Το ανέλπιστο ριμέικ: Ο Αργεντίνος Λισάντρο Αλόνσο ξαναφτιάχνει την «Γεύση του Κερασιού»

Πίσω στο 1997, μπροστά στα μάτια μιας επιτροπής που προέδρευε η Ιζαμπέλ Ατζανί και είχε μέλη της κάτι Πολ Όστερ, κάτι Μάικ Λι, κάτι Νάνι Μορέτι, κάτι Τιμ Μπέρτον, ξετυλίχθηκε ένα Πρόγραμμα που περιείχε μερικούς τίτλους μετέπειτα ιστορικούς. Ήταν τόσο καλό που ο Χρυσός Φοίνικας μοιράστηκε (η ταινία του Κιαροστάμι και το Eel του Ιμαμούρα). Μπροστά στο να το έπαιρνε ο Μίκαελ Χάνεκε του Funny Games καλό θα πει κάποιος, αν και όσοι θα πηγαίναμε σε αγγλόφωνο να θυμίσουμε ότι υπήρχε και μια Παγοθυέλλα (Ανγκ Λι) και ένα εξαίσιο Γλυκό Πεπρωμένο (Ατόμ Εγκογιάν).

Όπως και να 'χει ο μισός Φοίνικας πήγε στην ταινία του Κιαροστάμι, μια ταινία που απέκτησε με τα χρόνια περίπου συμβολική φήμη, κατέκτησε θέσεις σε λίστες όλων των εποχών, μεγάλωσε με άλλα λόγια πολύ. Αγαπήθηκε και στον καιρό της, πάντα από το κοινό αυτού του σινεμά, είχε και έναν περίφημο πολέμιο στο πρόσωπο του Ρότζερ Ίμπερτ, ο οποίος σύντομα την τοποθέτησε στις πιο αντιπαθείς ταινίες του καταλόγου του.

Πρόκειται για αποθέωση, ακραία κατά δύναμη, της λογικής Κιαροστάμι, ένα μινιμαλιστικό έπος πάνω στο νόημα της ζωής (αν είναι να στοχεύσεις ψηλά, κάντο), που παρακολουθεί σε γκρο πλαν έναν άνθρωπο στην άκρη του σχοινιού του που αναζητά κάποιον να τον θάψει όταν αυτοκτονήσει, και στο ενδιάμεσο στοχάζεται πάνω στα ανθρώπινα και τα υπερανθρωπινα, τα φυσικά και τα μεταφυσικά. Αυτονόητα επίκτητο γούστο, ιδίως για το μέσο δυτικό κεφάλι, απαραίτητο σινεμά υπό οποιαδήποτε φιλότεχνη θεώρηση.

Και, μεταξύ άλλων, όχι ακριβώς το έργο που σκέφτεσαι να...ξαναφτιάξεις. Εκτός και αν λέγεσαι Λισάντρο Αλόνσο, ένας μακράν ιδιόμορφος δημιουργός που αυτομάτως ανοίγει μια πόρτα σε έναν σινε-κόσμο στον οποίον ξαναφτιάχνονται ανάλογα έργα από ανάλογους δημιουργούς. Μια γνώμη θα έλεγε ότι το όλον είναι μια ανοησία - με την έννοια της απουσίας νοήματος να επαναλάβεις/ξαναδιατυπώσεις κάτι που δεν χρειάζεται και αποζητά κάτι τέτοιο - μια άλλη θα έλεγε ότι η νόσος του ριμέικ είναι βιομηχανική ασθένεια και δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστο το art-house και μια τρίτη ότι το πράγμα ακούγεται δευτερεύον αλλά ενδιαφέρον. Ίσως και γιατί ο Βάγκνερ Μόουρα θα επιχειρήσει να φορέσει παπούτσια μεγάλου μεγέθους, αφού η ερμηνεία του Χομαγιούν Ερσαντί (που έφυγε και αυτός πέρυσι από κοντά μας) είναι ιστορική με τον τρόπο της.

Ωστόσο η απορία επιμένει. Μια ταινία τόσο μίνιμαλ, τόσο αφηρημένη, τόσο μοναδική στο στυλ της, τόσο φορμαλιστική, πώς...ξαναγίνεται. Θα επαναλάβεις την φόρμα της; Ποιος ο λόγος; Μήπως το κάνεις καλύτερα; Ή θα εγκαταλείψεις την φόρμα, στρέφοντας τότε την προσοχή σε μια ιδεογραφία που δεν θα την έλεγες πρωτότυπη στην Τέχνη. Ο Λισάντρο Αλόνσο ίσως αποδειχθεί ότι ξέρει καλύτερα.

Τα γυρίσματα ίσως εκκινήσουν μέσα στο έτος, ως τότε η επόμενη ταινία του Αργεντίνου είναι το La Libertad Doble κι ενδέχεται να βρεθεί στις Κάννες που έρχονται.