Το κινηματογραφικό όνειρο ενός «Χριστουγεννιάτικου Εφιάλτη» ? αφιερωματα , θεματα || cinemagazine.gr
10:48
28/10

Το κινηματογραφικό όνειρο ενός «Χριστουγεννιάτικου Εφιάλτη»

Λίγο πριν το φετινο Χάλογουιν βρίσκουμε την κατάλληλη ευκαιρία για ένα ταξίδι στην πόλη του Τζακ Σκέλινγκτον.

Από τον Πάνο Γκένα

And sit together now and forever. For it is plain as anyone could see. We're simply meant to be.

Το 1993 κάπου ανάμεσα στον ξεσηκωτικό, πολύχρωμο «Αλαντίν» (1992) και τον δραματικό, υπερεπιτυχημένο «Βασιλιά των Λιονταριών» (1994), η Ντίσνεϊ που είχε μόλις «ξυπνήσει» επιχειρηματικά ως άλλη «ωραία κοιμωμένη» κυκλοφόρησε την πιο ανατρεπτική ταινία της '90s παντοκρατορίας της, τον «Χριστουγεννιάτικο Εφιάλτη» του Χένρι Σέλικ.

Η ταινία βέβαια εντυπώθηκε στο μυαλό του κοινού ως «ταινία του Τιμ Μπέρτον» και η αλήθεια είναι πως η καλλιτεχνική σφραγίδα του σκοτεινού παραμυθά, ο οποίος τότε βρισκόταν στην ακμή του με ταινίες αριστουργήματα («Ο Ψαλιδοχέρης», «Μπάτμαν», «Μπάτμαν Επιστρέφει») είναι χαραγμένη βαθιά και αναντίρρητη. Υπεύθυνος για την παραγωγή, την ιστορία και το σχεδιασμό των χαρακτήρων, ο Μπέρτον εμφύσησε ζωή στους αλλόκοτους κατοίκους του Χάλογουιν και μαζί παρέδωσε ένα απίστευτα διασκεδαστικό και ταυτόχρονα βαθιά συγκινητικό παραμύθι που λειτουργεί ιδανικά ως προβολή για τις δυο αντίρροπες γιορτές των Χάλογουιν και Χριστουγέννων.

Η ιστορία του βαριεστημένου Βασιλιά Τζακ Σκέλινγκτον της Πόλης του Χάλογουιν που αποζητά την αλλαγή και απαγάγει τον Άι Βασίλη (το όνομά του παραφράζεται εξαιρετικά ως Sandy Claws - Άι Τονύχης) για να κάνει δικά του τα Χριστούγεννα, είναι ένα παραμύθι για την ταυτότητα που εξυμνεί με ιδιοσυγρασιακό σκέρτσο την διαφορετικότητα, τα ζητήματα αποδοχής και ορίζει το πεδίο όπου όλοι μπορούν να είναι ο εαυτός τους απενοχοποιημένα. Σε πλήρη συνάφεια με τους απόκληρους ήρωες της φιλμογραφίας του Μπέρτον, ο Τζακ θρηνολογεί στο τραγούδι του «Oh, there's an empty place in my bones» (Jack's Lament) και διεκδικεί μία θέση «προσαρμογής» σε κάτι οικουμενικό, όπως οι οικογενειακές γιορτές. Η δραματική (όσο και κυριολεκτική από το έλκυθρο) πτώση, θα τον επανεφέρει σε μία πραγματικότητα που είναι ξεχωριστή γιατί είναι (ήδη) ο κόσμος του. «How could I be so blind?» παραδέχεται στο «Poor Jack» και μέσα από τους κενούς οφθαλμικούς κόγχους θα «δει» την αλήθεια και μαζί τον έρωτα.

Ένα κινηματογραφικο όνειρο, αυτός ο «Εφιάλτης» μπολιάζει το σκότος με χρώμα, ερωτευμένους αραχνοειδείς σκελετούς με καταθλιπτικές, πάνινες κούκλες και στέλνει λίγο χιόνι στο μαύρο τοπίο του Χάλογουιν. Και όχι μόνο. Ο Ντάνι Έλφμαν υπογράφει στην ταινία ένα από τα καλύτερα score και τραγούδια της καριέρας του συνδυάζοντας γκόθικ ρομαντισμό με μακάβριο χιούμορ και οι απανταχού αρνητές της ψυχαναγκαστικής ευθυμίας των γιορτών βρίσκουν μία ταινία-σύμβολο που φιλτράρει κάθε μπανάλ χαρωπή υποβολή.

Φάρσα και κέρασμα μαζί, ο «Χριστουγεννιάτικος Εφιάλτης» σαν άλλος φιλικός «Φρανκενστάιν» κόβει και ράβει κινηματογραφικά είδη, τρόμο και ρομάντσο, ζωή και θάνατο, σε ένα μεταλλαγμένο μα τόσο φυσικό διαχρονικο παραμύθι. Καθήστε αναπαυτικά και ίσως τις επόμενες μέρες λόγω Χάλογουιν, ίσως τις επόμενες εβδομάδες λόγω Χριστουγέννων, πατήσετε play στον «Εφιάλτη». Τέλος προκαταλήψεων καλό. Όλα καλά.