Ένα Πράγμα με Φτερά

Βασισμένο στο λογοτεχνικό ντεμπούτο του Άγγλου συγγραφέα Μαξ Πόρτερ με τίτλο «Η Θλίψη είναι Ένα Πράγμα με Φτερά», η ταινία του Ντίλαν Σάουδερν περιστρέφεται συνολικά γύρω από των απώλεια και τη θλίψη, σε μια προφανέστατη αλληγορία που δεν αρκεί να αποδοθεί με καλλιτεχνική σκηνοθεσία προκειμένου να λειτουργήσει, πρέπει και να ξέρει που θέλει να πάει, κάτι που εδώ το σενάριο μοιάζει να αγνοεί εντελώς.

Μετά τον απρόσμενο θάνατο της συζύγου του, ο μπαμπάς δίχως όνομα (Κάμπερμπατς) θα πρέπει να μαζέψει τα κομμάτια του και να αφοσιωθεί στους γιους του, που με τη σειρά τους είναι αναγκαίο να αποδεχτούν (αν όχι τώρα, σίγουρα κάποτε) πως η μαμά δεν θα είναι πια μαζί τους. Όσο ο μπαμπάς βουλιάζει καθημερινά στο συναισθηματικό έρεβος, ένας μυστήριος επισκέπτης θα εμφανιστεί στη ζωή τους λες και έχει βγει μόλις από τις κόμικ σελίδες που σχεδιάζει ο μπαμπάς. Πρόκειται για κάποια τρομερή απειλή ή για έναν από μηχανής σωτήρα;

Για λόγους αποφυγής ακόμη και του μικρότερου δυνατού spoiler, δεν θα αναφερθούμε περαιτέρω στη φύση του εν λόγω πλάσματος – δεν είναι δα και δύσκολο να το αποκρυπτογραφήσει κανείς παρακολουθώντας την ταινία, ακόμη δηλαδή κι αν κάποιος θεωρεί πως δεν το μαρτυρά ούτε ο ίδιος ο τίτλος.

Ο Πόρτερ αποπειράται εδώ να οπτικοποιήσει την έννοια της θλίψης, προσωποποιώντας την και δίνοντάς της τη φωνή του εξαίσιου Ντέιβιντ Θιούλις που έχει κάνει ήδη τη φωνητική του «διατριβή» και στο αυθάδικο sitcom του Netflix «Big Mouth» όπου υποδύεται τον «Μάγο της Ντροπής», εννοιολογικά όχι πολύ μακριά από αυτό που κάνει και εδώ, αφού σκοπός τούτου του φτερωτού όντος είναι να φέρει τον πατέρα σε σύγκρουση (ή και σε διάλογο) με τις πιο μύχιες και οδυνηρές του σκέψεις.

Ο Κάμπερμπατς στέκεται στο ύψος των περιστάσεων ως χαροκαμένος σύζυγος, σε μια ερμηνεία που βρίσκεται εύκολα εντός των υποκριτικών του δυνατοτήτων, κάνοντας ό,τι μπορεί για να καταστήσει την ιστορία (και) ενδιαφέρουσα, πέρα από αυτό που αποτελεί στην ουσία: ένα κατά τι εκβιαστικά συναισθηματικό οικογενειακό δράμα.

Πρακτικά αν ο Πόρτερ ήθελε να κάνει μονάχα ένα δραματικό φιλμ που να φέρνει στο επίκεντρο τη διερεύνηση της απώλειας και τη διασάλευση των οικογενειακών δεσμών μετά τον χαμό ενός εκ των δυο γονιών, το αποτέλεσμα θα ήταν αντιπροσωπευτικό δείγμα κλασικού δραματικού σινεμά, όμως ο δρόμος εδώ δείχνει προς ένα θρίλερ φαντασίας με γνήσιες στιγμές αιματοβαμμένου τρόμου που περισσότερο αποπροσανατολίζει, παρά ανανεώνει το genre.

Συνακόλουθα αυτός ο ασαφής σκοπός προσδίδει στην ταινία έναν διαρκώς αυξομειούμενο ρυθμό που πάσχει αφηγηματικά σε περιεχόμενο, άλλοτε πετυχαίνοντας τον σκοπό του (κυρίως λόγω της παρουσίας του πλάσματος) και άλλοτε επιμένοντας να εξερευνά σε επιφανειακό επίπεδο ιδέες όπως η θλίψη και η απόγνωση.

Το «Ένα Πράγμα με Φτερά» δεν αποφασίζει ποτέ τι θέλει να είναι και ενώ το στοιχείο της έκπληξης δουλεύει καλά, ιδιαίτερα στο πρώτο μισό της ταινίας, το εύρημα εξαντλείται γρήγορα παρά το αδιαμφισβήτητο ταλέντο των Κάμπερμπατς-Θιούλις. Μερικά βιβλία είναι καλύτερα να μένουν στο χαρτί, η φαντασία λειτουργεί πολλές φορές καλύτερα εκεί.