Το Θαύμα του Αγνώστου Αγίου ? cinemagazine.gr
10:13
28/10

Το Θαύμα του Αγνώστου Αγίου

Le Miracle du Saint Inconnu

Ιδιοσυγκρασιακή και αναπάντεχη μαροκινή κομεντί, που βάζει τα γυαλιά σε πολλούς φαντεζί ομολόγους της, τόσο από πλευράς ευρηματικότητας όσο και, ακόμα περισσότερο, από πλευράς φλέγματος.

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Ένας ληστής μένει με το αμάξι του κάπου στην δυτική Σαχάρα και αναγκάζεται να θάψει τα κλοπιμαία σε έναν παρακείμενο λόφο, λίγο προτού συλληφθεί. Χρόνια μετά, κατά την αποφυλάκισή του, επιστρέφει στο σημείο που τα έθαψε για να διαπιστώσει έκπληκτος ότι αυτό του αυτοσχέδιου τάφου της βαλίτσας θεωρήθηκε «σημάδι Θεού» και πάνω του οικοδομήθηκε Ναός Αγνώστου Αγίου τον οποίον οι περίοικοι φυλάσσουν ως κόρη οφθαλμού!

Με αφετηρία μια εμφανή αγάπη στο σινεμά των αδελφών Κοέν, το χιούμορ του Καουρισμάκι και ολίγη από το ύφος του Ρόι Άντερσον, η ταινία του πρωτοεμφανιζόμενου Μαροκινού δημιουργού, δέχεται δημιουργικά τις αμερικανοσκανδιναβικές επιρροές της, τις μπολιάζει απολαυστικά στην αραβική νοοτροπία και παραδίδει ένα έργο ίσως όχι μεγάλου κοινού, όμως ενός ειδικότερου που δεν θα χορταίνει το χιούμορ του.

Οι παιδικές ασθένειες δεν λείπουν. Η διάρκεια είναι υπερβολική για μια ιστορία που ωφελείται από την οικονομία και την αφαίρεση. Ο Αλζέμ βέβαια είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία, που ακολουθείται ευλαβικά και γνωστικά (ορκίζεται στο κάδρο των αποκλειστικά σταθερών πλάνων του), έχοντας χρονομετρημένη αίσθηση του ρυθμού του. Ενώ όμως δεν κουράζει ποτέ (για τον χιουμοριστικά συγγενή θεατή του πάντα), υποπίπτει στο κατανοητό ατόπημα της πρώτης ταινίας, όπου κάποιες προσθήκες δεν χρειάζονται, σημεία υποπλοκών παίρνουν υπερβάλλοντα χρόνο ή, τέλος, η αναστολή της δράσης (στο όνομα της χιουμοριστικής αποδραματοποίησης) παραγίνεται στην τρίτη πράξη.

Μικρό το κακό. Μπροστά στην ανεκτίμητη αίσθηση του χιουμοριστικού χρόνου, του οπτικού γκαγκ (οι σκηνές στο ιατρείο σε γεμίζουν ευφορική ζεστασιά) και της κωμικής χρήσης του ανίδεου ντουέτου εγκληματιών, το ελάττωμα ωχριά. Κι αν σε αυτά προσθέσεις την ευρηματική φωτογράφιση της μονοτονίας (πόσα κάδρα και φως να βρεις στην έρημο – και να μη σε λένε Φρέντι Γιανγκ στον «Λόρενς της Αραβίας»;), την πιπεράτη ηθογραφία και την καλόψυχη κριτική μιας θρησκόπληκτης μικροκοινωνίας θαμμένης στην αφιλοδοξία της ερήμου, ορίστε μια «μικρή» ταινία που δεν αρκείται στην ευψυχία της αλλά ξέρει και πώς να δικαιώνει την κινηματογραφική της υπόσταση.  

ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
  • Το Θαύμα του Αγνώστου Αγίου
  • Το Θαύμα του Αγνώστου Αγίου