμαν και προετοιμάζει την έλευση δυο «θεών»: του σέξι, κουλ Κρις Χέμσγουορθ και του εναλλακτικού, σοφιστικέ Τομ Χίντλστον.

Λουσάτο στη σκηνογραφία, ιντριγκαδόρικο στις βασιλικές κόντρες και πολύ διαφορετικό στην όψη (τουλάχιστον όσο παραμένει στο Άσγκαρντ), το «Thor» εκσυγχρονίζει το θρύλο του σκανδιναβού πολεμιστή με το παντοδύναμο σφυρί και μπολιάζει με περισσότερο χιούμορ το MCU (κάτι που ο Γουαϊτίτι τερμάτισε στο «Ragnarok»). Φαντασία και νεύρο διάχυτα, αλλά ως ταινία origin με συγκεκριμένη δομή (σύσταση, αντιπαράθεση, φινάλε) δείχνει πως η Marvel έχει βρει τον τρόπο να αμπαλάρει διαφορετικά το ίδιο πακέτο.

«Ο Πρώτος Εκδικητής: Captain America» (2011) του Τζο Τζόνστον

Η κινηματογραφική εμφάνιση του «Captain America» (με τον συνοδευτικό τίτλο «Πρώτος Εκδικητής» να προλειαίνει το έδαφος) ίσως να είναι η πιο ριψοκίνδυνη στιγμή του MCU. Αποτελεί την πρώτη (χρονολογικά) ταινία του σύμπαντος και, βασικά, θα μπορούσε εύκολα να αναλωθεί σε πατριωτικές κορωνίδες. Ο «Κάπτεν Αμέρικα» άλλωστε είναι η ενσάρκωση του αμερικανικού ιδεώδους.

Ευτυχώς η ταπεινή προσέγγιση του Κρις Έβανς (με προϋπηρεσία στις υπερφυσικές περιπέτειες ως ένας από τους «Fantastic Four»), η παλαιομοδίτικη αισθητική της ταινίας που έχει αέρα '40s και το σενάριο «κοινωνικής συνείδησης», δημιουργούν τελικά έναν οικουμενικό χαρακτήρα. Πολύ μακριά από την μιλιταριστική φανφάρα, ο σκηνοθέτης Τζο Τζόνστον φτιάχνει έναν χαρακτήρα που κινείται από τον αυτοσαρκασμό ως τον ηρωισμό και αποδεικνύεται γενναίος πρώτα σε ατομικό επίπεδο. Η παρουσία του Χιούγκο Γουίβινγκ ως ναζιστή Red Skull, του στιβαρού Τόμι Λι Τζόουνς και της Χέιλι Ατγουελ, συναισθηματική άγκυρα του Κάπτεν σε όλο το MCU (θα μας θυμηθείτε!), αποτελούν μερικά ακόμα θετικά πρόσημα της ταινίας.