Scarlet

Η Σκάρλετ, μια πριγκίπισσα του Μεσαίωνα με εκπαίδευση στο ξίφος, ξεκινά μια επικίνδυνη αποστολή να εκδικηθεί το θάνατο του πατέρα της, τον οποίο δολοφόνησε ο θείος της για να του αποσπάσει αφενός το θρόνο, αφετέρου τη γυναίκα. Αφού αποτυγχάνει στην αποστολή της και βρίσκεται θανάσιμα τραυματισμένη σε έναν υπερρεαλιστικό κόσμο, έρχεται αντιμέτωπη με ένα νεαρό ιδεαλιστή από τη σημερινή εποχή ο οποίος όχι μόνο τη βοηθά να θεραπευτεί αλλά και της δείχνει την πιθανότητα ενός μέλλοντος χωρίς πικρία και οργή. Όταν έρχεται ξανά αντιμέτωπη με το δολοφόνο του πατέρα της, η Σκάρλετ αντιμετωπίζει το πιο δύσκολο δίλημμα, ανάμεσα στο μίσος και τη συγχώρεση.

Με τις πρώτες του μεγάλου μήκους ταινίες, το «The Girl Who Leapt Through Time» (2006), το «Summer Wars» (2009) και το «Wolf Children» (2012), ο Ιάπωνας σκηνοθέτης ταινιών εμψύχωσης Μαμόρου Χοσόντα αναδείχθηκε σε έναν από τους κορυφαίους στο είδος του, κάνοντας ορισμένους κριτικούς να μιλήσουν για τον νέο Χαγιάο Μιγιαζάκι. Αν και η σύγκριση αυτή είναι υπερβολική, ο Χοσόντα πράγματι είναι ένας σημαντικός δημιουργός anime ταινιών που, τουλάχιστον στις πρώτες του ταινίες, έπλασε μερικά σύγχρονα κλασικά παραμύθια που θα μείνουν στην ιστορία του είδους. Ωστόσο, οι δύο τελευταίες του ταινίες, το «Belle» (2021) και το πρόσφατο «Scarlet», προδίδουν ένα δημιουργό με εμφανή σημάδια κόπωσης και αδυναμία να τιθασεύσει τις αναρίθμητες ιδέες του σε μια συμπαγή, σφιχτοδεμένη αφήγηση.

Το «Scarlet» βασίζεται πολύ χαλαρά σε ένα από τα διασημότερα θεατρικά έργα όλων των εποχών, τον «Άμλετ» του Γουίλιαμ Σέξπιρ. Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε το φιλμ του Χοσόντα ως «σίκουελ» του εν λόγω έργου, αφού η ηρωίδα του είναι, υποτίθεται, κόρη του βασιλιά Άμλετ, ο οποίος δολοφονείται με παρόμοιο τρόπο με τον οποίο φονεύεται ο πατέρας του στο σεξπιρικό κείμενο. Όμως, ο μύθος χρησιμεύει για τον Χοσόντα μονάχα ως αφορμή, προκειμένου να ξεδιπλώσει τον προβληματισμό του πάνω στην τάση του ανθρώπινου είδους προς τη βία, την καταστροφή και τον αλληλοσπαραγμό. Στον πυρήνα του σεναρίου βρίσκονται θεματολογίες όπως η εκδίκηση, η συγχώρεση, το μίσος και η αγάπη, με τον Χοσόντα να επιχειρεί να συνδυάσει πολλά στοιχεία και ετερόκλητες επιρροές.

Το αποτέλεσμα δε δικαιώνει πάντα την υπέρμετρη φιλοδοξία του Ιάπωνα δημιουργού. Αν αφαιρέσουμε το φαντασμαγορικό περίβλημα, το έκτακτο σκίτσο, τη θαυμάσια επιμέλεια των σκηνογραφικών λεπτομερειών, των ενδυμάτων, των χρωμάτων, αυτό που μένει είναι μια κάπως αφελής και απλοϊκή ταινία, τα εύληπτα μηνύματα της οποίας δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπα, ούτε ακριβώς σύνθετα. Από ένα σημείο και μετά, η ταινία μοιάζει τόσο φορτωμένη σε ιδέες, αλλά και τόσο διεκπεραιωτική στην απεικόνιση του μυθοπλαστικού κόσμου της, ώστε καταλήγει ανιαρή, επαναλαμβανόμενη και εξαντλητική. Παρά τις θεαματικές μάχες και τα εντυπωσιακά πλάσματα που παρελαύνουν από την οθόνη, είναι τελικά δύσκολο να ενδιαφερθούμε πραγματικά για όσα εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια μας.

Εδώ και δύο ταινίες, ένας κάποτε πολυαναμενόμενος δημιουργός κινουμένων σχεδίων ικανών να συγκινήσουν εξίσου το ανήλικο και το ενήλικο κοινό μοιάζει εγκλωβισμένος στην έλλειψη έμπνευσης και στην αδυναμία ανεύρεσης τρόπων να μετατρέψει τις ενδιαφέρουσες ιδέες και τις σοβαρές θεματολογίες που τον απασχολούν σε πραγματικά σημαντικές ταινίες. Μακάρι να πρόκειται απλά για μια περίοδο κάμψης και όχι για την αφετηρία μιας παρατεταμένης παρακμής για τον Χοσόντα, καθώς το είδος του κινηματογραφικού anime έχει ανάγκη από οραματιστές σαν εκείνον, ειδικά τώρα που ο μέγιστος του είδους Χαγιάο Μιγιαζάκι έχει μεγαλώσει σε ηλικία και οδεύει προς το τέλος της καριέρας του. Για μια περίοδο ο Χοσόντα θα μπορούσε να θεωρηθεί δυνητικός διάδοχος του «δασκάλου», τώρα όμως φαίνεται εκτός φόρμας.