Από τον «Iron Man» μέχρι την «Τελευταία Πράξη»: Όλο το MCU στις σελίδες του ΣΙΝΕΜΑ ? αφιερωματα , θεματα || cinemagazine.gr
17:17
23/4

Από τον «Iron Man» μέχρι την «Τελευταία Πράξη»: Όλο το MCU στις σελίδες του ΣΙΝΕΜΑ

«Black Panther» (2018) του Ράιαν Κούγκλερ

Σαιξπηρικός «Άμλετ» (αν και λόγω γεωγραφίας οι περισσότεροι μπορεί να θυμηθούν το «The Lion King») και κοσμοπολίτης Τζέιμς Μποντ, αστικά γκέτο των ‘90s και απέραντη αφρικανική σαβάνα, όλα χωρούν στα 135 χορταστικά λεπτά του «Πάνθηρα». Σε ένα γενναίο βήμα που συντάσσεται με την πολυπολιτισμική ισότητα και την αποδοχή της διαφορετικότητας, ο «Black Panther» ενσωματώνει την αφρικανική κουλτούρα και διαθέτει ένα αξιόλογο καστ με θαυμάσιους πρέσβεις.

Ο Κούγκλερ άλλωστε ξέρει να διαχειρίζεται σωστά την πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα, διαμορφώνοντας χαρακτήρες που νιώθεις ρεαλιστικούς σε μία προβληματική συνθήκη που φαντάζει οικεία. Υπάρχουν στιγμές που σκέφτεσαι πως το «Black Panther» σχολιάζει συνειδητά, μέσα από την απλοποιημένη λογική ενός μπλοκμπάστερ, την ιστορία μιας ηπείρου και των ανθρώπων της: τους εμφυλίους, την εκμετάλλευση, τη μητριαρχία και τις διακρίσεις που προσδιορίζουν τα φύλα και οι φυλές. Με βασικό πυρήνα το χρέος της τοπικής κληρονομιάς και την ανάληψη των ευθυνών σε παγκόσμια κλίμακα, ο «Black Panther» αφήνει οικουμενικό αποτύπωμα, γεμάτο χρώμα, χιούμορ και δράση. Ακούστε τον να βρυχάται μέχρι τα Όσκαρ (3 βραβεία και πρώτη ταινία κόμικ υποψήφια για Καλύτερη στην ιστορία του θεσμού).

«Avengers: Infinity War» (2018) των Άντονι & Τζο Ρούσο

Ο «Πόλεμος της Αιωνιότητας» κερδίζει τις εντυπώσεις εύκολα ως μία θεαματική περιπέτεια φαντασίας, αλλά κι ως ένα καλά υπολογισμένο μπλοκμπάστερ, που έχει την ευκαιρία να συγκεντρώσει το ολοένα αυξανόμενο, πολυπληθές καστ  ηθοποιών. Έχοντας ταυτιστεί απόλυτα στην ποπ συνείδηση με τα χάρτινα alter egos τους, το να βλέπεις τη χιουμοριστική αλληλεπίδραση του Thor (Κρις Χέμσγουορθ) με τον Star-Lord (Κρις Πρατ), ή την επίδειξη αλαζονείας μεταξύ των Iron Man (Ρόμπερτ Ντάουνι Τζ.) και Dr. Strange (Μπένεντικτ Κάμπερμπατς), χαρίζει στο νέο κεφάλαιο των «Avengers» τόσο την ευκαιρία μιας ενδιαφέρουσας δυναμικής ανάμεσα στους ηθοποιούς, και τους χαρακτήρες τους, όσο και την ξέγνοιαστη ελαφράδα μιας ώρας παιχνιδιού. Τα πάντα όμως σ’ αυτό το παιχνίδι υπαγορεύονται από έναν κανόνα που δυστυχώς κρατά τους ήρωες/action figures, μακριά από το στοιχείο της έκπληξης. Έχοντας δει ήδη 18 ταινίες στις οποίες απειλείται η ζωή των «Εκδικητών», η δομή της «αναγνώρισης, αναμέτρησης, αναγέννησης» που χαρακτηρίζει και τον «Πόλεμο της Αιωνιότητας» στις επιμέρους συγκρούσεις του, αφαιρεί την όποια έκπληξη στην έκβαση των γεγονότων, ενώ ακόμα και το καλοδεχούμενο, διαδραστικό χιούμορ (κάτι που η Marvel χειρίζεται καλά) εμφανίζεται με τη συχνότητα και τον τόνο που υποψιάζεται ο θεατής.   

