Οικογενειακή ιστορία: Νέο τρέιλερ για το «Avatar: The Way of Water» μας βυθίζει στον κόσμο του Κάμερον

Με ανέλπιστο (;) παντοκράτορα της σεζόν τον Τομ Κρουζ και το «Maverick», μπαίνουμε σιγά-σιγά στην μόνη ταινία που εξαρχής θα μπορούσε να μετακινήσει την εστίαση για το φετινό Χόλιγουντ. Στις 16 Δεκεμβρίου ο Τζέιμς Κάμερον παρουσιάζει το δεύτερο μέρος του «Avatar» και η αλήθεια είναι πως μαζί του συμπαρασύρεται μια γενικότερη αίσθηση πως εδώ διακυβεύονται πολλά. Για το στουντιακό σινεμά μεγάλων κυβικών, για την προσωπική υπογραφή σήμερα σε σχέδια δισεκατομμυρίων, για την αίθουσα σαν τον μοναδικό χώρο που καθορίζει την διαφορετικότητα του κινηματογραφικού θεάματος.

Όλα αυτά είναι αλήθεια πως δεν απασχολούν τους περισσότερους, η ζωή έχει άλλα αισθητά κρισιμότερα να χάσει τον ύπνο της. Ωστόσο η κίνηση και το αποτύπωμα μιας ταινίας σαν το «Way of Water» θα αποτελέσει μια σημαντική ένδειξη για το τι μέλλει γενέσθαι στον κόσμο του θεάματος. Και αναλόγως του αποτελέσματος θα υπάρξουν, αναπόφευκτα, επιπτώσεις στο τι θα βλέπουμε (και ΠΩΣ θα το βλέπουμε) τα επόμενα χρόνια.

Και ενώ ο καθαρά κριτικός απόηχος της ταινίας δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικός - εκτός αν η ταινία κινείται στα πλαίσια του αριστουργήματος ή του κακουργήματος - αφού μάλιστα πάνω κάτω ξέρει κανείς ότι οι γνώμες θα κινηθούν στην πεπατημένη καθενός περί του δημιουργού Κάμερον, η στάση του κόσμου είναι κρίσιμη. Θα το αγκαλιάσει; Θα μπορέσει ο άνθρωπος με το όνομα σαν σινεμά - Κάμερα/Κάμερον τι άλλο να γίνεις στη ζωή σου (Πρωθυπουργός στο Νησί ίσως, θα πει κάποιος...) - να γίνει ακόμα μια φορά the talk of the town και ο «βασιλιάς του κόσμου»; Ή οι εποχές έχουν τόσο αλλάξει που ακόμα κι αυτός δεν μπορεί να σταθεί στη μνήμη πάνω από λίγες μέρες; Θα αφήσει ένα χνάρι ικανό να στηρίξει τρεις ακόμα ταινίες σε διάστημα σχεδόν 10ετίας ή θα ποδοπατηθεί στην οικιακή ατμόσφαιρα που χτίζεται επιμελώς στο σημερινό θέαμα;

Όπως και να ΄χει, σε κάτι παραπάνω από έναν μήνα το 2ο «Avatar» θα επαναφέρει την αίγλη του «τι μας ετοίμασε το όραμα ενός και η συνεργασία χιλιάδων;», αντί την ανία μιας ακόμα απρόσωπης παραγωγής βγαλμένης από τα λογιστικά κιτάπια υπερηρωικών συνταγογραφήσεων. Και μόνο για τούτο, αξίζει η αναμονή, ό,τι κι αν μας επιφυλάσσεται.