«Τα Πάθη του Χριστού» και πάλι στις αίθουσες (των ΗΠΑ)

Ένας από τους κλασικούς σταθμούς της διαίρεσης κοινού και κριτικών για τον 21ο αιώνα, η ταινία του Μελ Γκίμπσον, παραμένει, ακόμα πιο έκδηλα από την μέση ταινία, ένας καθρέπτης του θεατή του. Μπορεί να ιδωθεί σαν ένα πορνό βιαιοπραγιών που περνιέται για κινηματογραφική απόδειξη πίστης, μπορεί να αποτελέσει τεκμήριο στο δικαστήριο των ανθρώπων ότι ο δημιουργός του χάνει την μάχη με τους δαίμονές του, μπορεί να εννοηθεί σαν ποιητικό σινεμά μεγάλης τάξεως, μπορεί ακόμα και να αντέξει χαρακτηρισμό τολμηρού αριστουργήματος.

Όλα αυτά, και ακόμα περισσότερα θέλουν ασφαλώς την τεκμηρίωσή τους. Σχετικά βέβαιο διαφαίνεται και πάλι ότι όταν έχεις να κάνεις με δέσμες εικόνων τόσο επιθετικών, εικόνες βαλμένες στην υπηρεσία ενός τέτοιου θέματος, απαιτείται ίσως ακόμα περισσότερη ψυχραιμία στην ανάγνωση, ακόμα περισσότερη ικανότητα διαλεκτικής διείσδυσης, ικανότητα δηλαδή να ερμηνεύσεις σημεία εξουθενωτικά διττά, αν όχι πλήρως αντιφατικά, στην ερμηνεία τους.

Αποφεύγοντας κάθε άλλη απόπειρα «στα γρήγορα» προσέγγισής της πάμε στην είδηση. Η οποία είναι ότι η Lionsgate και η Fathom Entertainment θα φέρουν στις αίθουσες των Ηνωμένων Πολιτειών, για μία εβδομάδα (10-17 Σεπτεμβρίου) και πάλι την ταινία του Μελ Γκίμπσον. Αυτή τη φορά πλήρως αποκατεστημένη, σε 4Κ και ήχο Dolby Atmos, ούτως ώστε κάθε αισθησιακή λεπτομέρεια να εντυπωθεί ανελέητα στη μνήμη.

Η διανομή αυτή θα είναι μέρος της προπαρασκευής για το (θεάρεστο;) σίκουελ The Resurrection of the Christ, το οποίο η διανομή -και ο Γκίμπσον- έχουν διαιρέσει σε δύο μέρη τα οποία θα βγουν της Αναλήψεως του 2027 και του 2028.

Όπως άοκνα έχουμε γράψει και τις προηγούμενες φορές που παρακολουθούμε τα γυρίσματα του σχεδίου από τις σελίδες μας, η σύλληψη είναι ο ορισμός του «ασύλληπτη», η φιλοδοξία του σχεδίου, καλλιτεχνικά και υπαρξιακά, το ίδιο, οπότε και η (αυστηρώς προσωπική) θέση του υπογράφοντος είναι ατόφιος συναρπασμός, πέρα από καθαρή περιέργεια για την πνευματική κατάσταση του Γκίμπσον. Τέτοιες, πάντως, είναι οι θηριώδεις φιλοδοξίες που μπορεί να οραματιστεί ο καλλιτεχνικός νους, τέτοια τα όνειρα υλοποίησης της αμετροέπειας. Απ' όπου και να το πιάσω, ο Μελ Γκίμπσον έχει αποτολμήσει κάτι που γενικά θα πρέπει να θεωρούμε προαπαιτούμενο από τους ποιητές μας, αλλά συμβαίνει πια (στο σινεμά) εξαιρετικά σποραδικά. Μαζί του, κι ας αποτύχει παταγωδώς κι ας εκτεθεί οριστικά.