Βαθιά νερά: Η Μπίλι Άιλις λογαριάζει κινηματογραφικό ντεμπούτο με τον «Γυάλινο Κώδωνα» της Σίλβια Πλαθ

Οπωσδήποτε θαρραλέο βήμα, ίσως και βήμα που προδίδει άγνοια κινδύνου, η ανάληψη τέτοιας ευθύνης. Είναι όμως εύκολο να προβλέψει κανείς την αποτυχία, ας μείνουμε στο πόσο σημαντικό είναι ως συμβολική κίνηση εκ μέρους μιας μεγάλης σύγχρονης σταρ, η οποία στα εξόχως βιαστικά '20ς είναι φτασμένη στον χώρο της, να στρέφει το βλέμμα - και μαζί το κοινωνικό βλέμμα - σε ένα σπουδαίο ανάγνωσμα και μια ακόμα πιο σημαντική μορφή των Γραμμάτων του περασμένου αιώνα. 

Κινούμενη προς το «The Bell Jar» της Πλαθ, η Άιλις μιλά για περισσότερα και δυσκολότερα πράγματα από όσα η ποπ κάψουλα επιτρέπει, κι αυτό δεν μπορεί να υπονομευθεί στο όνομα μιας υποτιθέμενης υπερφιλοδοξίας. Άλλες θα έκαναν «Dune» και MCU, αυτή λογαριάζει μια ταινία ελάχιστου κοινού της οποίας το 90% των όσων την δουν θα είναι εξαιτίας της. Έξω εκείνοι που την έχουν δει θεματοφύλακες και θα σηκώσουν και το φρύδι. Εύγε Μπίλι λοιπόν. Τώρα μένει να το κάνεις καλά.

Θα την βοηθήσει η Σάρα Πόλεϊ - που είχε κάνει εκείνο το απολαυστικά πληκτικό «Women Talking», που πήρε και σεναριακό Όσκαρ στα πέτρινα χρόνια του θεσμού (αυτά της πανδημίας) - θα την στηρίξει και γράφοντας το σενάριο.

«Ο Γυάλινος Κώδων» είναι το μοναδικό πεζό που εκδόθηκε όσο ζούσε η Πλαθ, η οποία έναν μήνα μετά την έκδοσή του αυτοκτόνησε. Στο βιβλίο υπάρχει, μεταξύ άλλων, ένα συναρπαστικό, δύσβατο και εξαιρετικά ευανάγνωστο χρονικό ψυχικής νόσου, ένας καθρέφτης γυναικείας συλλογικής ψυχής (όχι μόνο εποχής), μια όψη αμερικάνικη χρόνων ευφορίας που προϋπολόγιζαν εποχές ερέβους που έρχονταν. Η Πλαθ υπέγραψε με ψευδώνυμο το βιβλίο.

Στην παραγωγή υπάρχει Plan B (Μπραντ Πιτ) και StudioCanal.