Οι Φύλακες του Χιονιού

Οι «Φύλακες του Χιονιού« έχουν ως πρώτη ύλη ένα από τα πιο δημοφιλή (κι αγαπημένα) παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, η ταινία όμως κινείται με υπερβολική προσοχή στην «ανάγνωση», σχεδόν φοβικά. Το κινηματογραφικό ταξίδι της μικρής Γκέρντα που προσπαθεί να βρει τον φίλο της Κάι και να τον γλυτώσει από την αιχμαλωσία της «Βασίλισσας» εκτυλίσσεται γραμμικά χωρίς ουσιαστικές εκπλήξεις ή δραματικές κορυφώσεις. Το σενάριο μοιάζει εγκλωβισμένο ανάμεσα στην ανάγκη να παραμείνει πιστό στο πρωτότυπο και στο φόβο να το ανανεώσει ουσιαστικά. Η σύγκριση με το «Frozen» - που ξεκίνησε από την ίδια παραμυθένια αφετηρία - έρχεται στο νου αυτόματα και ισοπεδώνει σαν χιονοστιβάδα το «North».

Το animation, αν και τεχνικά επαρκές, δεν αποκτά ιδιαίτερη οπτική ταυτότητα. Μπορεί να είναι καλαίσθητο, «αντιγράφει» όμως προβλέψιμα την τυπική «στρογγυλάδα» που έχουν οι ταινίες κινουμένων σχεδίων στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Αναλογιστείτε, μόνο, το εικαστικό ενδιαφέρον που θα είχε η αποτύπωση της συγκεκριμένης ιστορίας με σχεδια που θα εμπνέονταν από τη νορβηγική, λαογραφική παράδοση...

Ασφαλώς και το μήνυμα της ταινίας, το επικό ταξίδι που τροφοδοτείται από μία δυνατή φιλία, είναι σημαντικό, σεβαστό και άμεσα συγκινητικό. Εκεί κρύβεται και η δύναμη του «North», στην ανιδιοτελή αγάπη χωρίς ειρωνεία ή μεταμοντέρνες αποστάσεις. Αυτό προσδίδει στην ταινία μια ειλικρίνεια που σπανίζει.

Δεν είναι, όμως, αρκετό γιατί οι «Φύλακες» απευθύνονται αποκλειστικά σε παιδιά που αναζητούν μια ήρεμη, καθαρή αφήγηση. Για όσους όμως περιμένουν από το σύγχρονο animation να συνομιλεί ουσιαστικά με τον κινηματογράφο και όχι απλώς με το παραμύθι, η ταινία αφήνει την αίσθηση μιας χαμένης ευκαιρίας - ενός ταξιδιού προς τον Βορρά που σταματά απότομα πριν το τοπίο γίνει πραγματικά ενδιαφέρον.