Στον Κόσμο των Ζώων (με υπότιτλους)

«Τι θα γινόταν αν μπορούσαμε να μιλήσουμε με τα ζώα και να καταλαβαίνουμε τι λένε;» αναρωτιέται το tagline της ταινίας. Για μια εταιρεία όπως η Ντίσνεϊ, που έχει χτίσει μια ολόκληρη αυτοκρατορία δίνοντας «φωνή» σχεδόν σε κάθε τετράποδο πλάσμα της φύσης - ας θυμηθούμε και τον φιλόδοξο «Δεινόσαυρο» του 2000 - το ερώτημα αποκτά μια ενδιαφέρουσα, ενδοσκοπική και σινεφιλικά αυτοαναφορική διάσταση. Η απάντηση που δίνει η ταινία χαρίζει μία από τις πιο ζωντανές, περιπετειώδεις και πραγματικά αστείες στιγμές της σύμπραξης Ντίσνεϊ - Pixar.

Η ιδέα είναι ήδη από τη σύλληψή της απολαυστικά Pixar-ική: μια φιλόζωη έφηβη με έντονο ταμπεραμέντο δοκιμάζει μια τεχνολογία μεταφοράς συνείδησης και - κάπως έτσι - καταλήγει να «βλέπει» τον κόσμο μέσα από τα μάτια (τα δόντια και την ουρά) ενός κάστορα με αποστολή να σώσει έναν υγροβιότοπο από την ανθρώπινη μπουλντόζα. Ναι, ακούγεται σαν high concept οικολογικό παραμύθι, αλλά ταυτόχρονα είναι κι ένα πανέξυπνο παιχνίδι ταυτότητας που δεν ξεχνά να παίρνει τον «εαυτό του» (αλλά και το κοινό του) στα σοβαρά. Γι’ αυτό και είναι τόσο διασκεδαστικά κωμικό και αναγκαία επίκαιρο.

Η ταινία στην επιφάνειά της συστήνεται ως οικογενειακή περιπέτεια, στο βάθος όμως κρύβει μια υπαρξιακή αλληγορία για την ταυτότητα μαζί με ένα σημαντικό οικολογικό μήνυμα. Ο σκηνοθέτης, Ντάνιελ Τσονγκ, έχει άλλωστε animated προϊστορία στην οικολογική επαγρύπνηση με την τηλεοπτική σειρά «We Bare Bears» και την ομώνυμη ταινία του 2020. Εδώ, ξεφαντώνοντας δημιουργικά με τις παροχές Ντίσνεϊ, τονίζει την επιτακτική ανάγκη να συνυπάρξουμε ως επιμέρους δομές ενός οικοσυστήματος και προτείνει ένα «άλμα» («Hoppers» ο αυθεντικός τίτλος της ταινίας) από τον αλαζονικό, καιροσκοπικό κόσμο των ανθρώπων, στον νομοτελειακό (και τέλειο) κόσμο των Ζώων.

Το σενάριο, ωστόσο, δεν περιορίζεται μόνο στο περιβαλλοντικό μήνυμα. Παρακολουθώντας την ταινία, διακρίνει κανείς μια διαρκή διάθεση αυτοσαρκασμού και παιχνιδιάρικης ειρωνείας. Αν η βασική ιδέα σας θυμίζει το «Avatar», η ίδια η ταινία το σχολιάζει. Κι αν περιμένετε ότι τα ζώα θα είναι απλώς χαριτωμένα λούτρινα πλάσματα, μάλλον θα εκπλαγείτε. Το «Hoppers» δεν ανακυκλώνει τα γνωστά κλισέ της Pixar, τα μετατοπίζει δημιουργικά. Συγκινεί χωρίς να καταφεύγει στην κλασική «δακρύβρεχτη» εισαγωγή, λειτουργεί εκπαιδευτικά χωρίς να γίνεται διδακτικό, δημιουργεί αγωνία χωρίς να αποφεύγει την ένταση και, ταυτόχρονα, προσφέρει άφθονο χιούμορ που προκαλεί γέλιο μέχρι δακρύων. Το Συμβούλιο των Ζώων και η… ανακάλυψη των emojis από τα τετράποδα συγκαταλέγονται στις πιο απολαυστικές κωμικές στιγμές της φιλμογραφίας του στούντιο.

Φυσικά (pun intended!) και η ταινία οπτικά είναι ένα μικρό θαύμα. Το νερό, το δάσος, η υφή της γούνας, όλα κινούνται με μια ρευστότητα που αγγίζει το φωτορεαλιστικό. Υπάρχει μια σκηνή σιωπηλής παρατήρησης στο φράγμα που θα μπορούσε να σταθεί δίπλα στις πιο ώριμες στιγμές του στούντιο.

Το «Hoppers» είναι από εκείνες τις ταινίες που θα ευχαριστηθούν εξίσου παιδιά και ενήλικες στην αίθουσα. Μια ιστορία για την ενσυναίσθηση ως πράξη αντίστασης και μια υπενθύμιση ότι το να πλησιάσουμε ξανά τη φύση αποτελεί ένα απαραίτητο «άλμα». Εδώ η ώθηση είναι η κωμωδία και μάλιστα με έντονο συναισθηματικό αποτύπωμα. 

«…και έτσι είμαστε όλοι ενωμένοι στον Κύκλο της Ζωής». Τα έχει πει και ο Μουφάσα!