10:07
11/11

63o ΦΚΘ: Το φάντασμα της Τίλντα Σουίντον και τα «Μπάσταρδα» του Νίκου Πάστρα

Mία από τις ωραιότερες βρετανικές τηλεοπτικές παραδόσεις, που οι φαν του είδους πολύ ζηλεύουμε, ήταν εκείνη του BBC, το οποίο από το 1968 ως το 1978 πρόβαλλε κάθε Χριστούγεννα μια ιστορία φαντασμάτων. Η σειρά επανήλθε κάποιες φορές και μέσα στον εικοστό αιώνα, οι φαν του υπο-ειδους να την αναζητήσετε πάραυτα. Η «Αιώνια Κόρη» της Τζοάνα Χογκ θα μπορούσε να είναι κάλλιστα ένας arthouse συνεχιστής αυτής της παράδοσης – κλείνει και με Χριστούγεννα. Μάνα και κόρη, η πρώτη τρίτης η δεύτερη μέσης ηλικίας, επισκέπτονται την πρώην κατοικία τους στην βρετανική εξοχή που έχει γίνει πια μισοπαρατημένο ξενοδοχείο.

Οι «στοιχειωμένοι» διάδρομοι του ξενοδοχείου φωτίζονται τα βράδια σαν ταινία του Τέρενς Φίσερ, η Τίλντα Σουίντον επανέρχεται (επιτέλους) σε ρόλους αξιώσεων, η πολλαπλή αντίληψη της έννοιας του φαντάσματος είναι ένα από τα ατού της ταινίας, ο χρόνος μέσα στο ξενοδοχείο είναι κι αυτός φαντασματικά «ρευστός», υπάρχει ένας υφέρπων μπεργκανισμός στη σχέση μάνας και κόρης, ωστόσο το σενάριο της Χογκ είναι αυτή τη φορά λιγότερο λεπτοδουλεμένο σε σχέση με άλλες δουλειές της, ενώ η αμφισημία δίνει, τελικά, χώρο στην κυριολεξία – δεν καταλάβαμε γιατί, από τη στιγμή που ο προσανατολισμός του θεάματος είναι άλλος και η εξήγηση, που έτσι κι αλλιώς δεν χρειαζόταν, δεδομένα θα γεννήσει ερωτήσεις που η Χογκ δεν ενδιαφέρεται να απαντήσει. Έστω κι έτσι, χαιρόμαστε που υπάρχει αυτό το ιδιότυπο «Ghost Story for Christmas», αν και ίσως να το προτιμούσαμε στην σαραντάλεπτη εκδοχή των αντίστοιχων παραγωγών του BBC. Γιάννης Βασιλείου

Σε ένα σπίτι στην εξοχή, μια παρέα νεαρών ζει απομονωμένη από τον έξω κόσμο, από συμβάσεις και οικογένειες, φτιάχνοντας μια ιδιότυπη κοινότητα που δρα με γνώμονα τον ηδονισμό, την χαρά (ή την θλίψη) της στιγμής, αλλά και τα τραύματα που, μοιραία, θα σε ακολουθήσουν ακόμα κι αν ταξιδέψεις ως την άκρη του κόσμου ή αν φωλιάσεις σε ένα «κουκούλι» έξω από την κοινωνία, όπως στην περίπτωση μας. Υπάρχει ένα concept, υπάρχει και μια κατάληξη, σαφής στη σημειολογία της και αναπάντεχη στη σύλληψη και στην εκτέλεσή της. Υπάρχει δηλαδή ένα άκρως ενδιαφέρον φιλμ μικρού μήκους μέσα στα «Μπάσταρδα» του Νίκου Πάστρα. Δραματουργία επαρκής για φιλμ μεγάλου μήκους, όμως, δυστυχώς όχι.

Οι αυτοσχεδιασμοί, οι σεκάνς όπως αυτή της «Νύχτας στο Παλέρμο», που μοιάζουν να προέκυψαν από μια παραλλαγή της γνωστής ρήσης «περνάμε καλά, ας το βγάλουμε προς τα έξω» και οι περιστασιακές «προκλήσεις» σαν εκείνη την παρεξηγήσιμη αδερφική συζήτηση, μπορούν να σου δώσουν πίστωση χρόνου μέχρι ενός σημείου. Η ταινία μοιάζει να κυνηγά την ουρά της, μέχρι να έρθει η προαναφερθείσα, συμβολικά καίρια και ευγενής μέσα στη βαναυσότητα της πραγματικότητάς της κατάληξη για να σώσει κάπως την παρτίδα.

