28 Χρόνια Μετά: Ο Ναός των Οστών

Η ιστορία ξεκινά ακριβώς εκεί από όπου σταμάτησε το «28 Years Later»: ο Σπάικ (Άλφι Γουίλιαμς) καταφέρνει να γίνει μέλος της σέχτας του Τζίμι (Τζακ Ο’ Κόνελ), ο οποίος ασκεί μυστηριώδη γοητεία, έλξη και φόβο στους ακολούθους του, με αποτέλεσμα εκείνοι να τον υπακούν τυφλά. Παράλληλα, ο δόκτωρ Κέλσον (Ρέιφ Φάινς) ανακαλύπτει έναν τρόπο να επικοινωνήσει με τους μολυσμένους και ίσως να τους θεραπεύσει. Όταν η πορεία της ομάδας του Τζίμι διασταυρωθεί με εκείνη του Κέλσον, η κατάσταση θα κλιμακωθεί σε μια αιματηρή παράσταση.

Κατά γενική ομολογία το «28 Days Later» (2002), σε σκηνοθεσία Ντάνι Μπόιλ και σενάριο Άλεξ Γκάρλαντ, ανανέωσε το υπο-είδος των ταινιών με ζόμπι στις αρχές του 20ού αιώνα και αποτελεί ένα minor classic πλέον στα κιτάπια του κινηματογραφικού τρόμου. Το σίκουελ, «28 Weeks Later» (2007), σε σκηνοθεσία Χουάν Κάρλος Φρεσναντίγιο, προέκυψε μάλλον τίμιο, ενώ η απευθείας συνέχεια της πρώτης ταινίας που ήρθε με τη μορφή τριλογίας η οποία ξεκίνησε πέρυσι με το «28 Years Later» μέχρι στιγμής διχάζει τους θεατές. Κατά τον υπογράφοντα, το τελευταίο φιλμ έπασχε από τον σκηνοθετικό μεγαλοϊδεατισμό του Ντάνι Μπόιλ, άφηνε όμως κάποιες υποσχέσεις σε περίπτωση που η συνέχεια έπεφτε σε πιο άξια σκηνοθετικά χέρια.

Δεν περιμέναμε, ωστόσο, πως τα χέρια αυτά θα ανήκαν στη Νία ΝταΚόστα, το βιογραφικό της οποίας δεν μας γεννούσε την προσδοκία για κάτι αξιόλογο. Το remake του «Candyman» (2021), αν και περιστασιακά ενδιαφέρον, ήταν μάλλον αχρείαστο, το «The Marvels» (2023) είναι μια από τις πιο αδιάφορες προσθήκες στο Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel και το «Hedda» (2025) δίκαια πέρασε και δεν ακούμπησε. Να, όμως, που στο «The Bone Temple» η ΝταΚόστα καταφέρνει να ισορροπήσει τα δραματικά με τα camp στοιχεία που της προσφέρει το σενάριο του Γκάρλαντ και να δημιουργήσει μια ταινία με σαφή θεματικό άξονα, σίγουρα βήματα προς την επίτευξη του στόχου της και σφιχτοδεμένη αφήγηση.

Το τέταρτο, συνολικά, κεφάλαιο του franchise περιστρέφεται γύρω από την έννοια της πίστης και του πώς αυτή επιβάλλεται πολλές φορές μέσω του φόβου. Ο Τζίμι του εξαιρετικού Ο’ Κόνελ είναι ένας άνθρωπος ο οποίος, σε πολύ μικρή ηλικία, βίωσε την εγκατάλειψη από τον πατέρα και, όπως νομίζει, από το Θεό του, γι’ αυτό και, μεγαλώνοντας, αποφάσισε να γίνει ο ίδιος πατέρας και Θεός. Για να προστατεύσει το αφήγημά του, θα το μασκαρέψει με τα ρούχα της θρησκείας, θα του φορέσει το περιτύλιγμα του φόβου και της απειλής, θα ευνουχίσει τα μέλη της σέχτας του, αφού για να μπει κανείς σε αυτήν πρέπει να σκοτώσει, άρα να διαπράξει αμαρτία, και θα φτάσει να σκηνοθετήσει ολόκληρη παράσταση εκμεταλλευόμενος την εξάρτηση του επιστήμονα Κέλσον από την εξουσία του, προκειμένου να εξασφαλίσει την υποταγή των ακολούθων του.

Όμως, ο Κέλσον (του φοβερού Φάινς) είναι αυτός που τελικά θα αποδειχθεί ικανότερος ηγέτης από τον Τζίμι και, με σίγουρα και αποφασιστικά βήματα, μεθοδικότητα και προσοχή θα αποδομήσει την εξουσία του. Ο Γκάρλαντ σχολιάζει αλληγορικά, αλλά εύστοχα, την υστερία (κυρίως) της μετα- πανδημικής εποχής, όπου η επιστήμη πέφτει συχνά θύμα αμφισβήτησης από κάθε λογής εξουσιομανείς τσαρλατάνους που θέτουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές για να μην απωλέσουν την ισχύ τους. Θα μπορούσε η αλληγορία να είναι λίγο πιο αιχμηρή, και πάλι όμως λειτουργεί, χωρίς βέβαια οι συντελεστές της ταινίας να ξεχνούν πως φτιάχνουν ένα φιλμ είδους. Η δράση και ο τρόμος προσφέρονται απλόχερα, τα λιγοστά jump scares είναι καλοδουλεμένα και το gore έρχεται σε πολύ συγκεκριμένα σημεία της ταινίας και έχει τη δύναμη να σοκάρει.

Με τους Τζακ Ο’ Κόνελ και Ρέιφ Φάινς σε μεγάλα κέφια, ένα εγκρατές αλλά λειτουργικό σκηνοθετικό όραμα, στοχευμένη αφήγηση, ωραίες επιλογές στο soundtrack, άψογη ισορροπία μεταξύ του φιλοσοφικού υπόβαθρου και του action / horror σκέλους και υποβλητική φωτογράφιση των φυσικών τοπίων, το «28 Years Later: The Bone Temple» είναι η πρώτη καλή ταινία του 2026 και ένα μπλοκμπάστερ που αξίζει να δει κανείς στη σκοτεινή αίθουσα.