Από τον «Iron Man» μέχρι την «Τελευταία Πράξη»: Όλο το MCU στις σελίδες του ΣΙΝΕΜΑ ? αφιερωματα , θεματα || cinemagazine.gr
17:17
23/4

Από τον «Iron Man» μέχρι την «Τελευταία Πράξη»: Όλο το MCU στις σελίδες του ΣΙΝΕΜΑ

«Ant-Man» (2015) του Πέιτον Ριντ

Και να που στον αντίποδα των μεγαλοπρεπών και σχεδόν άτρωτων υπερ-ηρώων, έρχεται ο «Ant-Man» για να προσφέρει ανατρεπτικά έναν αέρα αλλαγής. Ίσως να μπορούσε να πετύχει περισσότερα αν είχαν παραμείνει οι δύο πρώτοι σεναριογράφοι, Έντγκαρ Ράιτ και Τζο Κόρνισι, που απολύθηκαν λόγω δημιουργικών διαφορών, αλλά αυτό δε σημαίνει πως ο σκηνοθέτης Πέιτον Ριντ («Yes Man») απέτυχε.

Ο Πολ Ραντ ενσαρκώνει έναν πρώην κατάδικο, φυλακισμένο για αντικαπιταλιστικό έγκλημα (σαν ένας Ρομπέν του διαδικτύου), που επιχειρεί να επανασυνδεθεί με τη μικρή του κόρη. Ο Μάικλ Ντάγκλας (Δρ. Χανκ Πιμ) του ανοίγει νέους «κβαντικούς» δρόμους και ο Ραντ γίνεται ένας mini ήρωας στην κυριολεξία. Ενδιαφέρουσες οπτικές ιδέες, κωμικές εκτονώσεις και χαρακτηριστική Marvel δράση.

«Captain America: Εμφύλιος Πόλεμος» (2016) των Άντονι & Τζο Ρούσο

Στην επική διάρκεια των 150 λεπτών, οι αδελφοί Ρούσο κάνουν τους «Εκδικητές» από «δυο χωριά», παραμένουν συμπαγείς στην αφηγηματική μυθολογία της Marvel και στηρίζουν τις μονομαχίες στην επαφή σώμα με σώμα. Ο ψηφιακός ορυμαγδός των προηγούμενων «Εκδικητών» είναι περιορισμένος και οι σκηνές δράσης δείχνουν περισσότερο ρεαλιστικές με αναμενόμενο highlight την άψογα χορογραφημένη σκηνή της μεταξύ τους μάχης. Παράλληλα οι σκηνοθέτες βρίσκουν κοινό τόπο στο παρελθόν του Captain America και του Iron Man, που φιλτράρει συναισθηματικά την κόντρα τους και εξελίσσει τους χαρακτήρες. Με λίγα λόγια καταφέρνουν να κάνουν αυτό τον «Εμφύλιο» πιο ουσιώδη από την κοντινή (τότε) μονομαχία «Batman V Superman» και δεν πελαγώνουν στη διαχείριση των χαρακτήρων. 

Κάπου ανάμεσα στην επιθυμία για το «κοινό καλό», αλλά και τα ιδιοτελή προσωπικά κίνητρα το «Captain America: Εμφύλιος Πόλεμος» φανερώνει το (υπερ)ανθρώπινο πρόσωπο των «Εκδικητών» και αφηγείται μία μελαγχολική ιστορία που έχει ως αφετηρία τη φιλία και την αφοσίωση. Με δεδομένη την εμπορική επιτυχία, οι Ρούσο προσφέρουν το πιο ενδιαφέρον κεφάλαιο των «Avengers» και παραδίδουν μία ταινία που θα μπορούσε να είναι το «Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται» του καλογυαλισμένου κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel.

