Το Καταφύγιο

Ο Μάικλ Μέισον (Τζέισον Στέιθαμ) ζει ολομόναχος σε ένα νησί της Σκωτίας, κρύβοντας το μυστηριώδες, σκοτεινό παρελθόν του. Όταν ένας παλιός γνωστός του βρίσκει τραγικό θάνατο στα ανοικτά του νησιού αυτού, αφήνοντας πίσω ένα κορίτσι που συνδέεται με το παρελθόν του Μέισον, ο άνδρας αναλαμβάνει να φροντίσει την κοπέλα, έτσι όμως τον ανακαλύπτουν εκείνοι από τους οποίους προσπαθούσε τόσο καιρό να κρυφτεί. Ο παλιός του μέντορας και τώρα υψηλόβαθμο στέλεχος των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών (Μπιλ Νάι) δε θα το βάλει κάτω μέχρι να εντοπίσει και να εξουδετερώσει τον Μέισον, καθώς τον θεωρεί απειλή για τα δολοπλόκα σχέδιά του.

Εδώ και αρκετά χρόνια, ο Τζέισον Στέιθαμ μοιάζει να μην ενδιαφέρεται ιδιαίτερα να επιλέξει ρόλους και ταινίες που θα «τσαλακώσουν» την περσόνα του, αλλά να βρίσκει τα πρωταγωνιστικά οχήματα που θα ικανοποιήσουν τους πολυάριθμους θαυμαστές του. Δε μας πειράζει ιδιαίτερα αυτό, αν και θα θέλαμε να ξαναδούμε τον ηθοποιό σε παλαβομάρες τύπου «Crank», ωστόσο, για να είμαστε ειλικρινείς, όσο κι αν απολαμβάνουμε το ξύλο και το πιστολίδι σε ταινίες όπως το «The Beekeeper» (2024) ή το «A Working Man» (2025), κάπου οι ταινίες αυτές κουράζουν με την επανάληψη των ίδιων αφηγηματικών μοτίβων, των ίδιων ανατροπών, των ίδιων, τελικά, ιστοριών.

Το «Shelter», η νέα ταινία του πρωταγωνιστή, δεν επιθυμεί να διαφοροποιηθεί σεναριακά από τη γνωστή συνταγή. Μοναχικός άντρας με σκοτεινό παρελθόν που έρχεται στην επιφάνεια αναγκάζοντάς τον να πολεμήσει μόνος εναντίον του πανίσχυρου συστήματος που τον γέννησε: αυτός είναι ο ρόλος του Στέιθαμ (και) εδώ. Αν κάτι ξεχωρίζει τη συγκεκριμένη ταινία από τις προαναφερθείσες, είναι η προσήλωση με την οποία ο σκηνοθέτης, Ρικ Ρόμαν Γουό, στήνει τις σκηνές δράσης του. Δεν μιλάμε για σκηνές δράσης που εντυπώνονται στο νου και θα συζητάμε για αυτές για καιρό, είναι όμως ένα επίπεδο ανώτερες από εκείνες που έστηνε ο Ντέιβιντ Άγερ στις δύο προηγούμενες ταινίες του με τον Στέιθαμ.

Ο πρωταγωνιστής είναι αρκετά καλός, σε ένα ρόλο που, πλέον, παίζει στα δάχτυλα. Ο Μπιλ Νάι προσδίδει κύρος και εμπειρία στο cast, ενώ η Ναόμι Άκι συνεχίζει ένα σερί αξιόλογων ερμηνειών σε mainstream ταινίες που την αναδεικνύουν σε αξιόπιστο όνομα για ανάληψη υποστηρικτικών ρόλων στη βιομηχανία. Κανένας τους δεν έρχεται αντιμέτωπος με κάποια πρωτοφανή ερμηνευτική πρόκληση, όμως η εμπειρία τους τους βοηθά να καταστήσουν λιγάκι πιο ενδιαφέροντες ρόλους που θα μπορούσαν εύκολα να φαντάζουν μονοδιάστατοι. Ο πληρωμένος δολοφόνος που προσλαμβάνει ο Νάι να εξουδετερώσει τον Στέιθαμ και το κορίτσι που φροντίζει ο τελευταίος δεν είναι, δυστυχώς, τόσο στιβαρές παρουσίες.

Συνολικά, το «Shelter» είναι ακόμα μια ταινία δράσης στην οποία ο Τζέισον Στέιθαμ προσφέρει ό,τι ακριβώς θέλουν οι οπαδοί του, αλλά τίποτα παραπάνω. Το ξύλο και τα πιστολίδια είναι στη θέση τους, το ίδιο και οι κάφρικες ατάκες – αν και θα θέλαμε λίγο παραπάνω χιούμορ από την ταινία. Όλα αυτά, πάντως, τα έχουμε ξαναδεί, πιθανώς και καλύτερα εκτελεσμένα. Ο Ρικ Ρόμαν Γουό αποδεικνύεται καλύτερος σκηνοθέτης από τον Ντέιβιντ Άγερ, όχι όμως αρκετά ώστε να μετατρέψει τις κοινότοπες σκηνές δράσης που του παρέχει το σενάριο σε αξιομνημόνευτα set-pieces ικανά να κόψουν την ανάσα και να προκαλέσουν το δέος γεννώντας το ερώτημα «πώς το έκαναν αυτό;». Δεν πειράζει, αυτό που θέλαμε από την ταινία το πήραμε, περιμένουμε την επόμενη κινηματογραφική εξόρμηση του Στέιθαμ.