Τρέιλερ μιας «κολοσσιαίας αποκατάστασης» για τον 7ωρο «Ναπολέοντα» του Άμπελ Γκανς!

97 χρόνια από μια θεωρούμενη μυθική πρώτη προβολή στο Αpollo του Παρισιού. 97 χρόνια από το λεγόμενο «Apollo version», μια 7ωρη εκδοχή μιας ταινίας που έμελλε να έχει μια ιστορία που θα άξιζε μια ταινία από μόνη της. Σήμερα, σχεδόν έναν αιώνα μετά, ο Ζορζ Μουριέ, η Ταινιοθήκη της Γαλλίας, το Εθνικό Κέντρο Κινηματογράφου και Κινούμενης Εικόνας της Γαλλίας, το Netflix (όχι, δεν θα γκρινιάξω) και πολλούς ακόμα φορείς, η απόλυτη εκδοχή της ταινίας του Άμπελ Γκανς είναι εδώ. Το πρώτο μέρος της προβλήθηκε στις Κάννες και στις 10 Ιουλίου θα ανοίξει στη Γαλλία, σε δύο μέρη, το ένα 220' και το άλλο 205'. Γιορτή.

Η υπόθεση κράτησε 16 χρόνια και περίπου 3 εκατομμύρια δολάρια. Είναι αποτέλεσμα ερευνητικής εργασίας, υλικών από αίθουσες και αποθήκες σε όλο τον κόσμο, ψηφιακή επεξεργασία και βέβαια απαράμιλη προσήλωση. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι υπάρχουν 22 εκδοχές της ταινίας!

Για το έπος του Γκανς, που οι μεγαλύτεροι είχαν κάποτε την ευτυχία να παρακολουθήσουν και στην Ελλάδα, στο Μέγαρο Μουσικής, με τον Καρλ Ντέιβις να διευθύνει ένα δικό του score μιας από τις εκδοχές της ταινίας (του 1983, αν δεν απατώμαι), ένα πράγμα αξίζει να σημειωθεί. Εμπεριέχει το ευρύτερο κάδρο που είχαν δει ως τότε οι θεατές, καθώς τρεις μηχανές προβολής «πυροβολούν» ταυτόχρονα την οθόνη δείχνοντας ένα, ας το πούμε, τριπλό strip, που αναπόφευκτα επηρέασε το split screen που γεννήθηκε χρόνια μετά. Μόνο ο Ντίσνεϊ και το Cinerama (στις αρχές του '50) δημιούργησαν ανάλογο -και μεγαλύτερο- εύρος κάδρου, ενιαίου βέβαια. Για την ιστορία της αισθητικής του μέσου, τουλάχιστον, ένας ογκόλιθος - και εύλογη η ευγνωμοσύνη μας στους αποκαταστάτες της.