17:51
10/2

Λένι Εϊμπραμσον: o υποψήφιος για όσκαρ σκηνοθέτης του «Δωματίου» μιλά στο cinemag

Εχετε ασχοληθεί σε προηγούμενες ταινίες σας με το θέμα του κοινωνικού αποκλεισμού. Θα το αναγνωρίζατε κι εδώ ανάμεσα στις μεταφορικές έννοιες της ιστορίας;

Είναι ένα θέμα που με απασχολεί γενικά όχι όμως ιδιαίτερα σε αυτή την ταινία. Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες αναγνώσεις της ιστορίας είναι ότι υπάρχει μια σκοτεινή πλευρά στο να είσαι γονιός καθώς είναι μια σχέση που μπορεί να γίνει πολύ κλειστοφοβική και για τις δύο πλευρές. Κατά κάποιο τρόπο “κολλάει” ο ένας με τον άλλον.

Κάποιες φορές είναι το ωραιότερο πράγμα και κάποιες άλλες, ένας εφιάλτης. Υπάρχουν, επίσης, αναφορές στα χειρότερα είδη γάμου που μπορούν να προκύψουν (η σχέση του απαγωγέα και της Μα) και φυσικά, στην ενηλικίωση, την πολυπλοκότητα του κόσμου των ενηλίκων σε σχέση με το σύμπαν των παιδιών.

Η σκηνή της απόδρασης έχει μεγάλη αγωνία και ένταση. Πώς την προσεγγίσατε;

Ήταν μια σκηνή που παρουσίαζε πολλές προκλήσεις. Πώς εναλλάσσεις την πρώτη φάση του δράματος με τη δεύτερη έχοντας στη μέση μια σκηνή απόδρασης που τυπικά ανήκει σε άλλο κινηματογραφικό είδος; Προετοιμαστήκαμε πολύ στο τεχνικό κομμάτι πριν τη γυρίσουμε εντός και εκτός στούντιο. Νομίζω όμως ότι η περισσότερη δουλειά έγινε στο μοντάζ όπου μπορέσαμε να πειραματιστούμε με τη μουσική μέχρι να βρούμε αυτή που να τονίζει την αρχή του νέου ταξιδιού του Τζακ.

Συνήθως, αν πηγαίνεις για κάτι πολύ δυνατό σαν «καρύκευμα» σε μια σεκάνς όπως στη δικιά μας που έχει σασπένς, πρέπει να είναι απολύτως εναρμονισμένο με τη σκηνή. Γιατί ο θεατής ενδιαφέρεται γι’αυτό το παιδί, θέλει να είναι ασφαλές και φοβάται ότι δεν θα είναι. Κανονικά, συναισθήματα σαν κι αυτά τον κατακλύζουν και ίσως αρκούν. Και όμως, το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι η μουσική ανυψώνει και ταυτόχρονα πριμοδοτεί το σασπένς. Δουλέψαμε πολύ στο μοντάζ τον ήχο ώστε και τα δύο στοιχεία να συνυπάρξουν...

Ξεκινήσατε τη σταδιοδρομία σας σχετικά αργά. Εσείς ο ίδιος έχετε πει ότι αν είσαι σκηνοθέτης κανείς δεν δίνει σημασία σ’αυτό γιατί θεωρείσαι νέος ακόμα και στα 40 σου. Πλησιάζοντας τα 50, είστε ικανοποιημένος με την επαγγελματική σας διαδρομή;

Εχω πάντα αντιφατικά συναισθήματα για όλα. Όποια απόφαση κι αν πάρω πάντα σκέφτομαι και την παράλληλη επιλογή. Ζω την φανταστική βερσιόν της ζωής μου που είναι το αντίθετο! Αλλά τα πράγματα έχουν αρχίσει να προχωρούν προς το καλύτερο και σίγουρα αυτή το Δωμάτιο έχει τραβήξει την προσοχή πολλών και ανοίξει πολλές πόρτες σε πιο φιλόδοξα σχέδια που έχω. Σχέδια που είναι πλέον εφικτό να χρηματοδοτηθούν. Τα νέα είναι ενθαρρυντικά ωστόσο πρέπει να μείνω πιστός στο όραμά μου για τις ταινίες που θέλω να κάνω.

Δουλεύω 12 χρόνια, δεν θα βιαστώ ξαφνικά. Είμαι ευτυχισμένος που αυτή τη στιγμή στην καριέρα μου βιώνω πράγματα που με εξιτάρουν για να συνεχίσω. Εάν είχα ξεκινήσει νεότερος ή αν η πρώτη μου ταινία ήταν επιτυχία, νομίζω πως δεν θα ήξερα να το χειριστώ. Τώρα ξέρω τι με ενδιαφέρει και πως η προσωπική μου ανέλιξη θα με βοηθήσει να κάνω περισσότερες ταινίες. Ακόμα κάνω τους υπολογισμούς στο μυαλό μου πως αν έχω έτοιμη μια ταινία κάθε 18 μήνες προλαβαίνω να κάνω 16-17 πριν τα βαθιά γεράματα και είμαι εντάξει μ’αυτό! Με παρηγορεί.