Ταραντινικά νεότερα από το λογοτεχνικό «Κάποτε στο... Χόλιγουντ»: «Μια αναθεώρηση της ιστορίας της ταινίας»

Πληθαίνουν τα μέτρα...δημοσιότητας γύρω από το βιβλίο του Κουέντιν Ταραντίνο που βγαίνει στις 29 Ιουνίου. Κι όσο περισσότερα ακούγονται, τόσο απομακρύνεται η αίσθηση της αρπαχτής που ίσως κάποιοι σκέφτηκαν αρχικά. Ο Ταραντίνο έχει ρίξει πολλή δουλειά, πολλών χρόνων, στο στήσιμο αυτού του δικού του (και) σινεφιλικού σύμπαντος, με μόνο ένα μέρος της να βρήκε διέξοδο στην ταινία που είδαμε πρόπερσι. Κι απ' ότι φαίνεται η λογοτεχνική στροφή θα είναι η μεθοδική του προσπάθεια να αποτυπώσει χρόνια εμβάθυνσης σε έναν ολόκληρο κόσμο που φαντάστηκε. Έναν κόσμο που ξεκίνησε από την, οδυνηρή ίσως, αίσθηση ότι εκείνη τη νύχτα του 1969 στο σπίτι των Πολάνσκι/Τέιτ χάθηκε κάτι ακόμα εκτός από τις ζωές ανθρώπων.

«Δεν πήρα απλώς το σενάριο και το έκανα μυθιστόρημα. Ξαναείπα την ιστορία σε άλλο μέσο. Δεν είναι ότι πρόσθεσα τις σκηνές που είχαν μείνει έξω και μαζί μερικές καινούργιες. Είναι μια πλήρης αναθεώρηση της ιστορίας, βασισμένη σε πάρα πολύ έρευνα. Έγραφα πέντε χρόνια κι έτσι υπήρχαν πολλά που εμβάθυναν στους χαρακτήρες, πολλά που μάθαινα γι' αυτούς».

Ο χαρακτήρας του Κλιφ φαίνεται να έχει την τιμητική του και θα παρουσιαστεί εκτενέστερα στο βιβλίο. Όπως λέει ο Κουέντιν «στην ταινία ο τύπος είναι ένα αίνιγμα. Εδώ θα υπάρχουν κεφάλαια αφιερωμένα σ' αυτόν, στο παρελθόν του. Και καθένα από αυτά είναι μια μικρή, αλλόκοτη pulp νουβέλα με ήρωα τον ίδιο».

Όσο περνά ο καιρός τόσο ο Ταραντίνο κερδίζει το στοίχημα. Κατά τα φαινόμενα, και πέρα από μια φιλμογραφία που με τον τρόπο της το κάνει ήδη, έχει φτιάξει μια ιστορία/κόσμο, που τον χτίζει επιμελώς, τον εξελίσσει πατρικά σε Σύμπαν και το τοποθετεί δίπλα, απαστράπτον, στην συστοιχία κόσμων του σύγχρονου σινεμά με μια διπλή διαφορά: Κανένα τους δεν είναι επαρκώς πρωτότυπο και κανένα τους δεν είναι «ούτε απ' έξω» τόσο κινηματογραφοφιλικό όσο το δικό του.