10:11
30/11

Η «Λίστα του Σίντλερ» παραμένει Ιστορική, σημαντική και επίκαιρη

Σαν σήμερα κυκλοφόρησε «Η Λίστα του Σίντλερ» (Schindler's List, 1993), μία από τις καλύτερες ταινίες του Στίβεν Σπίλμπεργκ.

Από τον Πάνο Γκένα

«Whoever saves one life, saves the world entire».

Το 1993, την ίδια χρονιά που οι δεινόσαυροί του σάρωναν τα ταμεία με το «Jurassic Park», ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, το πρώην «παιδί», έσκυψε μπροστά στο διωγμό του έθνους του και με τη «Λίστα του Σίντλερ» παρέδωσε μία από τις καλύτερες ταινίες στην ιστορία του σινεμά. Η καλλιτεχνική ενηλικίωση είχε ως αποτέλεσμα 7 βραβεία Όσκαρ, και - κυρίως - μία ταινία μνήμης με μεγαλοφυή ταύτιση στο ταραγμένο σύγχρονο γεωπολιτικό γίγνεσθαι.

Βασισμένη στο μυθιστόρημα του Τόμας Κενάλι, η «Λίστα» της ζοφερής ασπρόμαυρης φωτογραφίας με τις συνταρακτικές εικόνες σασπένς, τις αποκαλυπτικές ερμηνείες των Λίαμ Νίσον, Μπεν Κίνγκσλεϊ και ειδικά του Ρέιφ Φάινς στο ρόλο του σατανικού Άμον Γκετ, την εμβληματική μουσική του Τζον Γουίλιαμς με τα ανατριχιαστικά σόλο του Ίτζακ Πέρλμαν και τη στιλιζαρισμένη σκηνοθεσία, παραμένει πολιτικά, κοινωνικά, καλλιτεχνικά επίκαιρη.

Και οι δυο ταινίες του Σπίλμπεργκ θριάμβευσαν στα Όσκαρ του 1994, κερδίζοντας στο σύνολο 10 βραβεία. Το «Jurassic Park» έγινε η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία όλων των εποχώνκαι απέσπασε 3 τεχνικά βραβεία, ενώ «Η Λίστα του Σίντλερ» ήταν ο μεγάλος νικητής της βραδιάς με 7 αγαλματίδια, συμπεριλαμβανομένων της Καλύτερης ταινίας και Σκηνοθεσίας. «Εκείνη η βραδιά δεν είχε τίποτα το εορταστικό. Δεν νομίζω πως αυτή η ταινία είναι μια γιορτή», είπε ο Σπίλμπεργκ στο κοινό. «Ήταν ωραίο που κερδίσαμε, αλλά συγχρόνως θυμάμαι το πόσο συγκινημένος ήμουν όταν ο παραγωγός μας (Μπράνκο) Λάστιγκ έδειξε στον κόσμο ότι ήταν στο Άουσβιτς, ότι είχε αριθμούς στο χέρι του...».

25+ χρόνια μετά η «Λίστα του Σίντλερ», περήφανο επίτευγμα του Σπίλμπεργκ, αξίζει πολλαπλών  θεάσεων για να υπενθυμίσει το Ολοκαύτωμα και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένα αναγκαίο αντιφασιστικό σχόλιο απέναντι σε εθνικιστικές κορωνίδες που πυκνώνουν και αδιαφορούν για ζητήματα ανοχής κι αποδοχής, σε έναν κόσμο που αρέσκεται (ακόμα) στις διακρίσεις.