«Doctor Strange» (2016) του Σκοτ Ντέρικσον

Με ενορχηστρωτή τον σκηνοθέτη Σκοτ Ντέρικσον της εξαιρετικής ταινίας τρόμου «Sinister», η Marvel παρουσιάζει την κινηματογραφική εξόρμηση ενός από τους δημοφιλέστερους ήρωές της με ιδιαίτερη φροντίδα. Το «Doctor Strange» με τον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς είναι ένα αμάλγαμα που καλοδέχεται τον μυστικισμό, φέρνει αντιμέτωπο το πνεύμα με την ύλη, βρίσκει (επιτέλους) ένα άξιο μουσικό θέμα (συγχαρητήρια στον βραβευμένο με Όσκαρ Μάικλ Τζιακίνο για το ανατρεπτικά, φευγάτο score του) και ανακαλύπτει το χιούμορ μεταξύ Ανατολής και Δύσης.

Παράλληλα είναι η πιο εντυπωσιακή ταινία του στούντιο μέχρι στιγμής με καθηλωτικό σχεδιασμό παραγωγής. Αν νομίζατε πως τα είδατε όλα στο «Inception», o Δοκτωρ ξεπερνά σε σύλληψη και πρωτοτυπία των ειδικών εφέ την αισθητική της ταινίας του Νόλαν. Το όνομα του Ολλανδού χαράκτη Μαουρίτς Έσερ και οι λέξεις καλειδοσκόπιο, ψυχεδέλεια (και παράγωγά τους) είναι δύσκολο να μην εμφανιστούν σε κάθε κείμενο κριτικής του «Doctor Strange» και η αλήθεια είναι πως το τρισδιάστατο υπερθέαμα που προσφέρει η ταινία φαντάζει ισάξιο του πιο παραισθησιογόνου ταξιδιού. Οι υπεύθυνοι έχουν αντιμετωπίσει με λειτουργική ευρηματικότητα την ευκαιρία που προσφέρει ο «Strange» και έχουν ετοιμάσει αξέχαστες σκηνές. Αποκορύφωμα η «χρονική αντιστροφή» του φινάλε, που κλείνει το μάτι στην εμμονική καταστροφολογία των προηγούμενων ταινιών της σειράς.

Χάρε Κρίσνα! Χάρε Στρέιντζ!

«Φύλακες του Γαλαξία 2» (2017) του Τζέιμς Γκαν

Κρις Πρατ, Ζόι Σαλντάνα και τα υπόλοιπα μέλη της αυτοσχέδιας οικογένειας των εκκεντρικών «Φυλάκων του Γαλαξία» επιστρέφουν στις οθόνες και συσπειρώνονται απέναντι στο πατρικό Εγώ του Κερτ Ράσελ. Το ποπ σύμπαν της Marvel βρίσκει την περιπέτεια συνοδεία μουσικής και αποκτά daddy issues.

Φυσικά το χορταστικό θέαμα, η εξεζητημένη καλλιτεχνική διεύθυνση και το ιδανικό κάστινγκ του «Guardians» αποζημιώνει. Ο Τζέιμς Γκαν επενδύει στους χαρακτήρες, και όχι στην πλοκή, αφιερώνοντας αρκετό χρόνο (μερικές φορές υπερβολικό) και βρίσκοντας συγκινησιακό βάθος στην αλληλεπίδραση με το κοινό ενισχύοντας γενναιόδωρα την έννοια της ομάδας και όχι της μονάδας. Εκεί που το χιούμορ ή οι ανατροπές της ιστορίας φαντάζουν προκάτ, οι «Φύλακες» επιφυλάσσουν μία συγκινητική α λα «Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται» τρίτη πράξη. Τα πατρικά θέματα του Κουίλ στην ταινία σχηματοποιούν τους οικογενειακούς δεσμούς ως έναν κόσμο που έχει πυρηνικό Eγώ (στην κυριολεξία) και δεν αφήνει τους απόγονους να απογειωθούν λόγω βαρυτικής έλξης.

Μόνο μία φιλική συμβουλή, αφού έλυσαν ως Guardians τα θέματα κηδεμονίας τους (και τελικά ο Τζέιμς Γκαν θα υπογράψει την τρίτη ταινία), να ξαναβρούν λίγη από την σπίθα που τους έκανε να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους ήρωες της Marvel.

