Οικογένεια Προς Ενοικίαση

Ο Φίλιπ Βάντερπλεγκ (Μπρένταν Φρέιζερ) είναι ένας Αμερικανός ηθοποιός, ο οποίος προσπαθεί να βρει νόημα στη ζωή του. Τότε θα λάβει μια αναπάντεχη προσφορά για εργασία: μια ιαπωνική εταιρεία «ενοικιαζόμενων οικογενειών» του προτείνει δουλειά. Αν δεχθεί, θα κληθεί να υποδυθεί οικογενειακούς ρόλους για αγνώστους. Ο Φίλιπ, παρά τους αρχικούς ενδοιασμούς του, δέχεται και ξεκινά να δουλεύει για την εταιρεία. Καθώς, όμως, βυθίζεται στον κόσμο των πελατών του, αρχίζει να δημιουργεί γνήσιους δεσμούς μαζί τους, θολώνοντας τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και ρόλου. Σύντομα έρχεται αντιμέτωπος με τα ηθικά διλήμματα αυτής της δουλειάς, ταυτόχρονα όμως βρίσκει νόημα στη ζωή του, νιώθει ότι ανήκει κάπου και αποκαθιστά την πίστη του στους ανθρώπους.

Η πρώην ηθοποιός Χίκαρι πραγματοποίησε το πέρασμα στη σκηνοθεσία κι έγινε ευρέως γνωστή χάρη στην τεράστια επιτυχία και απήχηση που σημείωσε η τηλεοπτική σειρά «Beef», την πρώτη σεζόν της οποίας σκηνοθέτησε ολόκληρη. Με το «Rental Family», η ιαπωνικής καταγωγής σκηνοθέτρια πραγματοποιεί το πρώτο της βήμα στο σινεμά μυθοπλασίας μεγάλου μήκους, έχοντας μάλιστα στη «φαρέτρα» της τον Μπρένταν Φρέιζερ, στην πρώτη του πρωταγωνιστική εμφάνιση ύστερα από τη βράβευσή του με Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου για το «The Whale» του Ντάρεν Αρονόφσκι και την επιστροφή του στο προσκήνιο – μεσολάβησε το «Killers of the Flower Moon» του Μάρτιν Σκορσέζε, όμως ο ρόλος του εκεί ήταν υποστηρικτικός και ολιγόλεπτος.

Η κεντρική ιδέα του «Hikari» αντλεί από μια πραγματική πρακτική που εφαρμόζεται στην Ιαπωνία και την οποία ήδη έχει αποτυπώσει παραστατικά ο Βέρνερ Χέρτζογκ στο ιδιαίτερο φιλμ του με τίτλο «Family Romance LLC» (2019). Σύμφωνα με αυτή, ηθοποιοί αναλαμβάνουν να υποδυθούν, επί πληρωμή φυσικά, αγαπημένα πρόσωπα που χάθηκαν ή που απουσιάζουν. Η ιστορία αυτή δίνει λαβή στην Χίκαρι για μια διδακτική, συναισθηματικά φορτισμένη ταινία οσκαρικών προδιαγραφών (άλλο που η συγκεκριμένη δεν έφτασε τόσο ψηλά). Και πράγματι, η σκηνοθέτρια ακολουθεί τη συνταγή αυτού του είδους των ταινιών, των ιδιότυπα feelgood, χωρίς παραστρατήματα αλλά και χωρίς εκπλήξεις, κάτι που αποτελεί ταυτόχρονα το μεγαλύτερο προτέρημα και το μεγαλύτερο ελάττωμα της ταινίας.

Ένα άλλο μεγάλο προσόν του «Rental Family» είναι ο πρωταγωνιστής του. Ο Μπρένταν Φρέιζερ, ύστερα από το «The Whale», παίζει ξανά σαν να έχει κάτι να αποδείξει, έστω κι αν δεν επιλέγει με το ίδιο σκεπτικό τους ρόλους του και τις ταινίες που συμμετέχει. Δοσμένος ολοκληρωτικά στο ρόλο, με το καλοσυνάτο, ευγενικό παρουσιαστικό του και την υποδειγματική εκφορά των ατακών του, σε κερδίζει και σε κάνει συμμέτοχο στη δραματουργία, έστω κι αν συνολικά η ταινία δεν είναι ακριβώς αντάξια της ερμηνείας του. Αν για κάποιο λόγο μπορούμε να εμπλακούμε συναισθηματικά στην πλοκή του φιλμ και να ακολουθήσουμε με σχετικό ενδιαφέρον το ταξίδι του κεντρικού χαρακτήρα, αυτός ο λόγος είναι αποκλειστικά ο Φρέιζερ και η ποιότητα της υποκριτικής του.

Κατά τα λοιπά, το «Rental Family» είναι μια προβλέψιμη ταινία, που θα ικανοποιήσει το κοινό το οποίο θέλει να δει ακριβώς κάτι τέτοιο, δεν επιφυλάσσει όμως την παραμικρή έκπληξη. Καταφεύγει συχνότατα σε αχρείαστους μελοδραματισμούς και συναισθηματικό εκβιασμό, γεγονός που πλήττει τον συνολικό αντίκτυπο της ταινίας, ενώ σκηνοθετικά δεν ξεφεύγει από το ύφος μιας προσεγμένης τηλεοπτικής σειράς. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα πάνω στο αληθινό φαινόμενο των «ενοικιαζόμενων οικογενειών», είναι ασφαλώς καλύτερα να αναζητήσετε την ταινία του Χέρτζογκ. Αν, πάλι, θέλετε να απολαύσετε μια εξαιρετική ερμηνεία του Μπρένταν Φρέιζερ, αξίζει να ρίξετε μια ματιά στο «Rental Family», το οποίο δε θα μνημονεύουμε μελλοντικά για κανέναν άλλο λόγο.