Χρόνια πολλά Ντάνιελ Ντέι Λιούις! Στιγμές μιας σπουδαίας καριέρας ? αφιερωματα , θεματα || cinemagazine.gr
9:13
29/4

Χρόνια πολλά Ντάνιελ Ντέι Λιούις! Στιγμές μιας σπουδαίας καριέρας

Το ΣΙΝΕΜΑ cinemagazine.gr θυμάται μερικές από τις πιο εμβληματικές στιγμές στη φιλμογραφία του μεγάλου ηθοποιού και κάποια από τα πιο αλλόκοτα μυστικά της επιτυχίας του.

Από το cinemagazine.gr

Φιλάνθρωπος και ενίοτε ερημίτης, ξυλουργός και υποδηματοποιός τις περιόδους που αποφάσιζε να απέχει από το σινεμά, παροιμιωδώς εκλεκτικός στις επαγγελματικές του επιλογές και o μοναδικός κάτοχος τριών Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου, ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση ηθοποιού, που έχει κατορθώσει να κατακτήσει το σεβασμό και την εκτίμηση κοινού, κριτικών και συναδέλφων εξίσου, παραμένοντας ταυτόχρονα αποστασιοποιημένος από τα χολιγουντιανά παιχνίδια δημοσιότητας.

Με τις ταινίες του ανά δεκαετία να μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, ο γοητευτικός Βρετανός είναι επίσης ένας από τους πιο φανατικούς οπαδούς της Μεθόδου, αλλάζοντας τις προφορές σαν τα πουκάμισα και φτάνοντας στο σημείο να υποβάλλει το μυαλό και το σώμα του σε ακραίες ταλαιπωρίες προκειμένου να τελειοποιήσει κάθε του ρόλο.

Η εμμονή του στην έρευνα και τη λεπτομέρεια φτάνει ενίοτε στο σημείο της ψύχωσης – όπως για παράδειγμα η απόφασή του να μάθει τσέχικα για να μπει στο κλίμα της «Αβάσταχτης Ελαφρότητας του Είναι» («The Unbearable Lightness of Being», 1988) του Φίλιπ Κάουφμαν, αν και η ταινία θα γυριζόταν εξ ολοκλήρου στα αγγλικά!

Με αφορμή τα σημερινά του γενέθλια και με την ελπίδα πως ο 64χρονος σπουδαίος ηθοποιός θα ξανασκεφτεί το κινηματογραφικό του αντίο στην υποκριτική, το ΣΙΝΕΜΑ θυμάται σπουδαίες στιγμές μιας ειλικρινούς καριέρας.

Ωραίο Μου Πλυντήριο (My Beautiful Laundrette, 1985) του Στίβεν Φρίαρς

Στον πρώτο σημαντικό ρόλο του, στο queer δράμα του Στίβεν Φρίαρς, ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις έδειξε την πιο τρυφερή πλευρά του, υποδυόμενος έναν πρώην σκίνχεντ που ερωτεύεται νεαρό Πακιστανό επιχειρηματία, με μια ερμηνεία που έδινε επιπλέον βάρος σε αυτό το σύνθετο, διαφυλετικό γκέι ρομάντζο με φόντο τη θατσερική Βρετανία.

Συμπτωματικά, η ταινία πραγματοποίησε την πρεμιέρα της στη Νέα Υόρκη την ίδια ακριβώς ημέρα με το κοστουμάτο δράμα εποχής «Δωμάτιο με Θέα» («A Room with a View», 1985) του Τζέιμς Άιβορι, όπου επίσης έπαιζε ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις, κάνοντας τους κριτικούς να παραληρούν για το πολύπλευρο ταλέντο του νεαρού ηθοποιού.

Το Αριστερό Μου Πόδι (My Left Foot: The Story of Christy Brown, 1989) του Τζιμ Σέρινταν

Στον ρόλο που τον έκανε διάσημο, ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις ενσαρκώνει τον τετραπληγικό καλλιτέχνη Κρίστι Μπράουν, που έμαθε να ζωγραφίζει και να γράφει, ενώ μπορούσε να κινεί μονάχα το αριστερό του πόδι.

Πιστός στις τεχνικές της Μεθόδου, ο ηθοποιός αρνιόταν να «βγει» από τον ρόλο (κάτι που θα επαναλάβει σχεδόν σε όλες τις ταινίες του), παραμένοντας στο αναπηρικό καροτσάκι ακόμα και ανάμεσα στα γυρίσματα και βασιζόμενος στη βοήθεια των άλλων προκειμένου να τραφεί και να κινηθεί. Η παραμονή του σε αυτή την άβολη θέση τού κόστισε δύο σπασμένα πλευρά και του χάρισε το πρώτο του Όσκαρ.

Για τις επόμενες δύο συνεργασίες του με τον Ιρλανδό σκηνοθέτη Τζιμ Σέρινταν θα επιδείκνυε ανάλογο ζήλο: Για το επίσης βασισμένο σε αληθινή ιστορία «Εις το Όνομα του Πατρός» («In the Name of the Father», 1993), γύρω από έναν Ιρλανδό αδίκως καταδικασμένο σε φυλάκιση για μία βομβιστική επίθεση του IRA, ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις θα έχανε 15 κιλά, θα κρατούσε την ιρλανδική προφορά του εντός και εκτός πλατό και θα περνούσε τις νύχτες του σε ένα κελί, βάζοντας μέλη του συνεργείου να τον καταβρέχουν και να τον κακομεταχειρίζονται, ενώ για τον ρόλο του ως πυγμάχος Ντάνι Φλιν στο «The Boxer» (1997) θα προπονούνταν για τρία ολόκληρα χρόνια.