9:24
9/7

Ο Πάολο Σορεντίνο σκηνοθετεί το «Χέρι του Θεού» για το Netflix

Σε μια είδηση που ηδονίζει τους απανταχού...ποδοσφαιρόφιλους, ο Σορεντίνο επιστρέφει στην γενέτειρά του Νάπολι, για να γυρίσει μια ταινία στην πραγματικότητα αγνώστων λοιπών στοιχείων, που από τίτλο όμως παραπέμπει στον ιστορικό τελικό του Μουντιάλ του 1986 και τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα.

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Δικαιούμαστε να ελπίζουμε; Ουδείς πλην των ιθυνόντων γνωρίζει. Κρατάς την μυθοπλαστική παρουσία του Ντιέγκο στο «Youth» του 2015, κρατάς και μια ιστορία που είχε πει ο σκηνοθέτης της «Τέλειας Ομορφιάς»: «Ο Μαραντόνα πάντως, ακούσια, μου έσωσε τη ζωή. Έχασα τους γονείς μου στα 16 μου σε δυστύχημα μιας εκδρομής που ήταν να πάω αλλά αρνήθηκα γιατί ήθελα να τον δω στο Νάπολι-Έμπολι».

Ωστόσο, παρά τον έκδηλο παραλληλισμό του τίτλου (θυμίζουμε ότι ο Μαραντόνα στον τελικό του Μουντιάλ σκόραρε με το χέρι εναντίον των Άγγλων σε ένα γκολ που, σοκαριστικά, μέτρησε αφού ο διαιτητής δεν το είδε), οι πληροοφορίες για το έργο είναι ελάχιστες. Περισσότερο γνωστό είναι ότι θα σημειώσει την επιστροφή του σκηνοθέτη στα πάτρια εδάφη. «Είμαι ευτυχής που γυρίζω στην Νάπολη, 20 χρόνια μετά την πρώτη μου ταινία. Το 'Χέρι του Θεού' αντιπροσωπεύει για πρώτη φορά στην καριέρα μου ένα ιδιωτικό έργο, έναν σχηματισμό ταυτόχρονα ανάλαφρο και επώδυνο. Υπάρχει αμοιβαία κατανόηση μεταξύ ημών και του Netflix πάνω στο νόημα της ταινίας. Με έκαναν να αισθανθώ σαν στο σπίτι μου, που είναι ακριβώς αυτό που σημαίνει αυτό το έργο για μένα: Επιστροφή στο σπίτι μου».

Το πράγμα έχει σαφές άρωμα «Roma», και «βλέπεις» από τώρα μια ιστορία ενηλικίωσης στο φόντο της σφραγιστικής παρουσίας του Μαραντόνα στην βασίλισσα του ιταλικού Νότου. Ο επικεφαλής του Netflix, Σκοτ Στούμπερ, δηλώνει: «Για να χτίσεις ένα μεγάλο στούντιο χρειάζεσαι μεγάλους δημιουργούς από όλον τον κόσμο, να λένε ιστορίες σε όλες τις γλώσσες. Το κοινό μας στην πλειοψηφία του είναι εκτός των ΗΠΑ και θέλουμε να διευρύνουμε ακόμα περισσότερο το προφίλ μας αυτό».

Είναι σαφές, ας πούμε με την ευκαιρία, ότι το Netflix, παρά την εν γένει μέτρια από πλευράς κινηματογραφικού προϊόντος εικόνα του, έχει ήδη αρχίσει να αρθρώνει έναν επιβλητικό, φιλικό στον δημιουργό, λόγο την τελευταία τριετία. Με Γουέλς, Κοέν, Σκορσέζε, Κουαρόν και τώρα Σορεντίνο, συν τις δηλώσεις της ηγεσίας του, μοιάζει να αναλαμβάνει έναν πρωτόγνωρο για σήμερα ρόλο ενός στούντιο που μπορεί να έχει γνώμονα ένα μεγάλο κοινό αλλά αντιλαμβάνεται την σημασία του («αντιεμπορικού» μεν αλλά...) πρεστίζ, που όμως οικοδομεί κινηματογραφικό πολιτισμό. Εύγε και αναμένουμε.