Ρούφους: Ο Θαλάσσιος Δράκος που Δεν Ήξερε Κολύμπι

Υπάρχει κάτι εγγενώς μελαγχολικό στην ιδέα ενός θαλάσσιου πλάσματος που τρέμει το νερό. Μια υπαρξιακή ειρωνεία και, δραματουργικά, μια προφανής αλληγορία για την αποδοχή του εαυτού. Ο Ρούφους, ο μικρός θαλάσσιος δράκος της ταινίας, θα μπορούσε να «κολυμπήσει» παιχνιδιάρικα σε αυτά τα νοήματα. Τελικά, όμως, «πνίγεται» στον αβαθή διδακτισμό.

Ο έμπειρος σκηνοθέτης Έντρε Σκάντφερ, με 15ετή θητεία στο animation και δημιουργός της επιτυχημένης παιδικής σειράς «Ku-toppen», στήνει έναν καλαίσθητο κόσμο φανταστικών πλασμάτων, τον οποίο «λασπώνει» ελαφρώς με μια πιο χειροποίητη αισθητική. Ο Ρούφους του δεν είναι ένας τυπικός, φοβερός δράκος των 3D παραμυθιών, αλλά προϊόν μιας μικτής τεχνικής που έχουμε θαυμάσει στο «Ατίθασο Ρομπότ» και στον πρόσφατο «Γάτο Σπιρουνάτο». Δυστυχώς, η ανερμάτιστη πλοκή —που μπλέκει την αναζήτηση μαγικών κασκόλ, ένα σχόλιο για την αιχμαλωσία των ζώων, τον θρύλο του Λοχ Νες και μια μουρλή διευθύντρια θεματικού πάρκου (ναι, όλα αυτά μαζί)— καθώς και η ροπή προς τη χοντροκοπιά (ένας ιπποπόταμος που πέρδεται αποτελεί το συχνό, και μοναδικό, αστείο της ταινίας), υπονομεύουν κάθε καλή πρόθεση.

Το φιλμ λειτουργεί καλύτερα στο δεύτερο μέρος, όταν ο Ρούφους αναγκάζεται να βρει έναν δικό του τρόπο για να πλεύσει στη ζωή. Μέχρι τότε, όμως, ο άνισος ρυθμός και οι αφηγηματικές ευκολίες που προδιαγράφουν σχεδόν νομοτελειακά το φινάλε, ενδέχεται να σας αφήσουν «εκτός νερών». Εκτός αν ένας ιπποπόταμος που πέρδεται μπορεί να κρατήσει το ενδιαφέρον σας για 80 λεπτά.