Μια σφαλιάρα, κάτι σαν αφιέρωμα στον 007 και οι λοιπές (μικρο)εκπλήξεις των φετινών Όσκαρ

Ας ξεκινήσουμε από αυτό για το οποίο όλοι κάναμε κλικ. Πιστεύει κανείς ότι θα υπήρχε ποτέ περίπτωση να σηκωθεί ο Ρότζερ Μουρ να δείρει τον Τζόνι Κάρσον γιατί είπε ένα αστείο για την γυναίκα του; Ή ο Τσάρλτον Ίστον να κάνει τον Μπομπ Χόουπ...Αλέκο Τζανετάκο για οποιονδήποτε λόγο. Ή ο Σίντνεϊ Πουατιέ να πει μια κουβέντα συμπαράστασης στον Ντενζέλ Ουάσινγκτον επειδή ο Μπίλι Κρίσταλ...αστειεύτηκε;

Κακά τα ψέματα τα Όσκαρ στέλνουν χρόνια μήνυμα αυλαίας (όχι SOS, αυλαίας). Η εποχή των σταρ τελείωσε, μπορεί και καλώς. Ακόμα χειρότερα διακόπηκε η εποχή του χιούμορ, εισέβαλλε η χοντράδα - και της εκπομπής και της πρόσληψης. Και συν τοις άλλοις, ουδείς ενδιαφέρεται για εκείνο που υποτιθέμενα τα Όσκαρ εορτάζουν, την τέχνη του σινεμά. Της φάπας, ίσως. Μετά το σοκ, και το σοκ της θεαματικότητας των 90 δευτερολέπτων, τα Όσκαρ θα επιστρέψουν για λίγα χρόνια ίσως στην ασημία τους και το μόνο που θα τους μένει θα είναι ο αναπροσδιορισμός τους σαν μιας «γιορτής λέσχης». Ή η αυτοκατάργηση.

Πρόσθετα σε όλο αυτό οι φετινές «εκπλήξεις». Που βασικά δεν παρουσιάστηκαν στην τελετή. Ούτε για την πλάκα, ούτε για το ξάφνιασμα, ούτε βέβαια για την βράβευση του καλύτερου. Αλίμονο, η καλύτερη ταινία ήταν το «CODA», μια συμπαθέστατη ταινία που στην γαλλική του εκδοχή βλέπουμε τα καλοκαίρια στο θερινό, καλύτερη ανδρική ερμηνεία ο Γουίλ Σμιθ, καλύτερη γυναικεία η Τζέσικα Τσαστέιν και ούτω καθ΄εξής, όλοι τους μακριά από την καλύτερη εμφάνισή τους, μακριά και από συνυποψηφίους τους. Ίσως η coda να είναι περισσότερη συμβολική ως λέξη τελικά.

Αν πρέπει να εφεύρει κανείς εκπλήξεις αυτές είναι ότι το αφιέρωμα στον 007 ήταν ανάλογο του θανόντος πράκτορα (χάλια δηλαδή), ότι η «Εξουσία του Σκύλου» τα κατάφερε να πάρει ένα βραβείο από 12 υποψηφιότητες, ότι η Άρι Γουέγκνερ, η μόλις δεύτερη γυναίκα φωτογράφος που προτείνεται για Όσκαρ ΔΕΝ τιμήθηκε τελικά, ότι ο Κένεθ Μπράνα πήρε το Σενάριο στην κρυστάλλινη, πανέμορφων γονιών αυτοβιογραφία του κι ότι ο Ζακ Σνάιντερ έκλεψε το Όσκαρ Κοινού από τον πρόσφατο «Άνθρωπο Αράχνη», πράγμα που λέει τι fanbase έχει ο άνθρωπος. Κι ας μην τον συμπαθεί πια η Warner... Α ναι. Και ο Λιν-Μανουέλ Μιράντα έχασε την ευκαρία να πάει με νίκη στο Τραγούδι, που θα τον έκανε κάτοχο Έμμι, Γκράμι, Όσκαρ και Τόνι, μόλις στα 42 του.   

Αυτά τα ολίγιστα, ούτε και του χρόνου δεν αξίζει να πει κανείς.