Πιθανότατα θα βρει το κοινό της, ίσως μιλήσει στην καρδιά κάποιων «μπάσταρδων» εκεί έξω, μα ανεξάρτητα από το αν σου άρεσε ή όχι ένα φιλμ σαν το «Ακρυλικό», οφείλεις να παραδεχτείς ότι είχε μια υφολογική ενότητα, έναν έλεγχο πάνω στο υλικό και την αίσθηση μιας στοχευμένης σε όλα της τα επιμέρους τμήματα δημιουργίας, η οποία εδώ απουσιάζει. Γιάννης Βασιλείου

To παιχνιδιάρικο «Axiom» του Σουηδού Γιονς Γιόνσον θυμίζει κάτι από το σινεμά του διπλά βραβευμένου με Χρυσό Φοίνικα, Ρούμπεν Έστλουντ. Το φιλμ παρακολουθεί τον Γιούλιους, θέλοντας να δει πόσα ακόμα παραμύθια θα αραδιάσει σε κοπέλα, φίλους, συγγενείς, συναδέλφους και λοιπούς γνωστούς αυτός ο παθολογικός ψεύτης.

Αρχικά, ο φερόμενος ως κάτοχος σκάφους αναψυχής νεαρός Γερμανός θα προσκαλέσει φίλους και αίσθημα σε ταξιδάκι, με το σκηνικό από το σημείο αυτό και μετά να εκτροχιάζεται, βοηθώντας τον Γιούλιους να κατακτήσει αξιωματικά - «Axiom» γαρ - μια θέση στο πάνθεον της ανερυθρίαστης παραγωγής παπάτζας. Σπαρταριστά σκηνικά σερβιρισμένα με κλινικό, χαρακτηριστικά βορειοευρωπαϊκό χιούμορ και μια γλυκιά ανατροπή στο φινάλε συνθέτουν την καρδιά μιας ανέλπιστα ευφορικής ταινίας. Νεκτάριος Σάκκας

Στην τελευταία προβολή της ημέρας, ο «Μαντιχώρας» εισβάλλει στο Ολύμπιον. Ο τίτλος απευθύνεται σε ένα μυθολογικό πλάσμα με λιονταρίσια κόμη και δηλητηριώδη ουρά. Έτσι και ο Χουλιάν, ένας ταλαντούχος σχεδιαστής μοντέλων για βιντεοπαιχνίδια, παρουσιάζεται ως ήρωας όταν καλείται να επέμβει και να διασώσει ένα μικρό αγόρι. Η συνάντηση τους, όμως, θα ξυπνήσει μέσα του πρωτόγνωρες, νοσηρές ορμές. Και ενώ αρχικά δείχνει αποφασισμένος να τις τιθασεύσει, είτε μέσω της τεχνολογίας που έχει διαθέσιμη, είτε παίρνοντας αποστάσεις, τα τερατώδη αυτά ένστικτα θα σταθούν εμπόδιο και η προσπάθειά του να ζήσει μια κανονική ζωή δε θα είναι παρά ένα προσωπείο, που όταν καταρρεύσει θα αποκαλυφθεί το πραγματικό τέρας που κρύβεται από πίσω.

Το «Manticore» του Κάρλος Βερμούτ είναι μια ταινία για τα τέρατα στη νέα εποχή και ταυτόχρονα μια παρουσίαση της αρρώστιας που φέρει η παιδοφιλία, αποφεύγοντας να κάνει ανοιχτό διάλογο, μιας και ο δημιουργός δεν αποζητά ουδέποτε να δικαιολογήσει αυτές τις ορμές, παρά μόνο τις προσπάθειες του «ήρωα» να δραπετεύσει από αυτές. Αξιοσημείωτη η ερμηνεία του Νάτσο Σάντσες που ενσαρκώνει τον ομώνυμο «Μαντιχώρα», καθώς και εκείνο το ανατριχιαστικό μονοπλάνο, που θα μπορούσε να είναι το φινάλε της ταινίας. Παύλος Κυριαζής

Το ΣΙΝΕΜΑ cinemagazine.gr βρίσκεται στο 63ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (3-13 Νοεμβρίου 2022) και θα σας προσφέρει καθημερινές ανταποκρίσεις.

Διαβάστε περισσότερα:
63ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Ενημερωθείτε αναλυτικά για το πρόγραμμα