17:17
23/4

Από τον «Iron Man» μέχρι την «Τελευταία Πράξη»: Όλο το MCU στις σελίδες του ΣΙΝΕΜΑ

«Οι Εκδικητές» (2012) του Τζος Γουίντον

Η σκηνή της μάχης της Νέας Υόρκης, εκεί που ο Τζος Γουίντον κάνει pan με την κάμερα για να δούμε όλους τους Εκδικητές παρέα, αποτελεί ήδη σημείο ποπ αναφοράς και δικαιολογημένα. Η πρώτη συγκέντρωση των Εκδικητών» κλείνει έναν πρώιμο κύκλο για τη Marvel που ξεκίνησε με έναν «Iron Man» για να φτάσει στο γιγαντιαίο πρότζεκτ των «Avengers» τέσσερα χρόνια μετά. Ο δημιουργός της καλτ τηλεοπτικής σειράς «Buffy, η Βαμπιροφόνισσα» και του «Firefly» Τζος Γουίντον - ιδανική μα όχι τόσο προφανής επιλογή - χειρίζεται το πλούσιο θέαμα και τις ξεχωριστές προσωπικότητες των ηρώων του με καθαρότητα, και εμψυχώνει τα «χάρτινα καρέ» με ζωντάνια.

Άφθονη δράση, σεναριακός χώρος για κάθε έναν από τους «Εκδικητές», ο Μαρκ Ράφαλο ως νέος Χαλκ και 135 χορταστικά λεπτά είναι ικανά για να χαροποιήσουν κάθε fanboy/girl (και μη) σε μία ταινία που αποτέλεσε τότε το μεγαλύτερο κινηματογραφικό crossover όλων των εποχών.

«Iron Man 3» (2013) του Σεΐν Μπλακ

Τα γεγονότα μετά τους «Avengers» έχουν επηρεάσει τον συνήθως αλαζόνα Τόνι Σταρκ, που γίνεται όλο και πιο εμμονικός με τη βελτιστοποίηση του alter ego του. Η επίθεση του αινιγματικού Μανδαρίνου (Μπεν Κίνγκσλεϊ) στην οικία του θα τον αναγκάσει να αυτοσχεδιάσει.

Ο τρίτος «Iron Man», μετά τη σαρωτική επιτυχία των «Εκδικητών», είναι καλύτερος από τον δεύτερο αλλά με μία γνώριμη επίγευση. Ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζ. παραμένει απολαυστικά ατακαδόρος την ώρα που ο Σέιν Μπλακ («Kiss Kiss Bang Bang», σενάριο για τα δύο πρώτα «Φονικά Όπλα») ενισχύει περιπέτεια και κωμωδία ισόποσα. Η Γκουίνεθ Πάλτροου παίρνει έξτρα χρόνο ως Πέπερ Ποτς και αναδεικνύει τη χημεία της με τον Τόνι Σταρκ. Κάποιοι νόμιζαν πως η ταινία αποτελούσε τον κινηματογραφικό αποχαιρετισμό του Ρόμπερτ Ντάουνι Τζ. στον ήρωα. Όλο λάθος.

«Thor 2: Σκοτεινός Κόσμος» (2013) του Άλαν Τέιλορ

Μαζί με τον «Απίθανο Χαλκ», η δεύτερη σόλο εξόρμηση του «Thor» είναι η πιο αδύναμη (για να μην πούμε κακή) στιγμή της Marvel. Κρίμα γιατί αποτελεί κομβικό σημείο για την διευρυμένη πλοκή του MCU. Ο σκηνοθέτης Άλαν Τέιλορ, βετεράνος της τηλεόρασης γνωστός κυρίως από επεισόδια του «Game of Thrones», δημιουργεί ευφάνταστα οπτικά φόντα για τους χαρακτήρες, αλλά ξεχνά την πλοκή.

Οι Χέμσγουορθ και Χίντλστον δείχνουν να διασκεδάζουν τις οικείες συγκρούσεις μίας αδελφικής σχέσης, θεϊκών διαστάσεων, αλλά το άθροισμα των διεκπεραιωτικών κλισέ βυθίζουν τον κόσμο του συγκεκριμένου σίκουελ πραγματικά στο «σκότος».

