Κομμένη Κλωστή

Βασισμένη στην ομότιτλη μικρού μήκους ταινία του, η «Κομμένη Κλωστή» του Αμερικανό- Ελβετού Φρέντυ ΜακΝτόναλντ είναι ένα αβανταδόρικο «what if» που όμως κάπου εξαντλεί την εφευρετικότητά του μέσα στην επανάληψη της πρωτότυπης συνθήκης, αφήνοντας μια αίσθηση διακριτικής κόπωσης παρά τη μικρή του διάρκεια.

Η Μπάρμπαρα (Κόνολι) εργάζεται ως μοδίστρα σε μια μικρή πόλη των Ελβετικών Άλπεων. Μετά τον θάνατο της μητέρας της παλεύει να συμβιβαστεί με την απουσία της, πασχίζοντας ταυτόχρονα να τα φέρει κάπως βόλτα και να κρατήσει το ραφτάδικο, όμως τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα για εκείνη. Μια μέρα η επίσκεψή της σε μια πελάτισσα θα πυροδοτήσει μια σειρά από απρόσμενα γεγονότα, όταν βρεθεί μπροστά σε ένα αλισβερίσι ναρκωτικών που θα πάει εντελώς λάθος. Η αντίδρασή της στο συμβάν θα καθορίσει τα πάντα.

Όλη η ταινία στήνεται γύρω από το ιδιαίτερο εύρημα των κλωστών που δεν προσδιορίζουν μονάχα τη δουλειά της Μπάρμπαρα αλλά και ολόκληρη την κοσμοθεωρία της. Από αυτό ακριβώς το στοιχείο προκύπτουν και όλα τα πιθανά σενάρια για το πως θα μπορούσε να είχε αντιδράσει μπροστά στο γεγονός που έμελλε, τελικά, να της αλλάξει τη ζωή και η αλήθεια είναι πως ο ΜακΝτόναλντ δημιουργεί ένα ενδιαφέρον μοτίβο σύνδεσης της κλωστής με τη μοίρα της ηρωίδας, σαν να πρόκειται για μια κυριολεκτική απεικόνιση των τριών Μοιρών και του Νήματος της Ζωής και της λαϊκής ρήσης «η ζωή (της) κρέμεται από μια κλωστή».

Ως προς αυτό ο Μακντόναλντ κάνει πολύ καλή δουλειά στο να ενσωματώσει μια παραδοξότητα εντός της πεπατημένης crime πλοκής, βάζοντας τη Μπάρμπαρα να εκτελέσει χρέη…mastermind στον σχεδιασμό και τη υλοποίηση σχεδίων που θα την βγάλουν από τη δύσκολη θέση, χρησιμοποιώντας τις πολύτιμες κλωστές της προκειμένου να γλυτώσει.

Άπαξ και αποφασίσεις ότι θα ακολουθήσεις τη λογική της ταινίας και θα αποδεχτείς σαν κοινή πραγματικότητα το παράλογο της πλοκής, τότε η «Κομμένη Κλωστή» μπορεί να λειτουργήσει σαν ένα ιδιότροπο φιλμ που παραπέμπει και αισθητικά στο ανεξάρτητο σινεμά των αρχών της δεκαετίας του 2000 – μιουταρισμένα χρώματα, παλαιομοδίτικο στυλ και ατμόσφαιρα, quirky πρωταγωνίστρια που προσπαθεί να συμβιβαστεί με τον κόσμο μέσα στον οποίο ζει και ο οποίος δεν την εκφράζει.

Ο Μακντόναλντ έχει μια φαρέτρα ευφάνταστων ιδεών ως προς τη σύλληψη της υπόθεσης και την εκτέλεσή της, υπάρχει όμως ένα πρόβλημα ως προς τον τρόπο ανάδειξής τους, ο οποίος μοιάζει κατά τι παρωχημένος σκηνοθετικά. Το όλο στήσιμο του περιβάλλοντος, εν προκειμένω, μοιάζει να «τραβάει» από το σινεμά του Γουές Άντερσον, όμως σε εκείνον αποτελεί μέρος του προσωπικού του ύφους, ενώ εδώ δίνει την αίσθηση πως προσπαθεί να «περάσει» ως κάτι ιδιόρρυθμο την ίδια στιγμή που δεν είναι καθόλου τέτοιο.

Συμπερασματικά η «Κομμένη Κλωστή» είναι μια ταινία που εξελίσσεται πολύ διαφορετικά από αυτό που περιμένεις, διαθέτει τα φόντα μιας εν δυνάμει περιπετειώδους ταινίας δράσης, όμως η αναποφασιστικότητα του σκηνοθέτη της ως προς το ποια κατεύθυνση θέλει να της δώσει, λειτουργεί ως τροχοπέδη σε ένα περαιτέρω εξιλεωτικό κλείσιμο. Ακόμα κι έτσι όμως, το πιθανότερο είναι πως όποιος την επιλέξει θα περάσει ένα τίμιο μιαμισάωρο στη σκοτεινή αίθουσα.