Scream 7

Η Σίντνεϊ Πρέσκοτ (Νιβ Κάμπελ) ζει με την οικογένειά της μακριά από το Γούντσμπορο, προσπαθώντας να ξεχάσει το τραυματικό παρελθόν και τον Ghostface. Όμως, το παρελθόν δε λέει να την αφήσει να ησυχάσει. Ένας νέος δολοφόνος με τη μάσκα του Ghostface κάνει την εμφάνισή του και φαίνεται να έχει βάλει στο στόχαστρο τόσο την ίδια, όσο και την κόρη της. Καθώς οι φήμες ότι ο Στου Μάχερ (Μάθιου Λιλάρντ) δεν πέθανε το 1996 αλλά είναι ακόμη ζωντανός κι ευθύνεται για τους νέους φόνους, η Σίντνεϊ πρέπει να επιστρατεύσει για άλλη μια φορά την ικανότητά της να επιβιώνει, προκειμένου να σώσει τους ανθρώπους που αγαπά και να ξεμπερδεύει μια και καλή με το παρελθόν.

Πίσω στο 1996, το πρώτο «Scream» σε σκηνοθεσία Γουές Κρέιβεν και σενάριο Κέβιν Γουίλιαμσον πρόσφερε αναγκαίες ενέσεις φρεσκάδας στο υπο-είδος του σλάσερ σινεμά, παίρνοντας τα κλισέ του, αποδομώντας τα με τρόπο ευρηματικό και επανασυστήνοντάς τα σε νεότερο κοινό. Η επιτυχία εκείνου του φιλμ είχε σαν αποτέλεσμα την άμεση δημιουργία σίκουελ, το οποίο κυκλοφόρησε το 1997 και, παρά τις χλιαρές αυτήν τη φορά κριτικές, σημείωσε ξανά επιτυχία στο box-office. Κάπως έτσι, γεννήθηκε ακόμα ένα τρομο-franchise, που βασίζεται εξίσου στον τρόμο, στην μαύρη κωμωδία και στην αυτοαναφορικότητα. Η τρίτη ταινία, που κυκλοφόρησε το 2000, παραμένει υποτιμημένη, ενώ η τέταρτη, του 2011, η τελευταία που σκηνοθέτησε ο Κρέιβεν, έδειξε πως το franchise είχε πλέον κορεστεί.

Δύο ακόμα, ατυχέστατες κατά την άποψη του γράφοντος, προσθήκες στο franchise το 2022 και το 2023, από το σκηνοθετικό δίδυμο των Radio Silence και άφθονο επεισοδιακό παρασκήνιο μετά (η πρωταγωνίστρια αυτών των ταινιών, Μελίσα Μπαρέρα, απολύθηκε λόγω αναρτήσεών της σχετικά με το παλαιστινιακό, το σενάριο ξαναγράφτηκε από την αρχή), η έβδομη ταινία είναι γεγονός, με τον Κέβιν Γουίλιαμσον να επιστρέφει στο σενάριο και να αναλαμβάνει, για πρώτη φορά στο franchise και για δεύτερη στην καριέρα του, και χρέη σκηνοθέτη. Η επιστροφή του δημιουργού της αυθεντικής ιστορίας σηματοδοτεί μια επιστροφή της σειράς στις ρίζες της, εστιάζοντας στον καθαρόαιμο τρόμο με δόσεις μαύρης κωμωδίας, και μειώνοντας στα απολύτως απαραίτητα το meta στοιχείο, που οι ταινίες των Radio Silence είχαν τραβήξει στα άκρα.

Ο Γουίλιαμσον επιτυγχάνει να χορηγήσει στο franchise ενέσεις φρεσκάδας, εισάγοντας στη μυθολογία έναν προβληματισμό περί της χρήσης της Τεχνητής Νοημοσύνης (αλλά και σατιρίζοντας υπερβολές τύπου «ο πολιτισμός πέθανε») και χρησιμοποιώντας τα κινητά τηλέφωνα με δραματουργικά ευρηματικό τρόπο – σπάνιο αυτό, οι κινηματογραφικοί δημιουργοί, στην πλειοψηφία τους, δεν έχουν μάθει ακόμη να αξιοποιούν τα κινητά στο σινεμά. Παράλληλα, σχολιάζει διακριτικά, αλλά αποτελεσματικά, την εμμονή του σύγχρονου ανθρώπου με τα αληθινά εγκλήματα και την εκμετάλλευση αυτής της εμμονής από τη μαζική κουλτούρα και τα μέσα ενημέρωσης. Στη θεματολογία της ταινίας υπάρχει κι ένα εξίσου διακριτικό σχόλιο πάνω στην κακοποίηση, ως παράγοντα ικανό να εξωθήσει στα άκρα ανθρώπους με ευαίσθητο ψυχισμό.

Αν και δεν μπορεί να συγκριθεί με τον Κρέιβεν, ο οποίος μπορούσε να μετατρέψει την πιο αδιάφορη σεναριακά σκηνή σε κάτι το τρομακτικό, ο Γουίλιαμσον κάνει ικανοποιητική δουλειά και στη σκηνοθεσία. Ενορχηστρώνει μερικές αιματηρά απολαυστικές σκηνές φονικού, δίχως τη διάθεση να είναι φειδωλός στο gore στοιχείο, και αξιοποιεί το μοντάζ και την πλανοθεσία προκειμένου να αντλήσει σασπένς – υποδειγματικές τουλάχιστον δύο σκηνές της ταινίας, πρώτον εκείνη όπου η Σίντνεϊ και η κόρη της κρύβονται πίσω από έναν τοίχο προσπαθώντας να διαφύγουν από τον Ghostface, δεύτερον εκείνη όπου η Σίντνεϊ καθοδηγεί μέσω κινητού τηλεφώνου την κόρη της να πυροβολήσει τον δολοφόνο.

Το «Scream 7» συνδυάζει το ύφος που αγαπήσαμε στις τρεις πρώτες ταινίες του franchise με μια φρέσκια ματιά στην μυθολογία και τους χαρακτήρες του και σωστές, ποτέ υπερβολικές, δόσεις νοσταλγίας. Η έβδομη ταινία ενός franchise οπωσδήποτε θα φέρει αδυναμίες όπως το ξεχείλωμα της ιστορίας ή κάποιες ευκολίες στο σενάριο. Αν, όμως, η ταινία δεν παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό της όλα αυτά μπορούν να λειτουργήσουν ως αφορμές για αυτοσαρκασμό για τους πιστούς οπαδούς. Αυτό ακριβώς είναι, τελικά, το μεγάλο ατού του «Scream 7», ειδικά σε σύγκριση με τις δύο ταινίες που είχαν προηγηθεί. Με αυτή τη «συνταγή», δε μας πειράζει να βλέπουμε «Scream» για πολλά χρόνια ακόμη.