«Spider-Man: Η Επιστροφή στον Τόπο του» (2017) του Τζον Γουότς

Μετά τις ταινίες του Σάμ Ράιμι και το αποτυχημένο ριμπούτ με τον Άντριου Γκάρφιλντ, ο Άνθρωπος-Αράχνη άπλωσε τον ιστό του έτοιμος για να γίνει κομμάτι του MCU με την «Επιστροφή στον Τόπο του». Με πρωταγωνιστή τον «άγουρο» Τομ Χόλαντ («The Impossible») που κέρδισε τον πόλεμο των εντυπώσεων στο «Captain America: Εμφύλιος Πόλεμος», ο νέος Σπάιντερ-Μαν τα βάζει με τον Batman / Birdman αυτοπροσώπως (Μάικλ Κίτον) και φέρνει στο νου τις εφηβικές κινηματογραφικές εξορμήσεις του Τζον Χιούζ.

Περισσότερο Πίτερ Πάρκερ, παρά Σπάιντερ-Μαν, η ταινία προσφέρει ένα νέο πεδίο που μπορεί να εξερευνήσει αγαπημένες ιστορίες του Ανθρώπου-Αράχνη που εκτυλίσσονται στο Λύκειο, καθιστώντας τον έτσι έναν πολύ διαφορετικό ήρωα από οποιονδήποτε άλλο του σύμπαντος. Αφιερωμένος στην εφηβική ηλικία, τότε που η αγάπη για τα κόμικ γεννιέται, το «Spider-Man: Η Επιστροφή στον Τόπο του» είναι μία από τις πιο ξέγνοιαστες, χαλαρές ταινίες MCU. Ή έτσι νομίζαμε μέχρι που ήρθε το...

«Thor: Ragnarok» (2017) του Τάικα Γουαϊτίτι

Πατήστε play στο «Immigrant Song» των Led Zeppelin και δείτε Θεούς (του Κεραυνού) και Θέες (της υποκριτικής) να νικούν τα πάθη και το χρήμα (των ταμείων).

Δυο χρόνια μετά την «Εποχή του Ultron», ο Θεός του Κεραυνού επιστρέφει στην τρίτη «σόλο» περιπέτειά του μακριά από τη Γη και τον κόσμο των «Εκδικητών», για μία σατυρική ενδοσκόπηση, στα όρια της αυτοπαρωδίας, που στρετσάρει τον κωμικό μυικό τόνο του Κρις Χέμσγουορθ, τη σέξι χαιρεκακία της Κέιτ Μπλάνσετ, τη σοφιστικέ αλαζονεία του Τομ Χίντλστον και τις ανεξέλεγκτες νευρώσεις του Μαρκ Ράφαλο. Αποτέλεσμα; Μία ταινία Marvel που βρίσκεται πιο κοντά στο χαλαρό, χιουμοριστικό ύφος του «Deadpool», παρά στις σαιξπηρικές καταβολές της πρώτης ταινίας «Thor» δια χειρός Κένεθ Μπράνα. Υπεύθυνος για την ανατρεπτική αλλαγή, ο Νεοζηλανδός σκηνοθέτης Τάικα Γουαϊτίτι. 

Δημιουργός που έχει εξετάσει στο παρελθόν οικογενειακούς δεσμούς με τρυφερή ειρωνεία και ευρηματική αφήγηση («What We Do In The Shadows», «Hunt for the Wilderpeople»), ο Γουαϊτίτι παραδίδει στο νέο Θορ, μία περιπέτεια φαντασίας που θα μπορούσε κάλλιστα να τιτλοφορείται «Asguardians of the Galaxy», μιας και η κωμική φλέβα του συγκεκριμένου σίκουελ αντλεί έμπνευση από την παρεΐστικη ιδιοσυγκρασία των «Φυλάκων». Κάπου ανάμεσα σε τριπαριστό «Μονομάχο», με νοσταλγικές αναφορές σε arcade games και την έντονη, στιλιστική πληθώρα των ‘80s να εμποτίζει κάθε καρέ, το «Thor: Ragnarok» δεν οδηγεί απαραίτητα τους χαρακτήρες και την ιστορία του Marvelικού σύμπαντος σε νέα βάση, αλλά διασκεδάζει με έναν εξίσου ξέφρενο ρυθμό.