Η Πόλη της Ασφάλτου - ταινιες || cinemagazine.gr

Η Πόλη της Ασφάλτου

Asphalt City

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

2023
    ΠΑΡΑΓΩΓΗ: ΗΠΑ
    ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ζαν Στεφάν Σοβέρ
    ΣΕΝΑΡΙΟ: Μπεν Μακ Μπράουν, Ράιν Κινγκ
    ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Σον Πεν, Τάι Σέρινταν, Μάικλ Πιτ, Μάικ Τάισον, Κάθριν Γουότερστον
    ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Ντέιβιν Ανγκάρο
    ΜΟNTAZ: Σάαρ Κλάιν, Κέιτι Μακκουίρι
    ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 124'
    ΔΙΑΝΟΜΗ: Tanweer
    Η Πόλη της Ασφάλτου

Ο Ζαν Στεφάν Σοβέρ ανεβάζει τους τόνους στο ήδη έντονο σκηνοθετικό στυλ του με ένα σχεδόν μεταφυσικό δράμα, όπου λέξεις όπως «σκληρό», «macho» και «αιματοβαμμένο» χάνουν τη σημασία τους.

Από τον Θοδωρή Καραμανώλη

Οι «Μαύρες Μύγες» (αρχικός τίτλος της ταινίας), όπως εξηγεί ο χαρακτήρας του Σον Πεν, μυρίζουν τον θάνατο πρώτες, γι' αυτό αρχίζουν να μαζεύονται στα πτώματα πριν από τους ανθρώπους. Ο Όλι Κρος, νεαρός νοσοκόμος που πρέπει να κάνει το αγροτικό του σε μία από τις πιο δύσκολες περιοχές της Νέας Υόρκης, αναγκάζεται να γίνει ο ίδιος μια «μαύρη μύγα». Άπειρος μεταξύ σαλεμένων συναδέλφων που ζουν εξορισμένοι στους «Κακόφημους Δρόμους» συλλέγοντας τζάνκις, γκάνγκστερς, και θύματα βίας στο θάλαμο του ασθενοφόρου, ο Όλι καλείται να διαλέξει μεριά σε μια μεταφυσική αντιπαράθεση που διαχωρίζει Θεούς και Δαίμονες.

Αν και η σύνοψη ανακαλεί κατευθείαν στο μνημονικό τον Σκορσέζε, ειδικά τα «Σταυροδρόμια της Ψυχής», η «Πόλη της Ασφάλτου» στην πραγματικότητα συγγενεύει με ταινίες όπως o «Δαιμονισμένος Άγγελος» ή ο «Δικηγόρος του Διαβόλου». Μόλις οι πόρτες του ασθενοφόρου ανοίξουν, εξαπολύεται το όραμα μιας επί γης κολάσεως που θα έκανε τον αλλόκοτο κόσμο του «Bad Lieutenant» να κοκκινήσει. Η αναφορά στην ταινία του Φεράρα μόνο τυχαία δεν είναι, αφού ο γαλλικής καταγωγής σκηνοθέτης μοιράζεται το ίδιο περιθώριο, ένα α-ηθικό πεδίο που η ιδέα του παραδείσου έχει σβήσει προ πολλού. Τα περιστατικά που έχει να αντιμετωπίσει το πλήρωμα δεν είναι παρά ένα μωσαϊκό με φιγούρες κολασμένων όπως στα τρίπτυχα του Ιερώνυμου Μπος, την ώρα που από ψηλά ο Όλι βλέπει να τον κοιτάζουν αμίλητοι λευκοντυμένοι άγγελοι.

Η εικονοκλαστική διάθεση που επιδεικνύει ο σκηνοθέτης, θυμίζει αντίστοιχες δουλειές του Γκασπάρ Νοέ, με τον οποίο μάλιστα ο Σοβέρ έχει υπάρξει συνεργάτης

Ο Σοβέρ ξεκινά να κινηματογραφεί τα παραπάνω στο στερεοτυπικό πλαίσιο μιας σχέσης μέντορα με ανορθόδοξες μεθόδους και ψαρωμένου πρωτάρη, σταδιακά όμως φέρνει στο προσκήνιο την αιχμηρή αισθητική της για να πει την ιστορία αντί της πλοκής. Το ρευστό μοντάζ, οι στροβοσκοπικές εικόνες και το εφιαλτικό sound design ξυπνούν το έρεβος στην καρδιά του φιλμ και τότε είναι που οι δορυφορικοί χαρακτήρες αποκαλύπτουν τα πραγματικά πρόσωπά τους. «Πίσω από την πόρτα του ασθενοφόρου είμαστε Θεοί. Εμείς αποφασίζουμε ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει» διατείνεται ο Μάικλ Πιτ, υποδυόμενος τον Διάβολο που βασιλεύει στο πανδαιμόνιο της Νέας Υόρκης τη στιγμή που μοιράζει πειρασμούς.

Πρώτος θα υποκύψει ο Σον Πεν και τότε ξεκινάει η πραγματική δοκιμασία για τον Όλι, που το επίθετο του σημαίνει σταυροδρόμι. Όσο οδεύουμε προς το φινάλε οι θρησκευτικοί συμβολισμοί πολλαπλασιάζονται και μένει να μάθουμε αν άλλος ένας άγγελος κερδίσει τα φτερά του ή ο Αχέροντας βρει τον καινούργιο Βαρκάρη του.

Η «Πόλη της Ασφάλτου» είναι ασυζητητί μια από τις πιο δυσάρεστες εμπειρίες που μπορεί να σου τύχει σε αίθουσα, χωρίς αυτό να σημαίνει κάτι για την ποιότητα της ταινίας. Είναι επίσης ένα cult φιλμ απ' το κοντινό μέλλον, αλλά να μη γελιόμαστε ούτε αυτό σημαίνει κάτι για την πραγματική αξία του. 

ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
  • Η Πόλη της Ασφάλτου
  • Η Πόλη της Ασφάλτου