Η Εσχάτη των Ποινών

Στο εγγύς μέλλον, η Αμερική έχει βρει, με τη βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης, έναν τρόπο να επιταχύνει τη διαδικασία απονομής δικαιοσύνης, μέσω ενός συστήματος που εξετάζει τα στοιχεία μέσα σε 90 λεπτά και βγάζει απόφαση. Ένας ντετέκτιβ (Κρις Πρατ) του τμήματος ανθρωποκτονιών του Λος Άντζελες, ο οποίος είχε υπάρξει φανατικός υπέρμαχος του συστήματος αυτού, βρίσκεται τώρα κατηγορούμενος για το φόνο της γυναίκας του (Άναμπελ Γουόλις). Προσπαθώντας, στον περιορισμένο χρόνο που διαθέτει, να αποδείξει στην εικονική Πρόεδρο (Ρεμπέκα Φέργκιουσον) του τεχνητού δικαστηρίου την αθωότητά του και παράλληλα να ανακαλύψει τον πραγματικό ένοχο, ο ντετέκτιβ θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει τους δαίμονές του.

Ο Τίμουρ Μπεκμαμπέτοφ κάποτε μας απασχόλησε με το «Night Watch» (2004), μια από τις πιο ενδιαφέρουσες προσθήκες στη μυθολογία των βρικολάκων για τον 21^ο αιώνα. Ήδη από το σίκουελ εκείνης της ταινίας, όμως, το «Day Watch» (2005), φάνηκε ότι δεν είχε πολλά ακόμη να προσφέρει. Έκτοτε, η καριέρα του μοιράζεται ανάμεσα σε αμφιβόλου γούστου περιπέτειες στο Χόλιγουντ («Wanted» με την Αντζελίνα Τζολί το 2008, «Ben Hur» με τον Τζέραρντ Μπάτλερ το 2016) και υπερπαραγωγές γυρισμένες στην πατρίδα του, τη Ρωσία. Φέτος, ο σκηνοθέτης επιστρέφει στο Χόλιγουντ με το «Mercy», ένα b-movie υβρίδιο επιστημονικής φαντασίας, δικαστικού δράματος και whodunit, που αποτελεί την πιο φιλόδοξη δουλειά του των τελευταίων δέκα ετών, τουλάχιστον.

Το «Mercy» είναι το είδος ταινίας που βλέπεις ευχάριστα αν δεν την πάρεις στα σοβαρά, την ξεχνάς εύκολα, και την ξαναθυμάσαι σε σινεφιλικές συζητήσεις ως «εκείνο το εργάκι με τον τάδε ή τη δείνα». Εν προκειμένω, το πιθανότερο είναι πως το φιλμ θα μνημονεύεται ως το έργο όπου η Ρεμπέκα Φέργκιουσον υποδύεται μια εικονική δικαστή. Η εξαιρετική, αλλά κάπως υποτιμημένη, ηθοποιός αποτελεί το μεγαλύτερο προτέρημα της ταινίας, αφού μοιάζει γεννημένη για να υπηρετήσει αυτόν το ρόλο, στον οποίο προσδίδει περισσότερες διαστάσεις από όσες του προσφέρει το σενάριο. Η διάθεση του σκηνοθέτη να πειραματιστεί με κάθε είδους εικόνας, από «κανονικά» σκηνοθετημένα πλάνα μέχρι βίντεο από κινητά και εικόνες τεχνητής νοημοσύνης, επίσης εκτιμάται ως μια αισθητική πρόκληση.

Από εκεί και πέρα, δεν υπάρχουν πολλοί λόγοι να θυμάσαι το «Mercy» για περισσότερο από μισή ώρα μετά το πέρας της προβολής. Ο Κρις Πρατ δεν καταφέρνει να σταθεί ικανοποιητικός ούτε σε αυτήν την ταινία, αποδεικνύοντας ότι είναι σταρ μάλλον επειδή υποδύθηκε έναν λαοφιλή χαρακτήρα κόμικ στην κινηματογραφική μεταφορά του («Guardians of the Galaxy»), παρά εξαιτίας των υποκριτικών ικανοτήτων ή του star quality του. Το σενάριο είναι κάπως προχειρογραμμένο, με αρκετές σεναριακές ευκολίες, προβλέψιμες λύσεις και ανατροπές, περιστασιακά άθλιους διαλόγους και εύπεπτα, στομφώδη μηνύματα περί τεχνητής νοημοσύνης, τεχνολογικής προόδου και ανθρώπινης ευθύνης. Στο φλέγον ζήτημα της ορθής χρήσης της τεχνητής νοημοσύνης, η ταινία παίρνει μια απλοϊκή και στρογγυλοποιημένη θέση, δεν υπάρχει λόγος όμως να προσδοκούμε κάτι παραπάνω από το συγκεκριμένο φιλμ.

Συνολικά, το «Mercy» είναι ένα χαβαλεδιάρικο, ανεγκέφαλα διασκεδαστικό b-movie που επιχειρεί μια ενδιαφέρουσα μίξη κινηματογραφικών ειδών το «πάντρεμα» των οποίων παραδόξως λειτουργεί. Σε επίπεδο περιεχομένου το φιλμ κολυμπά σε πολύ ρηχά νερά, κατασκευαστικά δε διαθέτει κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ενώ μονάχα η παρουσία της Ρεμπέκα Φέργκιουσον το ανεβάζει στα μάτια μας. Σε άλλες εποχές θα ποντάραμε ότι η ταινία του Τίμουρ Μπεκμαμπέτοφ θα γινόταν ανάρπαστη κατά την προβολή της στην τηλεόραση, τώρα όμως δεν αποκλείουμε να βρει μεγαλύτερο κοινό σε κάποια streaming πλατφόρμα, παρά κατά τη διανομή της στις κινηματογραφικές αίθουσες.