9:35
12/3

Υμνολόγιο Νικόλ Κίντμαν: Εντυπωσιακό (φωτογραφικά) cover story στο Variety

Αφήνοντας κατά μέρους τον oh so '90s τύπο των συνεντεύξεων αυτών, κειμένων που ασχολούνται ας πούμε με το πόσο απλός είναι ο (υπερστάρ) συνεντευξιαζόμενος, τι φοράει, πόσο στυλ έχει, αν είναι ανάδρομος ο Ερμής και μια συστοιχία small talk που θέλεις (και άνετα θα καταφέρεις) να ξεχάσεις όσα διάβασες μόλις τα καταγράψεις σε ένα άρθρο για την δουλειά σου, ας μείνουμε στην Νικόλ Κίντμαν. Δεν θα το καταφέρουμε, αλλά.

Η Κίντμαν που είναι μεγάλη ηθοποιός, που έχει όμως και αποθαρυντικά πολλά χρόνια να βρεθεί σε κάτι ανάλογό της, που εργάζεται πυρετωδώς («worker bee» - μέλισσα-εργάτη, λέει τον εαυτό της), που δεν περιφρονεί διόλου την Τηλεόραση, αντίθετα ίσως από εκεί έρχονται οι πιο ενδιαφέρουσες παρουσίες της, που παράγει υλικό με αυξανόμενους ρυθμούς, που στηρίζει το φύλο της δίχως στρατευμένες ακρότητες, που αυτοπεριγράφεται ως ιδιαίτερα ευαίσθητη μα και ιδιαίτερα ανθεκτική.

Στο Νάσβιλ, όπου διαμένει 20 χρόνια τώρα, όπου και στεγάστηκε ο γάμος και η οικογένειά της με τον Κιθ Έρμπαν, στο Νάσβιλ όπου και διαμηνύει ότι θα παραμείνει, «εδώ είναι το σπίτι μου», λέει, εκτυλίσσεται η συνέντευξη-ποταμός της στον Ματ Ντόνελι που φαίνεται να την κάνει να νοιώθει άνετα. Λένε για τις απελθούσες μαμάδες τους, λένε για τον ανάδρομο Ερμή, λέει για τις yoga moms και την Σανέλ τσάντα της Νικόλ.

Λένε για τα επικείμενα σχέδια, το «Scarpetta» που βασίζεται στην σειρά βιβλίων της Πατρίτσια Κόρνγουελ και παίζει με την Τζέιμι Λι Κέρτις που κάνει την αδελφή της, το 2ο «Practical Magic», όπου και η Νικόλ παραληρεί για την Σάντρα Μπούλοκ και την αγάπη που της έχει, την 3η σεζόν του «Lioness» του Τέιλορ Σέρινταν («τα πιο πολλά σχόλια λαμβάνω γι' αυτό», ισχυρίζεται), έναν υποστηρικτικό ρόλο επίσης που έχει για το νέο horror του Όζγκουντ Πέρκινς, τον λατρεύει, «διάνοια» κι αυτός.

Η συζήτηση ξεκινά καθαρά για την τέχνη της, μιλώντας για τα Όσκαρ και το φόρεμα του Galliano που φορούσε το 1997 που άλλαξε την ροή της μόδας του κόκκινου χαλιού. Πάμε παρακάτω, στο τέλος θα έχετε και link να βρείτε την υγειά σας.

Μιλούν για τις «Ώρες» και την προσθετική μύτη, όπου η Νικόλ δεν νομιμοποιεί τις κακές γλώσσες που έλεγαν ότι «το πήρε επειδή ήταν μια ωραία γυναίκα που ασχήμυνε για τον ρόλο της». Έχει δίκιο. Τιμά όλες τις συνεργασίες των «Ωρών», και ιδίως τον Ντάλτρι. Έχει και πάλι δίκιο. Ένα ερμηνευτικό βραβείο, όπως όλα στο σινεμά, ανήκει σε πολλούς. Μετά κάτι λένε για το πώς αισθάνθηκε, αν φίλησε τη μάνα της, αν ξέχασε να ευχαριστήσει τον πατέρα της. Ενδιάμεσα ο δημοσιογράφος, σε ένα ξέφωτο, ρωτά για την αντοχή της δικής της Βιρτζίνια Γουλφ. Η Νικόλ απαντά ότι συνδέεται με την ανάγκη του ατόμου να ζήσει τη ζωή του όπως τη θέλει. Πάλι έχει δίκιο, δικάζουμε εμείς. Μετά ξαναρωτάται αν όλη της τη ζωή εργάζεται για να κάνει τη μαμά της περήφανη. Βρε μανία με την περηφάνεια, είναι αμάρτημα λέμε.

Μιλούν για την πρώτη της υποψηφιότητα, που ήταν το «Moulin Rouge», υποψηφιότητα που έμαθε ενώ γύριζε σκηνή στο «Dogville» (να γιατί λέμε ότι δεν κάνει σοβαρά έργα σήμερα), έμεινε στον χαρακτήρα παρά το νέο και μόλις τελείωσε ξετρελάθηκε.

«Πώς διαμορφώνεις και διαχωρίζεις τους χαρακτήρες που ερμηνεύεις;», ρωτά με κάποια σοβαρότητα ο Ντόνελι. «Χτίζω τον χαρακτήρα από μέσα μου πρώτα, μετά βρίσκω τον φακό και ό,τι γύρω μου θα με βοηθήσει να τον μορφοποιήσω», απαντά η Κίντμαν. Σε σημεία της συνέντευξης επαναλαμβάνει ότι θεωρεί τον εαυτό της καρατερίστα. Είναι τόσο καλή ηθοποιός που είναι και αυτό. Αλλού μας πληροφορεί ότι θέλει να κάνει ξανά και θέατρο και όχι μόνο στο Κέντρο, αλλά και πιο περιφερειακά, «στο Σικάγο», ας πούμε. Όλα στο πλαίσιο μιας αρχής ζωής της που λέει ότι «διαδηλώνω ενάντια στους περιορισμούς». Θέλει να κάνει τα πράγματα που πάντα ονειρευόταν, θέλει να κάνει για τα παιδιά της όλα εκείνα που υπέδειξαν οι δικοί της γονείς προς την ίδια και την αγαπημένη της αδελφή. Οπότε πήγε στην Ανταρκτική, έπειτα έχει Γκαλάπαγκος και εν συνεχεία Μάτσου Πίτσου. Η ποικιλομορφία και η διαφορετικότητα έχουν τον πρώτο λόγο.

Μετά συζητούν για το ποιος εκ των δύο είναι «Τζίλιαν» και ποιος είναι «Σάλι».

Μετά, αφού μπήκαμε σε δύσβατα «Practical Magic» μονοπάτια, αναλύεται η αγάπη της για την Σάντρα Μπούλοκ, η συμπληρωματικότητά τους, η μέσα από τις μεγάλες διαφορές τους σμιλευμένη.

Θέλει να σκηνοθετήσει; Το έχει κυκλώσει, αλλά ή «είμαι πολύ απασχολημένη ή πολύ κουρασμένη». Και «υπάρχουν πολλά που θέλω να κάνω ακόμα ερμηνευτικά.» Κάντα Νικόλ μας, τις κακοτοπιές πρόσεχε, εμείς ανυπερθέτως θαυμάζουμε ήπια κριτικά.

Όλο το cover story βρίσκεται εδώ. Οι φωτογραφίες είναι θαύμα.