12:28
13/11

63ο ΦΚΘ: Mια ισπανική έκπληξη, ένα προκλητικό δανέζικο θρίλερ και δυο ταξικές arthouse απόπειρες

Θεαματικά συμμαζεμένο και συνεκτικό, το υπόγεια παιχνιδιάρικο «Ωρολογιακός Μηχανισμός» του Ελβετού Σιρίλ Σόιμπλιν εκτυλίσσεται στην πατρίδα του το 1877, αν και η χρονική ακρίβεια στο φιλμ είναι μια ελαφρώς σχετική υπόθεση. Στο επίκεντρο της ιστορίας, οι εργάτες ωρολογοποιοί της βιομηχανίας-καμάρι της χώρας, καθώς η επαφή τους με το αναρχικό κίνημα και το παράδειγμα της Παρισινής Κομμούνας τους φέρνει σε σύγκρουση με τις αρχές και τα αφεντικά.

Ο Κροπότκιν βρίσκεται σταθερά στο φόντο της αφήγησης (είχε ζήσει άλλωστε χρόνια εξόριστος στην Ελβετία), η έννοια του μομέντουμ αντιμετωπίζεται από τον Σόιμπλιν με σαρδόνιο χιούμορ, η διττή ανάγνωση του τίτλου είναι απολύτως εύστοχη («Unrest» σημαίνει κοινωνική αναταραχή, εδώ παραπέμπει όμως και σε ένα συγκεκριμένο γρανάζι του μηχανικού ρολογιού) και γενικότερα, το πολιτικό πρόσημο στο φιλμ είναι πέρα από εμφανές. Σε βαθμό που παρακολουθώντας το ήταν πρακτικά αδύνατο να μην περνάει από το μυαλό το σύνθημα «χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά». Νεκτάριος Σάκκας

Το ισπανικό θρίλερ, δημοφιλές εξαγώγιμο είδος της σχετικής κινηματογραφίας εδώ και περίπου δύο δεκαετίες, βιώνει μια περίοδο κρίσης εσχάτως. Ευτυχώς μπορείς να στηριχτείς πάντα στον Ροντρίγκο Σορογκόγιεν. Μεταφέροντας τη δράση σε ένα ορεινό χωριό της Γαλικίας και με υλικό τη σύγκρουση δύο ντόπιων αδερφών, που θέλουν να πουλήσουν τη γη τους για να στηθούν ανεμογεννήτριες, με έναν Γάλλο που μετακόμισε εκεί με τη σύζυγό του και στοχεύει στον εποικισμό του, με το «The Beasts» ο Σορογκόγιεν στήνει ένα θρίλερ τρισδιάστατων χαρακτήρων και υπόκωφης έντασης, εντείνει το διαλογικό σασπένς μέσω της διαστολής της σιωπής και το οπτικό μέσω της αξιοποίησης του χώρου μέσα στο κάδρο, ενώ μια σειρά από έγχορδα δεν παύουν να υπενθυμίζουν την απειλή  και να προοικονομούν την πραγμάτωσή της ακόμα κι όταν η εικόνα δείχνει ειδυλλιακή.

Ένα πολυεπίπεδο χρονικό ξενοφοβίας, μισαλλοδοξίας, ματσισμού και αποκτήνωσης, το οποίο παίρνει μια απρόσμενη, γενναία – κρατήστε το αυτό- αφηγηματική  στροφή στην τρίτη πράξη, κρατά 137 λεπτά και δεν του φαίνεται και έχει τα φόντα για να αποτελέσει sleeper hit από ένα ενήλικο κοινό που αναζητά αντίστοιχα δείγματα σινεμά και καταλήγει να τα αγκαλιάσει, όποτε τα βρει. Γιάννης Βασιλείου

Tο «Robe of Gems» της Νατάλια Λόπεζ Γκαγιάρδο αποτελεί σκηνοθετικό ντεμπούτο από το Μεξικό και μάλιστα από τη μοντέρ του Ρεϊγάδας. Σε αυτό, μια ευκατάστατη οικογένεια επιστρέφει στην παρηκμασμένη βίλα της εκλιπούσας γιαγιάς, με την κόρη της τελευταίας, την υπηρέτρια και μια ντόπια αστυνομικό να μπλέκονται στη δίνη καταστάσεων που υπαγορεύονται από τους άγραφους νόμους της μεξικανικής επαρχίας.

Οι γυναικείοι χαρακτήρες έχουν την τιμητική τους, στο κάδρο μπαίνουν ναρκωτικά, φόνοι και απαγωγές, όμως όλα εδώ περνούν από το φίλτρο της οικογένειας και της ταξικότητας, δύο προσφιλών θεματικών για το σινεμά της κεντρικής και λατινικής Αμερικής. Ελλειπτική η ματιά της Γκαγιάρδο, προσανατολισμένη περισσότερο στο να προσφέρει ατμόσφαιρα παρά απαντήσεις, ανακατεύει υπέρμετρα την τράπουλα του χρόνου με αναδρομές και ενισχύει ένα μυστήριο που απλώνει εξίσου σαν crime και σαν οικογενειακό δράμα. Νεκτάριος Σάκκας

Στη μεταμεσονύχτια προβολή του Σαββάτου, το «Speak no Evil» μας ταξιδεύει, αρχικά, στους πολύχρωμους λόφους της Τοσκάνης, όπου μια οικογένεια Δανών παραθερίζει μαζί με τη μικρή τους κόρη. Εκεί γνωρίζουν ένα ζευγάρι Ολλανδών, με γιο ίδιας ηλικίας, και αποκτούν γρήγορα χημεία μεταξύ τους. Επιστρέφοντας στην ανιαρή τους καθημερινότητα δέχονται μια πρόσκληση για ένα τριήμερο στο σπίτι των Ολλανδών και, κατενθουσιασμένοι, θα ανταποκριθούν. Κατά τη διάρκεια, όμως, αυτής της επίσκεψης οι οικοδεσπότες θα φροντίσουν να παραβούν οποιοδήποτε προσωπικό όριο έχει τεθεί από τους καλεσμένους τους, οξύνοντας διαρκώς την άβολη συγκατοίκηση.

«Δεν είχα στόχο, αρχικά, να γράψω μια ταινία τρόμου, γιατί δεν ήξερα πώς να το κάνω αυτό», δήλωσε ο σκηνοθέτης Κρίστιαν Τάφντρουπ που παρευρέθη στην προβολή. Σύμφωνα με τον ίδιο, η ταινία λειτουργεί ως ένας καθρέφτης στη δυτική κοινωνία και την ασφάλεια μέσα στην οποία έχουμε συνηθίσει να ζούμε, μια αλληγορία πάνω στο κακό που καραδοκεί και το πώς του επιτρέπουμε να εισβάλλει στις ζωές μας. Αναμφίβολα μια από τις πιο εντυπωσιακές δημιουργίες του είδους για το 2022, οι «Κακές Γλώσσες» καταφέρνουν να δημιουργήσουν μια ατμόσφαιρα απροσδόκητης αγωνίας που θα καθηλώσει τον θεατή προτού τον ωθήσει στα όριά του. Παύλος Κυριαζής

Το ΣΙΝΕΜΑ cinemagazine.gr βρέθηκε στο 63ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (3-13 Νοεμβρίου 2022) για καθημερινές ανταποκρίσεις.

Διαβάστε περισσότερα:
63ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Ενημερωθείτε αναλυτικά για το πρόγραμμα