Τα όρια είναι για να υπερβαίνονται, οι διαχωριστικές γραμμές για να απαλείφονται. Κι έτσι πάντως, ποιος θα περίμενε ότι ο σκηνοθέτης του «Moonlight» θα ανελάμβανε μετά βαΐων και κλάδων ένα υπερμεγέθες blockbuster της Ντίσνεϊ;
Βέβαια κάποια πράγματα δεν είναι και εντελώς αναπάντεχα. Μπορεί η χολιγουντιανή εποχή να επιτάσσει την μικρότερη δυνατή εμπλοκή «ιδιοτροπίας δημιουργών» σε πανάκριβα σχέδια, όμως κάποτε κι η ίδια συνειδητοποιεί την ανάγκη αιμοδοσίας της από εξωτερικό βλέμμα, ιδιαίτερων παρατηρητών. Στο κάτω-κάτω ακόμα κι ένας δημιουργός όπως ο Τζένκινς, με «Βασιλιά των Λιονταριών» μεγάλωσε. Από την άλλη κάποιες παραγωγές είναι τόσο σεσημασμένες, η σφραγίδα του στούντιο τόσο βαριά, που διερωτάσαι αν παίζει ρόλο η υπογραφή του ενός μπροστά στην τζίφρα ταινιών-franchise που έχουν στόχους να υλοποιήσουν, συγκεκριμένες απαιτήσες να ικανοποιήσουν. Στο τέλος όμως το ζήτημα είναι να έχει γίνει μια καλή τανία, έστω και με την σωρεία των προαπαιτούμενων.
Σε συνομιλία του με την Κλόι Τζάο (που στο μεταξύ έκανε το Marvel βήμα), ο Τζένκινς εξεπλάγη και ο ίδιος με την ιδέα να γυρίσει κάτι ανάλογο. «Διάβαζα το σενάριο και στις 40 σελίδες λέω 'Ω γαμώτο, είναι καλό!'. Και καθώς συνέχιζα όλο και απομακρυνόμουν από εκείνη τη μεριά του μυαλού μου που αντέκρουε 'Ω μα δεν είσαι ο σκηνοθέτης που κάνει ανάλογα έργα' και πήγαινε προς αυτήν που έβρισκε χαρακτήρες και ιστορία θαυμάσια», λέει ο Τζένκινς. «Γύρισα στον Τζέιμς Λάξτον [σσ. ο διευθυντής φωτογραφίας του] και μου είπε ότι υπάρχει κάτι πολύ ενδιαφέρον σε αυτή τη λογική κινηματογράφου, που ούτε εμείς, ούτε πολλοί έχουν πραγματοποιήσει. Και τότε το αποφάσισα: Πήγα στους ιθύνοντες και τους είπα ότι μετά χαράς δέχομαι αλλά θα πρέπει να το κάνω με τον τρόπο μου. Και δέχτηκαν!...και σκεφτόμενος ότι η Κλόι Τζάο πήγε από το να κάνει μια από τις ομορφότερες ταινίες του αιώνα μας στο εγχείρημα της Μάρβελ είπα: 'Τι σκατά. Αν μπορεί αυτή να το κάνει, μπορώ κι εγώ!'»
Η ταινία με τίτλο «Mufasa: The Lion King» θα ακολουθεί τα πρώτα χρόνια του Μουφάσα και της σχέσης του με τον Σκαρ, πολύ πριν την βασική και γνωστή ιστορία του Σίμπα στον κλασικό πια «Βασιλιά των Λιονταριών». O Άαρον Πιέρ, που θα δανείσει τη φωνή του στον Μουφάσα, συνεργάστηκε με τον Τζένκινς στο θεσπέσιο «The Railway Underground», ενώ ο Κέλβιν Χάρισον (φωνή του Σκαρ) έγινε γνωστός από το βραβευμένο «Waves» του Τρέι Έντουαρντ Σουλτς.
Όλα αυτά θαυμάσια και ευδιάθετα, δεν έχουμε παρά να αναμένουμε το 2024. Καταλαβαίνοντας επιτέλους, ότι μπορεί η εστέτ κριτική να δημιουργεί το αυτόφωτο - αλλά όχι πάντα ουσιώδες - σύμπαν της επικρίνοντας με τη λογική των μη συγκοινωνούντων δοχείων, στην πράξη όμως οι άνθρωποι της δουλειάς, που εν τέλει σου φέρνουν και τις αλχημείες τους και σου καλυτερεύουν τη ζωή, ποτέ δεν μοιράστηκαν τον σνομπισμό και, ας το παραδεχτούμε, την ασχετοσύνη πολλών με την δημιουργική διαδικασία. Με τις ευχές μας κύριε Τζένκινς! (Όπως κι αν βγει!).









