«Αννίβας»: Το biopic του Αντουάν Φούκουα με τον Ντένζελ Ουάσινγκτον (επιτέλους) παίρνει μπροστά

Αντιδημοφιλής γνώμη, ανάμεσα σε κριτικούς ίσως, είναι ότι ο Φούκουα έχει βγάλει τον καλύτερο εαυτό του Ντένζελ Ουάσινγκτον τα τελευταία 25 χρόνια. Να προλάβω: Είναι ωραιότατος ο Ντένζελ σε έργα όπως τα «Out of Time», «Manchurian Candidate» (ίσως η καλύτερη ερμηνεία της ζωής του), έχει το γούστο του στις κάμποσες ταινίες που έκανε με τον Τόνι Σκοτ, είναι καλός «Μακμπέθ» φυσικά, κάνει τα ωραία του και στο «Flight» του Ζεμέκις,  θήτευσε κοντά στον Ρίντλεϊ, αυτοσκηνοθετήθηκε και εντυπωσιακά στο «Fences», ναι, γενικά δεν ξεμένεις από παρουσίες Ντένζελ. Αλλά με τον Φούκουα πήρε το Όσκαρ του στο «Training Day», εφηύρε action περσόνα στα απολαυστικά «Equalizer» (ιδίως το τεράστιο 3ο) και ήταν καλός στο ριμέικ των «Magnificent Seven». Αισθάνεται άνετα με τον Φούκουα και δεν κάνει τα δικά του, τα βαριόχερα, τα «ξέρω εγώ», τα ασκηνοθέτητα. Είναι δημιουργός που ξέρει να ισορροπεί το χάρισμά του με την υπηρεσία στο έργο.

Έχοντας πει αυτά, ο «Αννίβας» (που βέβαια ποτέ δεν υπήρξε μαύρος) έχει φόντα να είναι μεγάλη στιγμή, έχει και νάρκες να είναι μεγάλη αποτυχία. Και πολλά, ίσως, θα εξαρτηθούν από την αυτοπεποίθηση του Φούκουα μετά την έξοδο του «Michael» σε λίγο καιρό.

Στα φόντα της ότι φωτογραφίζεται από τον τεράστιο Ρόμπερτ Ρίτσαρντσον (3η τους συνεργασία μετά τα «Emancipation» και «Equalizer 3») και συγγράφεται από τον Τζον Λόγκαν του «Gladiator», του «Aviator», του «Skyfall» και του...«Michael». Και φυσικά ότι παίζει ο Ουάσινγκτον, με ένα gravitas που ελάχιστοι έχουν πια.

Αναμένουμε, αν όντως ξεκινήσει τον Ιούνιο, ο Καρχηδόνιος στρατηγός δύσκολα να είναι κοντά μας πριν την ερχόμενη άνοιξη. Με το καλό.