Ριμέικ για το μυθικών '80ς διαστάσεων cult «Hunger» του Τόνι Σκοτ - νεα , ειδησεις || cinemagazine.gr
9:42
20/5

Ριμέικ για το μυθικών '80ς διαστάσεων cult «Hunger» του Τόνι Σκοτ

Εμείς απλώς γέρνουμε αναπαυτικά περιμένοντας το ζευγάρι που θα διαδεχθεί την Κατρίν Ντενέβ με τον Ντέιβιντ Μπόουι.

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Στην πραγματικότητα όλα αυτά περί της μανίας των ριμέικ δεν μπορεί παρά να αντιμετωπίζονται χιουμοριστικά. Από τη μια γνωρίζοντας ότι η στειρότητα μέρους της παραγωγής είναι ιστορικό φαινόμενο, καθόλου νέο, από την άλλη ότι διαβαίνοντας την εποχή του ξαναγραψίματος των πραγμάτων τίποτα δεν είναι «ασφαλές». Κι από μια πλευρά αυτό δεν είναι και καθόλου κακό.

Βέβαια είναι πιο κατανοητό να κάνεις reboot σε σουπερήρωες, τηλεοτπικά ριμέικ στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών ή να σκέφτεσαι πώς θα ανανεώσεις παντοιοτρόπως τον Τζέιμς Μποντ. Στο κάτω-κάτω είναι brands εμπορικής βαρύτητας. Το να θέλεις να κάνεις ριμέικ στο «Hunger», που μπορεί να το υπεραγαπάμε αλλά δεν είναι τίποτα, το ξέρουμε, φαντάζει, ας το πούμε, ιδιότροπο. Και ελαφρώς καταδικασμένο.

Στην καρέκλα που κάποτε καθόταν ο -αν μη τι άλλο- στυλίστας Τόνι Σκοτ, προβλέπεται η Άντζελα Ρόμπινσον που έχει κάνει το «Professor Marston and the Wonder Women» και έχει γράψει το «Girltrash: All Night Long» της συντρόφου της Αλεξάντρα Κόντρεϊκ (Άλεξ Μαρτίνεζ Κόντρεικ στα αρχικά credits). Τι θα προκύψει και ποια η αρχική αισθητική στρατηγική του ριμέικ άγνωστο.

Το πρόβλημα είναι τριπλό: Πρώτον τα πράγματα που πιθανότατα θα θελήσει να μπλέξει ένα σημερινό ριμέικ και έχουν σχέση με την φυλετική ρευστότητα υπάρχουν ήδη - και πολλαπλά - στην ταινία του 1983. Δεύτερον πώς στο καλό θα διαδεχθείς Ντενέβ-Μπόουι; Και τρίτον ο Σκοτ ήταν φορέας ενός βασικού τότε παράλληλου ρεύματος, του βρετανικού new wave, που ερχόταν στο Χόλιγουντ, φέρνοντας μια μικρή (κι ωραία) αναμπουμπούλα με την διαφημιστική αισθητική του. Σήμερα;

Ενώ ελπίζοντας λοιπόν σε πραγματικό λόγο ύπαρξης του συζητούμενου ριμέικ, ας θυμίσουμε ότι το «Hunger» είχε γίνει δεκτό χλιαρά, όχι άδικα μεταξύ μας, διότι δεν είναι ακριβώς ταινία, είναι περισσότερο πλατφόρμα επίδειξης σκηνογραφικού στιλ, «νέας» διεύθυνσης φωτογραφίας και συνολικού «τολμηρού» εστετισμού συμμετεχόντων. Ωστόσο, δικαιότατα, με τον καιρό κατέστη cult favourite, και ναι, επίσης δικαιότατα, λατρεύεται.