Τα «πέτρινα» χρόνια: Η Κάμερον Ντίαζ μιλά για τον μισογυνισμό του Χόλιγουντ του '90

Μπορεί να μην έχει λείψει σε πολλούς, υπάρχει και αυτή η ροπή γελοιοποίησης ηθοποιών που δεν είναι ευνόητο σε πολλούς τι ταλέντο διαθέτουν, σίγουρα όμως η εποχή της λείπει σε περισσότερους. Τόσο καλή ήταν η Κάμερον Ντίαζ, ανεξάρτητα από το αν κάποιοι βλέπουν το ταλέντο της σε «σοβαρές» ταινίες - δηλαδή στις «Συμμορίες της Νέας Υόρκης» του Σκορσέζε, που έκαναν γι' αυτήν ότι και το «Καζίνο» για την Σάρον Στόουν (τίποτα).

Η Κάμερον Ντίαζ είναι βασίλισσα της αμερικανικής κωμωδίας, όχι «η», αυτή στα ίδια χρόνια είναι μάλλον η Μπούλοκ, αλλά «μία εκ των». Όμως η δροσιά, το χιούμορ, το πείραγμα στην εξωτερική εμφάνιση και το παίξιμο με τους κανόνες, η Ντίαζ το έκανε πιο καλά και από την Μπούλοκ. Αλλά, δεν αναγνωρίστηκε.

Τώρα, σε ένα podcast, προσκλήθηκε να βγει για λίγο από την αυτόκλητη έξοδό της από την διασημότητα, για λόγους που όπως λέει κι η ίδια έχουν να κάνουν με την ηρεμία και την πνευματικότητά της. Και μεταξύ άλλων μίλησε και για τον μισογυνισμό στην βιομηχανία, σε μια εποχή που δεν θυμίζει πια καθόλου το σήμερα - και από αυτή την πλευρά ασυζητητί καλύτερα.

«Τα '90ς περιείχαν βαρύ, βαρύ μισογυνισμό. Η εξουσιαστική διαρρύθμιση της βιομηχανίας ήταν πανταχού παρούσα. Φυσικά και δεν έκανα όσα θα έπρεπε, απλώς το γελούσα για να γλιτώσω άθικτη», λέει.

Και μετά μιλά για μια λεπτή διάκριση ανάμεσα στο «να συμμετέχω αρκετά ώστε να αισθάνονται όλοι καλά, αλλά να μην είμαι και το θύμα σε αυτή τη θέση. Να μπορώ να κινούμαι όλη  μέρα, κάθε μέρα κατ΄αυτόν τον τρόπο. Μάλλον είναι πολύ διαφορετικά σήμερα».

«Η δόξα είναι βρεφοποιητική», λέει αργότερα. «Είναι σαν να είσαι ένα μικρό παιδί και να πρέπει να σε βλέπουν όλοι χαριτωμένη, θέλουμε πάντα να είσαι χαριτωμένη και αν σε κρατάμε χαριτωμένη και σου συμπεριφερόμαστε σαν να είσαι χαριτωμένη, τότε ίσως μείνεις χαριτωμένη για πάντα. Κάπως έτσι σου συμπεριφέρονται όλοι».

Σε ότι αφορά την μεγάλη της έξοδο από το Χόλιγουντ και την Υποκριτική γενικά η Ντίαζ είναι σαφής: «Είμαι απολύτως θύμα όλων των αντικειμενικοποιήσεων που μια γυναίκα υπόκειται. Το να φύγω από αυτό, από το να είμαι μια 'χολιγουντιανή μηχανή' ήταν για χάρη του εαυτού μου, της πνευματικής μου πλευράς. [...] Αγαπώ την ηθοποιία, θα μπορούσαν να την κάνω για πάντα. Όμως κοίταζα γύρω μου, τόσα πράγματα της ζωής μου που δεν άγγιζα καν, και δεν γινόταν άλλο, όλα ήταν γιγάντα πια».

Κάποτε, εκτιμά κανείς, θα υπάρξει ένα comeback, με άλλους όρους, που επιτρέπονται πια, ως τότε η Κάμερον Ντίαζ μοιάζει να είναι σε ένα καλύτερο, ηρεμότερο μέρος, απ' όπου επιτέλους εκπέμπει και την ιστορία της και μια υγεία που η διασημότητα δύσκολα κατορθώνει.