Οι σκηνοθέτες Άντονι και Τζο Ρούσο υιοθετούν θέλοντας και μη, τους κανόνες του παραπάνω παιχνιδιού. Ξέρουν για παράδειγμα πως πρέπει να παίξουν safe και να δώσουν στο κοινό τον απαραίτητο χρόνο στους πιο δημοφιλείς των «Εκδικητών». Έτσι ο Thor, Iron Man, Dr. Strange έχουν τη μερίδα του λέοντος, ενώ οι Black Widow, Captain America, Winter Soldier, Hulk, Black Panther (φαίνεται πως κανείς δεν περίμενε την τεράστια επιτυχία της σόλο ταινίας που μεσολάβησε), εμφανίζονται πιο περιφερικοί. Επίσης μην αναζητήσετε πουθενά τους Hawkeye και Ant-Man. 

Ξέρουν επίσης πως πρέπει να ξεπεράσουν τον ψηφιακό σκόπελο και να επενδύσουν σε έναν πιστευτό CGI «κακό», και ο Thanos του Τζος Μπρόλιν, χωρίς να προδίδει την κόμικ καταγωγή του, μετατρέπεται σε έναν αρκετά ενδιαφέροντα χαρακτήρα. Η σχέση του πανίσχυρου Τιτάνα με την Gamora (Ζόι Σαλντάνα) και τα κίνητρά του για το κυνήγι των Λίθων της Αιωνιότητας, συνιστούν έναν υπολογίσιμο αντίπαλο που εκφράζει μία σοβαρή απειλή απέναντι στους «Εκδικητές». Από την έναρξη της ταινίας, ο Thanos είναι ήδη δυνατός και όσες φορές η ταινία δανείζεται τη δική του οπτική, παρουσιάζει και πιο ενδιαφέρουσες αντιπαραθέσεις.

Ο «Πόλεμος της Αιωνιότητας» θέτει σε εφαρμογή την καλύτερη ιδέα του λίγο πριν το φινάλε. Έναν αναπάντεχο επίλογο που θα ξαφνιάσει και ασφαλώς λειτουργεί ως teasing για την επόμενη ταινία. Αυτός ο «πόλεμος» είναι άλλωστε μισός, πρώτο κομμάτι μιας μεγαλύτερης ιστορίας που ενδεχομένως θα σημάνει το τέλος της κινηματογραφικής μάχης για μερικούς από τους σούπερ-ήρωες/ηθοποιούς του σύμπαντος.

«Ant-Man and the Wasp» (2018) του Πέιτον Ριντ

Ανάμεσα σε δυο «πολέμους», το «Ant-Man και η Σφήκα» ξεκινά μετά τον «Εμφύλιο» και τελειώνει σ’ εκείνον «της Αιωνιότητας». Στο μεταξύ, η ταινία επιχειρεί να κρατήσει τη δική της ξεχωριστή ταυτότητα, μία ισορροπία οικογενειακής κωμωδίας και χαλαρής περιπέτειας φαντασίας, χωρίς να ξεφεύγει όμως από τα αφηγηματικά δεσμά τους σύμπαντος της Marvel. Με έναν πρόλογο που μεταφέρει το κοινό στα ‘80s, το νέο «Ant-Man» αποκαλύπτει άμεσα τις εκλεκτικές του συγγένειες με τις αφελείς, μα καλοπροαίρετες, κωμικές ταινίες οικογενειακής συσπείρωσης περασμένων δεκαετιών, όπως το «Αγάπη μου Συρρίκνωσα τα Παιδιά» του Τζο Τζόνστον και τα «Μόνος στο Σπίτι», «Κα Ντάπφαϊρ» του Κρις Κολόμπους. Η γειωμένη, άλλωστε, ταυτότητα του «Ant-Man» χωρά μία προσέγγιση που είναι πιο λιτή και οικεία από τους υπόλοιπους, περισσότερο οπερετικούς, ήρωες του franchise, και εδώ η ταινία διατηρεί το αυτοσαρκαστικό της χιούμορ, μέσα σε πλαίσιο επιτρεπτής γονικής συναίνεσης. Κάτι στο οποίο προσφέρει τα μέγιστα ο Πολ Ραντ, με το clean-cut πρόσωπό του και την παιδιάστικη ευθύτητα με την οποία αντιμετωπίζει τον Ant-Man.