«Captain America 2: Ο Στρατιώτης του Χειμώνα» (2014) των Άντονι & Τζο Ρούσο

O Κάπτεν Αμέρικα προσπαθεί να προσαρμοστεί στον 21ο αιώνα και τα αδέρφια Ρούσο αναλαμβάνουν την πρώτη τους Marvel-ταινία. Μακριά από τα ίχνη των ιστορικών ταινιών και τη νοσταλγία των '40s, ο «Στρατιώτης του Χειμώνα» θυμίζει περισσότερο θρίλερ κατασκοπίας.΄Η πλοκή αναπτύσσεται παράλληλα με την «αφύπνιση» του Κάπτεν Αμέρικα (ο σύγχρονος κόσμος είναι πολύ διαφορετικός από αυτόν που θυμάται) και η καχυποψία γίνεται η επίκαιρη συνθήκη που εκσυγχονίζει τον «παλαιό» Καπ.

Οι Άντονι και Τζο Ρούσο δεν σπάνε την επιτυχημένη φόρμουλα της Marvel, η τρίτη πράξη αναπόφευκτα καταλήγει σε παραγεμισμένο θέαμα καταστροφολαγνείας, αλλά η Μαύρη Χήρα της Σκάρλετ Γιόχανσον, η προσθήκη του Φάλκον του Άντονι ΜακΚι, η παρουσία του Νικ Φιούρι του Σάμιουελ Λ. Τζάκσον και ο επώνυμος «Στρατιώτης» του Σεμπάστιαν Σταν, ενδυναμώνουν το θίασο του Κρις Έβανς που εδώ είναι ένα καλοδεχούμενο σύμβολο ανθρωπισμού, κόντρα στον κυνισμό της εποχής.

«Οι Φύλακες του Γαλαξία» (2014) του Τζέιμς Γκαν

Ένας γήινος τυχοδιώκτης, μια πράσινη εξωγήινη, ένας χηρεμένος γίγαντας, ένα ρακούν κι ένα δεντρόμορφο ανδροειδές, αυτοί είναι οι απροσάρμοστοι «Φύλακες του Γαλαξία», μία ομάδα ετερόκλητων πλασμάτων που έφεραν τη Marvel λίγο πιο κοντά στο κινηματογραφικό γαλαξία του «Star Wars».

Ο Κρις Πρατ αλλάζει εντελώς εμφάνιση σε σχέση με τον πρότερο εαυτο του («Parks and Recreation»), διατηρεί το χιουμοριστικό του ύφος, δένει απόλυτα με το λειτουργικό κάστινγκ (Ζόι Σαλντάνα, Μπράντλεϊ Κούπερ, Ντέιβ Μπαουτίστα) και μαζί με τον Τζέιμς Γκαν συστήνουν τους «Φύλακες», μία χαλαρή και απενοχοποημένη κωμική περιπέτεια φαντασίας με έξυπνες αναφορές στην ποπ κουλτούρα του ‘80. Σιγουρα μία από τις πιο κεφάτες προσθήκες στο σύμπαν της Marvel. I'm Groot  που σημαίνει (μεταξύ άλλων) εύγε!

«Οι Εκδικητές: Η Εποχή του Ultron» (2015) του Τζος Γουίντον

Μετά την καταστροφή της S.H.I.E.L.D. ο Τόνι Σταρκ επανεκκινεί ένα πρόγραμμα με ειρηνικό σκοπό, δημιουργώντας τον Ούλτρον, ένα εξελιγμένο ρομπότ που διακατέχεται, όμως, από ιδέες μεγαλείου. Σύντομα, ο Ούλτρον θα στραφεί εναντίον της ανθρωπότητας. Δεύτερη σύναξη των «Εκδικητών» (Iron Man, Θορ, Χαλκ, Κάπτεν Αμέρικα, Μαύρη Χήρα και Hawkeye) που διασκεδάζει στον ίδιο βαθμό που κουράζει.

Στην «Εποχή του Ούλτρον» ο ανηλεής αυτοσαρκασμός και η αντίστιξη των αποφθευγμάτων του Ούλτρον, μαζί με «μία από τα ίδια» καταστροφική διάθεση στο φινάλε - κάτι που πλέον αποτελεί ηθικό παράπτωμα των ταινιών της Marvel -  φανερώνουν την κόπωση των σούπερ-ηρώων που αντιμετωπίζουν πλέον τους κακούς, αλλά και το κοινό, κατά παραγγελία. Θορυβώδες και πολύ κατώτερο των προσδοκιών.