Φρου-Φρου ο Σκανδαλιάρης

Για όποιον/-α μεγάλωσε στα ’80s, ο Φρου-Φρου δεν είναι απλώς ένας παιδικός ήρωας. Είναι μια ανάμνηση τηλεοπτικής θαλπωρής, ένα ξωτικό-σύμβολο της αταξίας που επιτρεπόταν μόνο εντός οθόνης. Με τα φουντωτά κόκκινα μαλλιά και τη μόνιμη διάθεση για σκανταλιά, αντιπροσώπευε εκείνη την ελεγχόμενη αναρχία που έκανε τα παιδιά να γελούν και τους γονείς να ησυχάζουν. Όλοι ήταν κερδισμένοι — κι αυτό δεν είναι μικρό πράγμα.

Η κινηματογραφική επιστροφή του Φρου-Φρου, δεκαετίες αργότερα, μοιάζει λιγότερο με καλλιτεχνική ανάγκη και περισσότερο με πράξη μνήμης που μεταφράζεται σε εισιτήρια. Το «Φρου-Φρου ο Σκανδαλιάρης» (η δεύτερη απόπειρα της ίδιας δημιουργικής ομάδας μετά το 2023) δηλώνει εξαρχής τις προθέσεις του: να μην ενοχλήσει κανέναν και, κυρίως, να μην πειράξει τίποτα από όσα θυμόμαστε. Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία τόσο προσκολλημένη στη συνταγή της, που ξεχνά να αποκτήσει προσωπικότητα.

Τα πολύ μικρά παιδιά πιθανότατα θα διασκεδάσουν με τις συνεχείς σκανταλιές του Φρου-Φρου. Για όλους τους υπόλοιπους, όμως, η ταινία προσφέρει ελάχιστα. Το χιούμορ παραμένει παλιομοδίτικα επίπεδο και σαφώς λιγότερο ευρηματικό από εκείνο της τηλεοπτικής σειράς, με αποτέλεσμα το φιλμ να επενδύει σχεδόν αποκλειστικά στην αναπόληση αντί στη δημιουργία. Η «μεγάλη παρεξήγηση» του πρωτότυπου τίτλου («Pumuckl and the Big Misunderstanding») δεν αποκτά ποτέ πραγματικό δραματουργικό βάρος, επιλύεται πρόχειρα και - το σημαντικότερο - κάνει τον Φρου-Φρου από χαριτωμένο, σχεδόν εκνευριστικό.

Ως οικογενειακό θέαμα, το «Φρου-Φρου ο Σκανδαλιάρης» είναι αναμφίβολα καλοπροαίρετο και δεδομένα ασφαλές. Ως κινηματογραφικός τίτλος, όμως, που μοιάζει να υπάρχει μόνο για να ικανοποιήσει - και μάλιστα απονευρωμένα - τις προσδοκίες του παρελθόντος, γεννά το εύλογο ερώτημα: τι ακριβώς έχει να προσθέσει στο παρόν;