Νόλαν vs Netflix; Ο πρόεδρος των Σκηνοθετών παραμένει σκεπτικός για τις διαβεβαιώσεις Σαράντος

Και λέγοντας «κινηματογραφική αισθητική» δεν είναι «μαζευτήκαμε εμείς εδώ οι εστέτ και κουβεντιάζουμε μη μας χαλάσουν τα γούστα», είναι το α λα αμερικέν διαβοήτο «way of life», άρα τρόπος σκέψης, οπότε αναπότρεπτα και ποια η ιδιοσυγκρασία μας, ποια η στάση μας, οι επιλογές μας, το μέλλον μας. Αν, ας πούμε, το συνδυάσουμε με την πρόσφατη έρευνα (και το κοινό μυστικό τελικά) περί εύρους προσοχής, ίσως μια μεγαλύτερη εικόνα σχηματιζεται. Μπορεί κανείς με το χέρι στην καρδιά να απορρίψει ένα σκεπτικό που λέει ότι μέρος των παγκόσμιων δημοκρατικών μας εκλογικών επιλογών σε κυβερνήτες είναι άσχετο με τη νοοτροπία, το ενδιαφέρον μας για τα κοινά και τον άλλον, την ανθρωπιά μας; Άλλη κουβέντα (;)

Ο Κρίστοφερ Νόλαν, που τόση οργή έχει εγείρει με μια δημιουργική/καλλιτεχνική επιλογή του στην «Οδύσσεια» (πόσο μα πόσο συνδέεται με τα παραπάνω), παραμένει εξίσου σκεπτικιστής με τον Τεντ Σαράντος και την πιθανή διαχείριση της Warner εάν το πλάνο του και η συμφωνία επικυρωθούν. Και πώς να μην είναι για έναν τύπο που έχει πει κατά καιρούς μεγάλα αίσχη (για έναν σινεφίλ, για έναν εραστή της αίθουσας και αυτού του τρόπου ζωής) και ο οποίος σε κάθε περίπτωση έως σήμερα έχει δείξει ότι η αίθουσα είναι πάρεργο των περιεχομένων του. Να τον πιστέψεις ότι εγγυάται 45 ημέρες αιθουσιακό παράθυρο; Ακόμα πιο σκληροπυρηνικά, είναι επαρκές το παράθυρο αυτό; Μήπως θα πρέπει να επανεξετάσουμε από τη ρίζα το θέμα και να αναθεωρήσουμε, ίσως εκκινώντας και «πόλεμο αισθητικής», ακόμα και το κατά πόσον θα έπρεπε να επιστρέψουμε στην εποχή που οι ταινίες έκαναν πολλούς μήνες να είναι διαθέσιμες προς οικιακή χρήση;  Είναι άραγε συντηρητισμός ή πρόοδος αυτή η επιστροφή;

Ο Νόλαν από θέσεως υπαρξιακής για την βιομηχανία αναφέρει: «Έχουμε πολύ-πολύ σημαντικές ανησυχίες για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, είναι μια γενικά ανησυχητική περίοδος για την βιομηχανία. Η απώλεια ενός μεγάλου στούντιο είναι τεράστιο χτύπημα. Χρειαζόμαστε να ακούσουμε περισσότερα για την μέθοδο και την διαδικασία της διαχείρισης. Υπάρχουν ενθαρρυντικοί θόρυβοι, αλλά αυτοί δεν είναι διαβεβαιώσεις. Το αιθουσιακό παράθυρο έχει μετατραπεί σε ένα εύκολο σύμβολο του αν η Warner θα διοικηθεί σαν κινηματογραφική εταιρεία ή πλατφόρμα.»

Ο Νόλαν, κι έχει δίκιο, δεν θέλει να ανοίξει εχθροπραξίες, μιλά διπλωματικά και εγγλέζικα ήρεμα. Εμείς που μας παίρνει να λέμε και μια κουβέντα παραπάνω διατυπώνουμε ξανά και ξανά ότι η περίοδος της προεδρίας του είναι ένα βήμα προς μια λαμπρή ευκαιρία για την μεγάλη απόφαση ενθάρρυνσης και δημιουργίας μιας μεγάλης συμφωνίας καλλιτεχνών, ενός νέου στούντιο, το οποίο μαζί με την δημιουργία (ή εξαγορά) μιας μεγάλης/παγκόσμιας αλυσίδας αιθουσών θα ορίσει νέους κανόνες για τα προϊόντα του. Οι ταινίες πρέπει επί μακρόν να μην είναι προσβάσιμες οικιακά. Θα χάσεις (ίσως) τους ευκαιριακούς, θα ορίσεις και στεριώσεις (και πολλαπλασιάσεις στο μέλλον) το πραγματικά δικό σου κοινό.