Το επόμενο κεφάλαιο των μικροσκοπικών ηρώων της εταιρείας αλλάζει κλίμακα από το «Infinity War» και προσφέρει ένα διασκεδαστικό δίωρο που αυξομειώνει σε εντάσεις. Μπορεί να μην διαστέλλει ευρηματικά τις ιδέες του, αλλά ακολουθεί μία mainstream συνταγή που δεν προσβάλει. Απέναντι στους μεγαλοπρεπείς, πλούσιους, θεϊκούς, cool, βασιλικούς σούπερ-ήρωες της Marvel, o «Ant-Man» είναι μία ευπρόσδεκτη εξαίρεση. Αν και πάντα θα έχουμε την απορία για το τι θα μπορούσε να είχε κάνει ο Έντγκαρ Ράιτ («Baby Driver»,«Το ξύσιμο των Νεκρών») με την περίπτωσή του…

«Captain Marvel» των Άννα Μποντεν & Ράιαν Φλεκ

H «Captain Marvel» ως ταινία origin χαρακτήρα πατά σε μία ασφαλή και δεδομένη συνταγή-συστάσεων που έχεις ξαναδεί στο σύμπαν της Marvel (π.χ. «Thor»). Μπορεί στη δημιουργική ομάδα να εμπλέκονται οι σκηνοθέτες Άνα Μπόντεν (πρώτη γυναίκα σκηνοθέτις που αναλαμβάνει ταινία Marvel) και Ράιαν Φλεκ του ανεξάρτητου «Half-Nelson», το σενάριο να φέρει τις ενδιαφέρουσες υπογραφές των Mεγκ ΛεΦοβ («Τα Μυαλά που Κουβαλάς»), Νικόλ Πέρλμαν («Οι Φύλακες του Γαλαξία») και η οσκαρούχα μητέρα του «Δωματίου» Μπρι Λάρσον να δίνει πρόσωπο στη σούπερ ηρωίδα, όλα όμως ακολουθούν μία τυπική - και ολίγον κουραστική - μεθοδολογία. 

Τοποθετημένη στα μέσα του '90, η «Captain Marvel» λειτουργεί καλά όταν παίζει το χαρτί της ρετρό αναφοράς σε τραγούδια, ταινίες δράσης και τηλεοπτικές σειρές της δεκαετίας. Η Μπρι Λάρσον (λόγω σεναρίου; σκηνοθετικής οδηγίας; ερμηνευτικών δυνατοτήτων;) επιδεικνύει μία πολύ περιορισμένη γκάμα στο ρόλο της και η διεκπεραιωτική παρουσία της έχει ως (λάθος) αποτέλεσμα να αναδεικνύεται το υπόλοιπο καστ, με προεξάρχοντα τον Σάμιουελ Τζάκσον (που εντυπωσιάζει με το ρεαλιστικότατο οπτικό εφέ ψηφιακής αντι-γήρανσης).

«Higher. Further. Faster.» γράφει το tagline της ταινίας, αλλά τελικά η «Captain Marvel» δεν ανταπεξήλθε των προσδοκιών «ψηλότερα, μακρύτερα, γρηγορότερα». Σαν ένα επεισόδιο που ικανοποιεί επιμέρους το πιστό κοινό του με πληροφορίες για το όνομα των Avengers, την ύπαρξη του τεσαράκτιου στη Γη και το ατύχημα στο μάτι του Νικ Φιούρι, η κινηματογραφική παρουσία της «Captain Marvel» συνοψίζεται στο γεγονός πως αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της «λύσης» του «Πόλέμου της Αιωνιότητας». Τελικά ζητούσαμε πολλά.

«Avengers: Endgame» των Άντονι & Τζο Ρούσο

Τι φέρνει η «Τελευταία Πράξη» των Εκδικητών; Η απάντηση είναι ένα ευρηματικό ταξίδι που λειτουργεί ως επιστολή αγάπης στο σύμπαν της Marvel. Μία φιλόδοξη, ανθρωποκεντρική ιστορία που μετρά (ασφαλώς) θύματα και ανατρέπει ό,τι νομίζατε πως θα δείτε στο πρώτο τέταρτο! Συγκινητική και θεαματικά ανταποδοτική αποτελεί την καλύτερη στιγμή του MCU.

Διαβάστε τη γνώμη μας για το «Εκδικητές: Τελευταία Πράξη» εδώ