Δείτε ολόκληρο το (ενός λεπτού) διαφημιστικό του πολύπειρου Μάρτυ που υπενθυμίζει, για όσους μπορεί να το είχαν ξεχάσει, ποιος ξέρει τον αφηγηματικό ρυθμό όσο κανείς.
Και όχι μόνο τον αφηγηματικό ρυθμό, αλλά ακόμα περισσότερο το πώς μπορεί να προκύψει νόημα και ύφος (και λόγω Σαλαμέ, attitude), σε 60 δευτερόλεπτα βροχής τεχνικών, φακών, φορμά, χρώματος/ασπρόμαυρου. Μετά την σποραδικότητα και το είδος των τελευταίων του ταινιών, αυτή ήταν μια πιστοποίηση ότι το παιδί εντός δεν γέρασε ούτε μέρα.
Στο 1 206ο των «Δολοφόνων του Ανθισμένου Φεγγαριού» λοιπόν ο Σκορσέζε αφήνει κατά μέρους την βλοσυρότητα του μηνύματος και φτιάχνει κλιπ προώθησης προϊόντος. Θυμίζει λίγο και «Βασιλιά της Κωμωδίας» (η κατάρα του να είσαι εμβληματικός: βάζεις έναν άνθρωπο να μιλά σε talk show και όλοι θυμούνται την ταινία σου), φέρνει λίγο και σε ένα άλλο διαφημιστικό, ξανά για τον Οίκο, πίσω στο 2010 με τον τόσο πρόωρα αδικοχαμένο Γκασπάρ Ουλιέλ. Θυμάμαι τι διαφημίζει; Όχι απαραίτητα. Αλλά ότι θέλω να την ξαναδώ έτσι για το σκηνοθετικό groove του Σκορσέζε, μισό λεπτό να τελειώσω το κείμενο.









